Reilina

•‘Canımın içi, yüreciğin yaralandı. Gücümün ve zayıflığımın karşı konulmaz yasasına uyuyorum diye zalim sanma beni. Senin yüreğin yaralandığı vakit, benim kabına sığmayan yüreğim de seninkiyle birlikte kanar. Muazzam küçük düşmüşlüğümün sevinciyle senin sıcak canının içinde yaşıyorum ve sen benim canımın içinde öleceksin; pek tatlı bir ölümle. Elimde değil; ben sana yakınlaşırken sen de başkalarına yakınlaşacaksın ve aslında aşktan başka bir şey olmayan o zulmün sevincini öğreneceksin. O yüzden bir süre beni ve bana dair şeyleri tanıyıp bilmek isteme; fakat şefkatli ruhunun bütünüyle güven bana.’

•‘Dear heart, your little heart is wounded; think me not cruel because I obey the irresistible law of my strength and weakness; if your dear heart is wounded, my wild heart bleeds with yours. In the rapture of my enormous humiliation I live in your warm life, and you shall die — die, sweetly die — into mine. I cannot help it; as I draw near to you, you, in your turn, will draw near to others, and learn the rapture of the cruelty, which is yet love; so, for a while, seek to know no more of me and mine, but trust me with all your loving spirit.’

Sıze aştan bahsettim ama sadece baştan çıkarma gördünüz.

Size güzelliği gösterdim ve güzellik tek saplantınız oldu.

Sadece hayatınıza anlam vermek istedim

Onların uyarılarına karşı koyarak sizin için itaat etmedim

Ve ceza olarak...

Beni böyle çağırdınız:

"Şeytan"

I spoke to you about love, but all you saw was seduction.

I showed you beauty, and beauty became your only obsession.

I only wanted to give meaning to your life.

I disobeyed their warnings for you.

And as punishment…

You called me this:

Eğer yeterince dünyamız.

Ve sonsuz zamanımız olsaydı,

Bu çekingenliğin suç sayılmazdı sevgilim.

Oturur, hangi yoldan yürümeli diye düşünür,

Aşkımızın uzun günlerini birlikte geçirirdik.

Ama hep arkamda duyarım.

Zamanın kanatlı savaş arabasını yaklaşırken;

Önümüzdeyse uzanır.

Sonsuzluğun uçsuz bucaksız çölleri.

O hâlde yaşayalım elimizden geldiğince;

Yırtıcı ama tutkulu kuşlar gibi,

Zamanı biz tüketelim bir anda,

Onun ağır ve acımasız gücünde eriyip gitmek yerine.

*

Had we but world enough, and time,

This coyness, lady, were no crime.

We would sit down and think which way.

To walk, and pass our long love's day.

But at my back I always hear.

Time's wingèd chariot hurrying near;

And yonder all before us lie.

Deserts of vast eternity.

Now let us sport us while we may;

And now, like amorous birds of prey,

Rather at once our time devour.

Than languish in his slow-chapped power.

Dayanamıyorum, hayallerim çok ağır