nur'un blogu

Yağmurlu, karanlık bir düşünceden,

Ormanın uğultusuyla birlikte

Ve dörtnala dümdüz bir mavilikte

Kar yağıyor üstümüze, inceden

Çünkü bilmeli ki, ayrılığın zamanı yok. Affetmeli insan.

Bütün affedişlerin huzur olduğunu bilerek...

Sevgisini göstermeli...

Belkide bir daha hiç gösteremeyeceğini düşünerek ...

Hayat ne ki? Bir gün var... Bir gün yok...

Hiç bir nefret yada öfke kaybedişten üstün olabilir mi?

Son defa sarıl özlediğine... Çünkü ölümün zamanı yok...

Her an... Belki şimdi... Belki de bir dakika sonra...

Hangi pişmanlık... Hangi öfke... Hangi keşke geri getirebilir ki zamanı?

Kızgınsan da son kez sarıl sevdiğine...