Inside the Pandora's Box

May mga bagay nga na sadyang nagtatapos.

Parang telenovela. Paiikutin ng paiikitin ang istorya pero magtatapos din naman sa happy ending. Di tulad ng isang laro sa computer, pwedeng panalo, pwedeng talo, gameover.

Pero paano kapag buhay ang nag-"The End". Paano mo masasabing naging masaya ang isang tao sa buhay na kanyang ginugol sa isang maikli o mahabang panahon. Paano mo masasabing satisfied na sya sa buhay na kanyang winaldas. Masasabi mo kaya kapag nasa langit kana na masaya ka kahit na hindi mo natupad ang isa sa mga pangarap mo; na hindi mo nakita ang mga kaibigan mo sa huling pagkakataon; na hindi ka nakahingi ng kapatawaran sa mga kaaway mo; na hindi mo nakain ang pinakaaasam mong putahe; na hindi ka man lang nagkaroon ng boypren/gerlpren; na hindi mo man lang naranasang magtrabaho o makatanggap ng sweldo. 

Hay. Ang hirap siguro kung sa pandanlaing panahon mo lang magugugol ang buhay mo. Masakit sa damdamin, parang inagawan ka ng lolipap ng klasmeyt mo. Bitin na bitin, parang naputulan ng kuryente ng Meralco habang pinananuod ang paboritong palabas.

Kaya di maikakaila ang kasabihan: Marami ang namamatay sa maling akala. 

Akala mo bukas magagawa mo pa ito. Akala mo bukas matitikman mo pa ito. Akala mo mamaya magkikita pa kayo ni kwan. Akala mo magagamit mo pa yung ano mo. Akala mo makakagala pa kayo ni kwan. Akala mo makakapunta ka pa doon. Akala mo mabibili mo pa yung ano. Akala mo hindi pa ang katapusan.

At ang ending, Pagsisisi.

Sayang sana ginawa ko to. Sana pinagbutihan ko. Sana nagpakabait ako. Sana. Sana.

Sana nandito pa sya. Edi sana buo pa kaming magkakaibigan ngayon. Sana mas masaya.