Bizi hep yeniden inanmalarımız mahvedecek. 

Teoman’ın “Benim de zaten hiç gücüm yok, yüzüm yok, hiç umudum yok. Ama bil ki farklı bir hayaldi, işkenceydi bazen, bazen çok güzeldi. Ama anlıyorum sesinden kurtulmuşsun sen. Nokta konmuş, bitmiş en güzel hikayem.“ dediği yerdeyim.

“koştum, durmadan koştum o küçük yangınımla, adımın çaresiz kıyılarında kendi göğümü bulmaya”

Susuyorum. Çünkü insan evvela, İncindiği yerden küsüyor dünyaya.

Velhasılkelam; geçti gitti bitti. Herkes bir şekilde hayatına baktı. Kimi baştan başladı kimi kaldığı yerden memnun olmasada devam etti veya edecek. Beklemek yorucu bir eylem. Gelen zaten geliyor, giden zaten gidiyor. Olan zaten oluyor. Olmayan zaten olmuyor. Birşeyin olacagı var ise dosdoğru oluyor. Olmayacağı var ise de dosdoğru olmuyor. Çırpın, yıpran, boğul, ağla, çabala yorul. Hiç biri hiçbir işe yaramıyor. Bırakın işte zaman geçiyor vakit eriyor

sanki içimde derin bir hiçlik var

Martin Heidegger'e göre noksanlık şu demektir: “Birbirine ait olanın henüz bir arada olmayışı…”

mona roza’ya yazdığı veda mektubunu şöyle bitiriyor sezai karakoç: “beni çıkardığında anlamın bozulmuyorsa, bundan böyle ayrı yazılalım.”

Bilirim gitmez her şey, geldiği gibi