renonciation

"I was happy in the haze of a drunken hour  But heaven knows I'm miserable now  I was looking for a job, and then I found a job 

And heaven knows I'm miserable now."(Morrisey)

Ne kadar da her yer cıvıl cıvıl değil mi? Herkes resmen büyük bir patlamanın eşiğinde gibi. Herkesin diline pelesenk olan cümleler bu aralar şunlar: "Hacı şu bidibidibo bitsin de patlatalım zulayı ya.","Karşim, akşam akıyor muyuz?","Olm tiritorotiri bana yazıyor gibi lan, ne yapsam çağırsam mı akşam?"

Bu oturduğumuz yerde terlediğimiz sıcak yaz günlerinde herkesin bir planı var gelecek için. Yakın gelecek uzak gelecek pek fark etmiyor, zira bu şehr-i Stanbul'da bu havalar ve günler herkese eşit uzaklıkta oluyor. Kimse yaptığı şeyi ne için yaptığını düşünmüyor, daha doğrusu düşünmek istemiyor; zor geliyor. Sadece "kinetik enerjilenmek" istiyor insanlar. Hoplamak zıplamak istiyorlar, konsere gitmek istiyorlar, "kopmak" istiyorlar.

Hayattan zevk aldığımı sanıyorum. İşin kötüsü herkes hayattan zevk aldığımı sanıyor. Fiziksel olarak yukarıda kelimelere döktüğüm şekildeyim ama ruhsal olarak adeta şöyleyim:

Evet, ben de herkes gibi yalanım, herkes gibi boşluğum bu aralar. Herkes gibi "fırsatları kaçırmamak" lazımcıyım. En azından bunun böyle olduğunu düşlemek istiyorum ve yine herkes gibi fazlaca düşünmemek istiyorum.

Hepinizi içten içe çok kıskanıyorum.