przemsa

Gdyby ktoś miał jeszcze jakieś wątpliwości, czym jest ubrana w patriotyczne fatałaszki Konfederacja Brauna, Korwina i Winnickiego, już raczej nie powinien. Choć wiadomo, nie takie papu Ideowe Lemingi™ łykały, więc i udzielenie biernego paparcia Trzaskowskiemu mlaskając skonsumują. Oczywiście w zgodzie z własnym rozumem i sumieniem. "Zachęcamy swoich sympatyków do głosowania zgodnie z własnym sumieniem i rozumem w II turze wyborów; informujemy jednocześnie, że Konfederacja nie udziela poparcia żadnemu z kandydatów, którzy będą rywalizowali w II turze wyborów prezydenckich - poinformowali w niedzielę liderzy Konfederacji." https://wpolityce.pl/polityka/506844-kogo-w-ii-turze-poprze-konfederacja-jest-oswiadczenie

Mysłowicki kościół Mariacki, a ściśle rzecz biorąc Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Mysłowicach, którego historia sięga początków XIV wieku, to miejsce chrztu Sługi Bożego kard. Augusta Hlonda; tutaj znajduje się też obraz Matki Boskiej Mysłowickiej. Stosunkowo nieduży, pięknie zdobiony, jest niewątpliwie jasnym punktem niestety teraz już trochę podupadłego miasta, gdzie – jak śpiewał pochodzący stąd zespół Myslovitz - wieczorami chłopcy wychodzą na ulice/siadają na chodniku i palą jointy/robią wszystko, żeby stad uciec/kiedy wreszcie mogą/to wtedy nie mogą się ruszyć.

To oczywiście liryczno-poetyckie uproszczenie, faktem jest jednak, że najlepsze lata tego najbardziej wysuniętego na wschód miasta Górnego Śląska zakończyły się mniej więcej w latach trzydziestych dwudziestego wieku. Wtedy to Mysłowice bardzo mocno były związane ze zwaną „Dwórką w Orszaku Królowej Wisły” rzeką Przemszą, gdzie w pobliżu historycznej granicy państw zaborczych funkcjonował prężnie port, z którego spławiane były między innymi płaskodennymi galarami różnorakie towary: Przemszą i dalej Wisłą (która w miejscu, gdzie wpływa do niej ta rzeka ma swój zerowy, żeglowny kilometr) aż do Gdańska. Transport ten zatrzymała wojna, a dobiła Polska Rzeczpospolita Ludowa czyniąc z Przemszy bezużyteczny ściek. A że przy okazji upaństwowiono wszystko co po niej pływało,  skazano też tamtejsze jednostki rzeczne na szybkie zniszczenie i szaber. Mówiąc krótko dołożono starań, by zarówno Przemszą, jak i Wisłą nie tylko nie opłacało się, ale też i nie dało się już niczego spławiać...

Stan taki trwa niestety zresztą do dzisiaj.

Wydaje się jednak, że jest wreszcie wola zmiany tego stanu rzeczy i przywrócenie polskim rzekom – bo przecież nie tylko o te dwie tu chodzi – ich dawnej, choćby tylko czysto praktycznej użyteczności. Dzieje się to na szczeblu centralnym, ale  także dzięki ludziom, którzy o tym wszystkim chcą pamiętać. Jest ich w naszym kraju mnóstwo. W Mysłowicach, bo o nich przecież jest ta opowieść, najwięcej dla tej sprawy robią znani czytelnikom książki „Przemsza Płynie do Paryża” Monika i Jacek Parisowie.

To właśnie z ich inicjatywy, niespełna dwa tygodnie temu, czternastego czerwca br., we wspomnianym na początku Kościele Mariackim, gdzie prawie równo sto trzydzieści dziewięć lat wcześniej członkiem Kościoła Powszechnego stał się przyszły prymas Polski August Hlond, pojawił się utkany (od poczatku do końca własnoręcznie, w dwa lata...) przez Monikę sztandar Klubu Ligi Morskiej i Rzecznej Flisacy i Gwarkowie znad Przemszy pod wezwaniem św. Barbary.

Uroczysta Msza Święta z udziałem między innymi Zrzeszenia Kaszubsko-Pomorskiego z Jastarni, Polskiego Stowarzyszenia Flisaków Pienińskich na Dunajcu, Bractwa Flisackiego z Ulanowa, Flisaków z Sandomierza, Flisaków z Krakowa, Stowarzyszenia Przyjaciół Ziemi Tomickiej, Jukacy z Zabłocia, OSP Bobrek i Kosztowy, Związku Górnośląskiego (koło Brzezinka), Hufca ZHP Mysłowice,  dyrektora kopalni węgla kamiennego Murcki-Staszic, posła na Sejm RP Wojciecha Króla oraz przedstawicieli władz lokalnych i licznie zebranych gości odprawiona została właśnie w calu poświęcenia tego sztandaru. Tak o jego symbolice opowiadał lokalnej ITVM Jacek Paris: „Na naszym sztandarze św. Barbara stoi na Górce Słupeckiej nad Kątem Trzech Cesarzy. Na rzece widzimy galary, na przeciwległym brzegu znajduje się port węglowy na Niwce. Jest też kopalnia, którą symbolizują wieże szynowe i zwały węgla, oraz górnicze pozdrowienie „Szczęść Boże”. Orzeł to zatwierdzony projekt herbu województwa śląskiego w II Rzeczypospolitej. Znajdziemy tu także łacińskie motto Paryża „Fluctuat nec mergitur”, co znaczy „Rzuca nim fala, lecz nie tonie”. Logo składa się z dwóch pychowych wioseł, które symbolizują siłę flisaka. Narzędzia górnicze, żelazko oraz pyrlik, oznaczają ciężką pracę. Kotwica to symbol wiary. Drzewiec wykonany jest z wiosła pychowego i górniczego kilofka” Innymi słowy Święta Barbara, patronka między innymi górników i flisaków, pojawiając się na sztandarze Flisaków i Gwarków znad Przemszy, poproszona została o to, by raczyła otoczyć swą opieką wszystkich, którzy z wiarą w Jej wstawiennictwo pragną przywrócić polskim rzekom świetność. Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Mysłowicach świadkiem, że wszyscy tam zebrani śpiewając na koniec uroczystości pieśń do Barbary z Nikodemii, dalecy byli od dekadenckich nastrojów tytułowych chłopców z piosenki zespołu Myslovitz. Niech zatem rzeki dają nadzieję i łączą.

PS Jeszcze tego samego dnia poświęcono galar "Lux ex Silesia", ale o tym to już przy innej okazji.

Z koronawirusem jest już luz. Może nie na palcach jednej ręki, ale pewnie w kilkunastu tysiącach zmieszczą się ludzie, którzy nadal drżą ze strachu przez COVID-19 tak samo, jak jeszcze jakieś dwa miesiące temu. Czy słusznie nie wiem i nie mam zamiaru wnikać. Tak samo bowiem, jak na początku pandemii (tudzież „pandemii”), nie jestem w stanie niczego rzetelnie zweryfikować, więc pozostaje mi wierzyć albo nie wierzyć, że to faktycznie śmiertelne zagrożenie - wedle uznania. Nie nad tym jednak chciałbym dzisiaj się rozwodzić. Ważniejsze – z punktu widzenia nastrojów społecznych – jest to, że narasta przekonanie, że wszystkie to obostrzenia były bez sensu, że śmiało można było normalnie funkcjonować i pracować. Jednym słowem, gdyby rząd Morawieckiego odpuścił sobie ten cały lockdown nie tylko ludziom nic by się nie stało, ale też gospodarka byłaby w znacznie lepszym stanie. Znamienite przy tym jest to, że głosiciele tego rodzaju poglądu zdają się kompletnie zapominać, że Polska nie jest jedynym krajem, który w taki właśnie sposób zareagował. Słuchając ich odnosi się wręcz wrażenie, że cała Europa, Ameryka i jeszcze inne zakamarki uprzemysłowionego świata działały w tym czasie normalnie, a tylko my byliśmy jakimś spanikowanym, nadgorliwym dziwadłem. Obrywa się więc tej władzy (którą ja jak przystało na zapalczywą, głuchą na rzetelną krytykę zatroskanych inteligentów PiSdę bronię), jak gdyby w marcu bieżącego roku mógł on faktycznie udawać, że wokół nic się nie dzieje i my jako Polska śmiało mogliśmy mieć na ten dęty COVID-19 wywalone. Mniejsza już nawet z tym, że ci sami ludzie, gdy nastąpiłby (nieodzowny w tych okolicznościach) zmasowany atak mediów, instytucji unijnych i zwyczajnie rozwścieczonych obywateli domagających się dymisji gabinetu, który wobec globalnego zagrożenia wirusem ma za nic ich życie i zdrowie każąc jak gdyby nigdy nic dalej pracować, pierwsi darliby mordy żądając zrobienia tego samego, co cały cywilizowany świat, czyli „zamrożenia” kraju oraz głów tych wszystkich Morawieckich, Ziobrów, Dudów Kamińskich i Kaczyńskich, który najwyraźniej chcą depopulacji Polski do góra kilkunastu milionów. Istotniejsze, że cała ta narracja o bezsensowności wprowadzonych przez PiS restrykcji okołowirusowych opiera się na niewyrażonym wprost, ale będącym jednak logiczną konsekwencją powyższego przekonaniu, że gdyby rządził ktoś inny, żadnego zatrzymania gospodarki by nie było. A kto inny mógłby w tym czasie – teoretycznie, ale choć odrobinę prawdopodobnie - tworzyć gabinet? Wyłącznie Platforma obywatelska z przyległościami. No bo raczej nie Prezydent Bosak, Premier Braun, Minister Gospodarki Wilk oraz Minister Obrony Narodowej Janusz Korwin-Mikke. Myśl zatem, że rząd Budki, Schetyny czy też Tuska albo Trzaskowskiego wyłamałby się paneuropejskiego reżymu spowodowanego COVID-19 jest chyba jeszcze bardziej absurdalna niż głębokie przekonanie, że w najbliższą niedzielę Krzysztof Bosak przejdzie do drugiej tury wyborów. Mówiąc inaczej realia czasu pandemii (tudzież „pandemii”) były właśnie takie, że Polska nie miała innego wyjścia jak tylko mniej więcej tak jak to zrobiono zareagować.

http://przemsa.szkolanawigatorow.pl/o-ludziach-niedoinformowanychJak wiadomo czytelnikom moich wpisów, na kwestię wyborów prezydenckich patrzę w bardzo prostacki, przyziemny sposób. Zamiast bowiem emocjonować się całą paletą kandydatów uparcie utrzymuję, że w walce o fotel liczy się teraz tylko dwóch: Andrzej Duda i Rafał Trzaskowski. Na dodatek, co również nie przysparza mi sympatii Ideowych Patriotów™ twierdzę, że nawet jeżeli faktycznie sytuacja ta jest zaprzeczeniem demokracji i gdyby telewizja publiczna nie była tak prymitywnie stronnicza dając naprawdę równy czas antenowy wszystkim, wreszcie przełamany zostałby duopol PiS i PO, to tylko wzruszam ramionami. Jest jak jest i liczą się wyłącznie ci dwaj i koniec. Pozostali mogą wyłącznie groźnie się nadymać i obiecywać cokolwiek, gdyż przydatni do czegokolwiek będą najbardziej w ewentualnej drugiej turze, kiedy to spadnie na ich barki obowiązek stręczenia swoim wyborcom Trzaskowskiego albo Dudy. Tutaj ich rola będzie faktycznie znacząca. Łatwo można sobie wyobrazić, że gdyby na przykład Hołownia polecił zostać swoim sympatykom w domu albo wręcz poprzeć Dudę i to samo zrobił Kosiniak Kamysz oraz Biedroń, zaprzyjaźnionym mediom pozostałoby chyba tylko ogłoszenie jeszcze przed drugą turą nieważności wyborów i wezwanie do Polski Antify oraz czołgów Bundeswehry. To rzecz jasna czysta fantastyka, gdyż obóz Zjednoczonej Postkomunolewicy to nie są odrealnione, głupkowate oszołomy, ale śmiertelnie poważni, zdeterminowani ludzie. Niestety w drugą stronę jest to już znacznie bardziej najbardziej możliwe. Nie można bowiem wykluczyć, że Krzysztof Bosak umyje ręce i jego sympatycy zbojkotują dogrywkę. Z premedytacją gra na to sztab Trzaskowskiego, gdyż jasnym jest, że „Bosaki” w życiu nie wesprą postępowego Rafałka, ale już poparcie go bierne poprzez niedodanie bezcennych kilku procent Dudzie jak najbardziej wchodzi w rachubę. Zrobią zatem wszystko, by Ideowa Prawica™ nucąc Rotę splunęła w świętym, patriotycznym oburzeniu na jednego i drugiego. Po Trzaskowskim to spłynie, a Dudę prawdopodobnie dobije. Dlatego, o czym pisałem niedawno, za ewentualną wygraną Trzaskowskiego odpowiedzialność poniosą ci, którzy szczerze i z przekonaniem odrzucają kandydata Platformy, ale nie zdobędą się na to, by oddać głos na Dudę. Pomimo tego, że przełoży się to wprost na zwiększenie szans na wygraną tego pierwszego. „Najzabawniejsze” – w cudzysłowie, bo tak naprawdę nie ma w tym nic śmiesznego – jest to, że spokój sumienia tak zwanych „naszych” dających zwycięstwo Trzaskowskiemu poprzez zaniechanie oddania głosu na Dudę w momencie, gdy wybór ogranicza się do niego i Trzaskowskiego, budowany jest poprzez cyniczne utrzymywanie, że obaj niczym się od siebie nie różnią. A nie trzeba przecież wcale specjalnie bronić Dudy by zauważyć, że przedłużenie jego kadencji gwarantuje dalszą współpracę z rządem, a przegrana coś wręcz odwrotnego. O takich „detalach”, jak przynajmniej cień szansy na odroczenie usankcjonowania rozwiązań prawnych wprost godzących w rozumianą normalnie rodzinę, kontynuacji polityki surowcowego uniezależnienia się od Rosji, dokończenie przekopu Mierzei Wiślanej lub zwiększeniu obecności wojsk amerykańskich już nawet nie wspominam. W końcu, nawet jeżeli uważa się rozwój portu w Elblągu za zło, wojska amerykańskie za okupantów, a rosyjski gaz i ropę za sprawdzony, najwyższej jakości surowiec itd., trzeba być naprawdę ciężkim idiotą by bez mrugnięcia okiem utrzymywać, że rezultaty przedłużenia mandatu Dudzie niczym nie będą się różnić od zastąpienia go Trzaskowskim i wszystko pozostanie po staremu.

(Na początku będzie przyciężkawo, sentymentalnie, lirycznie i odpustowo, a później już standardowo zacznę przynudzać i się powtarzać. Zaznaczam to już teraz, żeby nie było.)

Gdybym miał bardzo dużo pieniędzy i nie ciążyły na mnie jakiekolwiek - rodzinne, biznesowe itp. - zobowiązania, nie wyjechałbym z Polski ani na dłużej, ani tym bardziej na stałe. Zostałbym tutaj i tylko podniósłbym sobie standard życia kupując domy, samochody, motocykle, tony książek, stoły bilardowe w każdej z moich miejscówek i inne przyziemne bzdury. Nie podróżowałbym do dalekich, egzotycznych zakątków globu, a już na pewno nie robiłbym tego namiętnie. Należę bowiem do tej kategorii prostaczków, których marzeniem życia nie jest zwiedzanie coraz to nowych miejsc i rejonów. Dlatego pewnie łatwiej jest mi składać tego rodzaju deklaracje i nigdy nawet żartem nie mówię, że gdybym tylko coś tam, chętnie wyjechałbym stąd w pizdu, gdziekolwiek, byle dalej od tego porąbanego kraju. Rzecz jasna nie potępiam ani nie udaję, że nie rozumiem ludzi, którzy zostawili Polskę z dowolnego powodu i bełkocząc z ręką na przysłoniętym koszulką z wykrzywionym w agonalnym bólu żołnierzem wyklętym sercu, że sam nigdy bym tego nie zrobił, bo to ojczyzna moja ukochana bez której życia sobie nie wyobrażam i tak dalej. Bez przesady. Faktem jednak jest, że naprawdę nie chciałbym opuścić Polski. W każdym innym miejscu jest na tyle inaczej, że coś mi nie pasuje. Nie wiem, może gdybym się gdzieś zasiedział zmieniłbym zdanie, ale nie w tym rzecz. Jeżeli nie będę musiał, nigdy tego nie spróbuję. Urodziłem się w Polsce, większość życia spędziłem w jej granicach i chciałbym jeszcze długo pożyć właśnie tutaj. Być może moje dzieci nie podzielą mojego entuzjazmu dla nadwiślańskich okoliczności przyrody, ale na to już nic nie poradzę. Nie oczekuję od nich tego. Istotne, że Polska gdzieś tam zawsze we mnie siedzi i trudno jest mi sobie wyobrazić, że mogłoby się to kiedyś zmienić.

Nawet jeżeli wybory wygra Rafał Trzaskowski...

(Tak. To już koniec przyciężkawego, sentymentalnego, lirycznego i odpustowego wstępu. Czas na wiejące nudą powtórki z kanonu moich fiksacji podstawowych.)

Szanowni Państwo,

jeżeli nie przytrafi się coś jeszcze bardziej niespodziewanego niż powtórka z atrakcji globalnego Wesołego Miasteczka pod nazwą COVID-19, wybory prezydenckie wygra Andrzej Duda albo Rafał Trzaskowski. Szanse Kosiniaka-Kamysza i Szymona Hołowni są po majstersztyku Platformy teraz już tylko mocno teoretyczne, a nawet jeśli nie, to obaj są przecież tym samym Rafałem, tylko inaczej uczesanym. Pozostali pretendenci nie liczą się od zawsze wcale. Pisałem o tym wielokrotnie, ale co mi szkodzi wyskrobać jeszcze raz: ktoś twierdzący inaczej jest fantastą lub niespełna rozumu. W każdym razie nikt zdrowy na umyśle i nie uzależniony od hazardu nie postawiłby na wygraną kogokolwiek spoza wymienionej czwórki istotnej dla własnego budżetu kwoty wiedząc, że szanse na zwrot są praktycznie zerowe. Dlatego też ktoś, kto nie ma zamiaru wyjeżdżać z Polski, a przy tym nie popadł w modną w kręgach ofiar stałych czytelników felietonów Stanisława Michalkiewicza i prenumeratorów Najwyższego Czasu! manierę stwierdzania z wyższością, że jeden ch... kto jest prezydentem, bo i tak mamy jako Polska od zawsze przeje.ane, a poza tym głowa państwa w RP to nie Napoleon albo car, więc naprawdę wszystko jedno, czy żyrandola pilnował będzie Duda Czy Trzaskowski, musi rozważyć, który z tej pary bardziej mu pasuje. Sam oczywiście bardzo chciałbym, żeby prezydentem został Roman Józef Dmowski-Piłsudski. Z wielkimi wąsem i jeszcze większymi tradycjami ziemiańskimi oraz wspaniałą historią przodków wojujących gdzie się da za ojczyznę, a w czasie wolnym pędzącym pyszną okowitę i hodującym piękne gniadosze, tym niemniej skończyłem już piętnaście lat i z brakiem takowego się godzę. Dlatego właśnie zagłosuję na Andrzeja Dudę. Po pierwsze - nigdzie się nie wybieram i - po kolejne - wiem, że alternatywą jest Rafał Trzaskowski, któremu nie ufam, jak... (tu zabrakło mi słów, by odpowiednio dosadnie się wyrazić). Zwłaszcza, że o zwycięstwie w czerwcowej elekcji nie przesądzą głosy tak zwanego twardego elektoratu jednego i drugiego, bo te tworzą jakąś tam bazę i nie podlegają jakimś większym, przesądzającym o końcowym sukcesie wahaniom. To, że ktoś zamiast na prezydenta Warszawy odda głos na konferansjera "Tańca z Gwiazdami"; podwyższającego wiek emerytalny przeciwnika podwyższania wieku emerytalnego dwojga nazwisk lub dajmy na to jedynego prawdziwego polskiego przedsiębiorcę, któremu brakuje tylko teczki, by być Tymińskim 2.0, nie będzie miało większego znaczenia gdyż Rafał Trzaskowski nie ma szans na wygraną od razu. Duda takową miał, ale teraz jest już znacznie mniejsza.

W dogrywce to co innego.

Dojdzie do niej prawie na pewno, bo teraz już raczej zabraknie Dudzie kilku (obstawiam, że góra siedmiu-ośmiu) procent i o finalnym zwycięstwie przesądzą ludzie, którzy zostaną w domu, bo "skoro nie ma już Bosaka/Jakubiaka/Piotrowskiego/Żółtka itp., to ja to prdlę, nigdzie nie idę". Co do tego, że po odpadnięciu Hołownia, Kosiniak-Kamysz, Biedroń czy Tanajno (i zapewne nie tylko oni) rekomendują Rafała Trzaskowskiego nie można mieć raczej wątpliwości, więc tak zwyczajnie właśnie on będzie mógł liczyć na więcej procent głosów wyborców przegranych kandydatów niż obecny Prezydent. Temu zostaną promile Jakubiaka i część łaskawców od Krzysztofa Bosaka*, których szok i niedowierzanie, że ten nie wszedł do finału (Jak to możliwe? Spisek!) nie sparaliżuje na tyle, by w trosce o Najjaśniejszą Rzeczpospolitą okopali się na strzelnicy, to jest (co ja plotę...) w domu.

Jednym słowem dogrywka będzie bardzo trudna i jeżeli wybory wygra Rafał Trzaskowski zawdzięczać to będzie ludziom, którzy w życiu nie oddaliby wprost na niego głosu, ale przy tym są tak zadufani w sobie, odrealnieni, topornie przekorni, nawiedzeni, zblazowani lub zwyczajnie tępi, że nie zauważą, że dali mu tę wygraną. To właśnie im, a nie oficjalnym, szczerym, zadeklarowanym wyborcom kandydata Platformy trzeba będzie podziękować, gdy Andrzej Duda przegra. I to, że zdobędą kolejne punkty do męczeństwa i lansu na głęboko zatroskanych w ramach emigracji wewnętrznej, na którą to świadomie się udali widząc, że Idealna Polska z ich mokrych snów i marzeń tańcząc poloneza przy dźwiękach Szopena pośród łanów zbóż i na tle zachodzącego słońca, w którego jasnych promieniach krąży majestatycznie biały orzeł ciągle nie nadchodzi, nie będzie żadnym usprawiedliwieniem. Ci, którzy tak jak ja nie udają się na emigrację wewnętrzną ani faktyczną, odczują osobiście wszystkie skutki powrotu do władzy Platformy, czego pierwszym etapem będzie właśnie nieprzedłużenie mandatu Andrzejowi Dudzie. I chociażby nie wiem, jak bardzo "nasi" Prawdziwi Patrioci™ sami się oszukiwali i umywali ręce, właśnie ci, którzy nie zagłosowali na Trzaskowskiego (ale przecież mąż pani Kornhauser wpuścił w 2010 Komorowskiego do Pałacu, więc wicie-rozumicie też nie godzien) - będą za to bezpośrednio odpowiedzialni.

Dziękuję za uwagę.

Kupiłem wczoraj najnowszy numer Gazety Polskiej. Oczywiście ze względu na wywiad z Jarosławem Kaczyńskim. Przeczytałem go żałując, że jest tak krótki. Jako wzorcowa PiS-da bowiem uważam Pana Prezesa za osobę błyskotliwą i nietuzinkową, więc nędzne kilka stron to zdecydowanie za mało, bym mógł poczuć satysfakcję. Miałem już na tym poprzestać uznają, że wydałem 5,99 zł właśnie w tym celu i co ma do powiedzenia Kania, młody Wildstein, Targalski lub Gadowski mnie nie interesuje, jednak postawiłem iść dalej. I tak wertując kolejne kartki dotarłem do rozmowy z ministrem Piotrem Naimskim.

Ta okazała się być jeszcze ciekawsza, ale wcale nie – choć rzecz jasna także - ze względu na znany mi trochę temat dywersyfikacji dostaw gazu. Zaintrygowało mnie to, że na okładce Gazety Polskiej nie ma nawet malutkim drukiem wzmianki o tym wywiadzie. Więcej. Także w spisie treści go nie wyróżniono. Zaszczytu tego doznał za to Sebastian Karpiel-Bułecka, ale nie rozmowa z Pełnomocnikiem Rządu ds. Strategicznej Infrastruktury Energetycznej. A przecież to, czym minister Naimski się od wielu lat zajmuje i o czym tam mówi, to bardzo istotne i poważne sprawy...

Zapewne to niedopatrzenie wydawcy, aczkolwiek dobrze obrazujące, co nas – konsumentów poppolityki – naprawdę interesuje. Albo raczej, co zwisa nam kalafiorem. Kwestie obiektywnie ważne traktujemy jako drugorzędne, a trzeciorzędne stają się dla nas najważniejszymi. To nie do końca nasza wina, bo tym nas się karmi. Powszechny dostęp do środków masowego przekazu musiał do tego doprowadzić. Ja w każdym razie przyjmuję to ze zrozumieniem, jednak przy każdej okazji staram się podkreślać.

Mógłbym jeszcze coś tu dodać snując jakieś smętne wywody, ale nie do końca o tym ma być ta notka.

Ona jest o tym, że zrobiłem zdjęcie początkowego fragmentu rozmowy gdzie Naimski mówi, że od jesieni 2022 wszyscy polscy odbiorcy będą mogli otrzymać gaz z nowych kierunków i źródeł i wysłałem do kolesia, który regularnie katuje mnie mrożącymi krew w  żyłach informacjami na temat porażającej indolencji oraz złej woli PiS. W komentarzu napisałem, że dla mnie już tylko to jest wystarczającym powodem by tę partię popierać.

W odpowiedzi usłyszałem, że i owszem, dywersyfikację – jak i reformę sądów – on jak najbardziej popiera, ale… Tu zaczęło się oklepane, sztampowe i namolne mlaskanie o maseczkach, wyborach korespondencyjnych i Poczie Polskiej, wspomaganiu klech z Watykanu czy rapującym Dudzie.

Gdy skończył wylewać swe żale napisałem mu, że nieprawdą jest, jakoby popierał dywersyfikację dostaw gazu i reformę sądownictwa jak sam utrzymuje z tego prostego powodu, że wyłącznie Prawo i Sprawiedliwość ma chęci oraz realne możliwości coś w tej materii zdziałać. Zatem faktycznie popierają to ci, którzy głosują na PiS i Dudę.  Cała reszta natomiast tylko tak gada, bo nie potrafi albo nie chce zauważyć, że w naszych obecnych realiach nie ma alternatywy poza Platformą lub Lewicą - co przecież na jedno wychodzi. Innymi słowy albo popierasz z całym dobrodziejstwem inwentarza albo nie. Nie podoba ci się i uważasz, że to bez sensu lub niesprawiedliwe? Cóż, dorośnij, ale nie zawracaj mi głowy. Na tym – bez żalu – zakończyłem rozmowę.

Walka o rolę nowego, lepszego Palikta nabiera rumieńców. Nie, co ja opowiadam. Walka o rolę męczennika za wolność i demokrację się zaostrza. Jest bowiem w tym miejscu sceny politycznej pewna istotna nisza. I tak jak zapełniał ją nieśmiało śp. Andrzej Lepper, a później znacznie już śmielej Janusz z Biłgoraja, od dłuższego już czasu nikomu nie udaje się w niej na dłużej gniazdka umościć. Winą za to obarczam dość istotną dywersyfikacją środków przekazu dla gawiedzi powodującą, że Telewizja Publiczna nie jest już tylko TVN Light, ale poprzez robienie mniej więcej tego samego, ale z odwróconym wektorem, stanowi poważną przeciwwagę dla tej stacji. Nie da się więc tak łatwo jak kiedyś wszem i wobec odtrąbić, że mamy oto nowego, niezależnego, walącego w rząd buntownika, enfant terrible naszej młodej demokracji, który może nieelegancko, a wręcz momentami brutalnie i chamsko grzmoci w te rozpasane PiSdy, ale czyż w gruncie rzeczy nie mówi tylko głośno tego, czego nam nie wypada ogłaszać z racji stanowisk i pozycji.

Bo przecież kimś właśnie takim był Palikot.

Oficjalnie niezwiązanym (a nawet jeśli związanym, to tylko formalnie, bo przecież gnuśnym, chimerycznym i nieprzewidywalnym) z Platformą niezależnym performerem, który „mówił jak jest”, a lud burząc się burczał pod nosem: „Tak, polać mu! On mówi jak jest!”. Jego czas jednak wraz z Tuskiem się skończył, ale przecież zapotrzebowanie na niesfornych, bezkompromisowych trybunów ludowych pozostało, gdyż ci są bardzo, ale to bardzo użyteczni.

Jak już jednak wspomniałem, z racji tego, że propaganda nie jest już jednostronna, konieczne stało się, by ktoś w mniej oczywisty sposób kojarzący się z jedną z dwóch opcji stał się nowym, niesfornym dzieciakiem walącym mocno w obecny rząd i dla zachowania pozorów trochę również w opozycję. To ważne, by i jej nie oszczędzał, bo to mu nada wiarygodności, a jej samej ani trochę nie zaszkodzi. Każdy wie, że jedynym celem jest odsunięcie PiSd od koryta.

Tak oto do walki o tę niszę wystartowali zgodnie, choć przeciwko sobie Grzegorz Braun i Paweł Tanajno.

Ten pierwszy to znany i lubiany bezkompromisowy katolik ortodoksyjny z piękną dykcją, który stwierdził niedawno, że rząd zamknął lasy, bo coś tam majstruje przeciw Polakom po cichu i później jeszcze uzupełnił, że jeżeli (rząd) się poprawi, to może jednak nie czeka go Trybunał Stanu, a Szumowski uniknie zawiśnięcia na latarni przy Placu Trzech Krzyży; drugi to trochę mniej znany były palikociarz w pięknych okularach z biała oprawką, który miał swoje pięć minut podczas debaty prezydenckiej, gdzie kreował się na głos wszystkich przedsiębiorców. Jeden więc reprezentuje w mniemaniu publiki odchył w prawo, a drugi w lewo, za to obaj są zgodni co do tego, że – choć z różnych powodów – PiS to samo zło, które należy (dla dobra Polski of course) jak najszybciej wykurzyć w pizdu.

Podczas wczorajszego protestu w Warszawie, obok KOD i Obywateli RP, zjawili się więc zupełnie przypadkiem – przechodząc tam z tragarzami - obaj ponowie i wykrzykując groźnie antyrządowe hasła obwieścili miastu i światu, że mają tego dość.

„Ukąszenie heglowskie” to związek frazeologiczny o charakterze pejoratywnym, który używany jest jako „epitet wobec osób o przekonaniach marksistowskich i socjalistycznych, które „dały się uwieść komunistycznej władzy”; pojęcie utożsamiane z poglądem zakładającym przedkładanie tzw. „konieczności dziejowej” nad prawa i los jednostki”

Definicja ta – oczywiście nie tak precyzyjna, jak zacytowałem powyżej – przypomniała mi się, gdy ktoś przysłał mi krótki filmik, na którym widać, jak niejaki Zbigniew Stonoga, w atmosferze pijacko-patriotyczno-karkówkowo-grilowej składa życzenia znanemu i lubianemu konserwatyście niepraktykującemu, imć Januszowi Korwin-Mikkemu. Wtedy, niczym ssący magdalenkę bohater Prousta, doznałem reminiscencji jak to pryszczatym młodzieńcem z przetłuszcznymi, długimi włosami będąc stoję przed kioskiem i zamiast „Peep Showa” co tydzień „Najwyższy Czas!” kupuję. Mało tego. Reminiscencja jak obuchem uderzyła mnie wspomnieniem, że całe stosy tego periodyku nadal gdzieś na strychu mi zalegają...

Wzdrygnąłem się wtedy niczym Borys Budka na myśl, że Małgorzata Kidawa-Błońska mogłaby być zmuszoną bez słuchawki w uchu i promptera na jakieś wcześniej nieuzgodnione pytanie dziennikarza niezaprzyjaźnionych mediów na żywo odpowiedzieć i spróbowałem sobie wmówić, że to nic takiego. Ot, meandry młodości. Tanie wina, Radomskie i fanzin Korwina. Po prostu czasem krętą była moja droga i tyle. Coś jednak cały czas nie dawało mi spokoju. Zrozumiałem, że to nie takie proste, że wszystko pozostawia ślad i te setki wydań NCz!, które skonsumowałem są jak „Ukąszenie korwinowskie”, czyli „epitet stosowany wobec osób o przekonaniach fantastyczno-naukowych, które dały się uwieść „realizmowi odrealnionemu” oraz „konserwatyzmowi niekonserwatywnemu”; pojęcie utożsamiane z poglądem zakładającym przedkładanie tzw. „myślenia życzeniowego” z rodzaju „gdyby Rzeczpospolita była monarchią z granicami od morza do morza, a Janusz Korwin Mikke królem jej i Madagaskaru, to byśmy im dali wszystkim popalić” nad życie tu i teraz”, więc czego bym nie robił, blizna po ukąszeniu na zawsze już zostanie. Nawet jeżeli „przekonaniom fantastyczno-naukowym” od lat już nie hołduję.

– A może jednak nie? – próbowałem się pocieszać. – Może wcale nie jest ze mną tak, źle? – dumałem. Postanowiłem wreszcie poddać się testowi i odpowiedzieć na kilka pytań kontrolnych. Oto i one:

Czy wierzę, że nie ma żadnej istotnej różnicy między PiS a PO i tak naprawdę chłopaki z jednej i drugiej strony barykady tylko udają spór, gdy tak naprawdę za naszymi plecami sprzedają nas Żydom ogólnie lub Izraelowi w szczególe?

Czy wierzę, że gdyby prezydentem był Krzysztof Bosak, premierem Grzegorz Braun, ministrem wojny Janusz Korwin Mikke, ministrem skarbu Jan. M.Fijor, marszałkiem Sejmu Stanisław Michalkiewicz, a młody Sośnierz dajmy na to ministrem edukacji narodowej, to Stany Zjednoczone wypłaciłyby nam idące w miliony odszkodowanie za przyjęcie ustawy 447; na koronawirusa oficjalnie mielibyśmy wywalone, a wszystkie okrągłostołowe przekrętasy zostałyby w rok osądzone, skazane i z podręczników wymazane?

Czy w ogóle wierzę, że Krzysztof Bosak ma szanse zostać prezydentem, a aktualna kanapa JKM być wiodącą partią tworzącą jakąś koalicję rządową?

Czy wierzę, że można bez skrępowania nazywać się konserwatystą biorąc sobie nową kobietę za żonę, bo konsekwentnie noszona muszka załatwia sprawę?

Czy wierzę, że można gadać, że łazi się do Sputnika na wywiady, bo to jedyne medium, gdzie prawdziwie wolny, polski głos niepodległościowo-narodowy może być wypowiadany?

Czy wierzę, że należę do intelektualnej elity, bo nie dla jaj, ale całkiem serio stręczę ludziom pewne info, że tym razem dla odmiany nie Korwin, ale Bosak zostanie prezydentem wybrany?

Czy wierzę, że sojusz z USA to włażenie w tylną część ciała Izraelowi i że w ogóle niczym się nie różni od wcześniejszego „sojuszu” z Rosjanami?

Czy wierzę, że poza kilkoma zawodowymi tropicielami spisków i etatowymi prawicowcami, wszyscy chcą wyłącznie zguby naszego kraju?

Czy wierzę, że JKM sam wierzy w to co mówi?

Czy moczę się w nocy i owijam głowę folią aluminiową, by chronić się przed kosmicznymi promieniami?

No nie. Na wszystkie te pytania odpowiedziałem przecząco. Dla mnie to dowód, że pomimo solidnego ukąszenia w młodości, mój mózg nie został całkiem zdeformowany.

Dziś dla odmiany (bo to, że ekspertów od wirusów, statystyk, służby zdrowia i pandemii nam tu nie brakuje udało się już ustalić) proponuję zająć się tematem ździebko bardziej niż medycyna ludowa niszowym, a mianowicie bieganiem. Uważam, że mam prawo trochę się tu powymądrzać, bowiem trwa już dziesiąty rok mojej aktywności na tym polu. Pomijając dłuższe przerwy spowodowane czy to pęknięciem łąkotki, czy też upadkiem z trzymetrowej drabiny, od mniej więcej jesieni 2010, biegam regularnie; czasem robiąc umiarkowane sto pięćdziesiąt kilometrów w miesiącu, a czasem i dwa razy tyle. Plus minus szesnaście tysięcy kilometrów przez tę blisko dekadę zaliczyłem i z mojego punktu widzenia to wyczyn wręcz niebywały.

Co ważne od samego początku pozostaję zupełnym amatorem, który nawet nie próbował liznąć teorii dotyczącej techniki, fizjologii i tak dalej.

Nie chwalę się swoją ignorancją, jednak celowo podkreślam, by każdy czytający ten tekst miał jasność, że to co piszę jest moim czysto subiektywnym doświadczeniem. W każdym razie to, że nie zrobiłem sobie na początku krzywdy zawdzięczam przede wszystkim wrodzonej gnuśności i  lenistwu, które nie pozwoliły mi stawiać sobie jakichkolwiek celów. Po prostu pewnego dnia, trochę niczym filmowy Forrest, zacząłem biegać. Kilometr z lekkim hakiem, bo więcej nie dawałem rady. Największym problemem nie była wbrew pozorom nadwaga, lecz zmasakrowany wypalanymi przez blisko dwadzieścia lat mocnymi papierosami układ oddechowy. Skutkiem tego, będąc jeszcze całkiem młodym człowiekiem, po przekroczeniu tysiąca metrów - truchtu!  - zdychałem leżąc i licząc mroczki przed oczami. Cud sprawił, że się nie zniechęciłem i powolutku, poświęcając temu mniej więcej co dwa dni (łącznie z prysznicem po) jakieś pół godziny, prosto spod domu wybiegałem odmierzone niedbale pięćset metrów i wracałem.

Chwilę to trwało, ale z czasem kilometr zmienił się w dwa, trzy, pięć, osiem i wreszcie dziesięć.

By dojść jednak do dyszki potrzebowałem ponad pół roku i wcale nie było tak, że po pierwszej dziesiątce potrafiłem już biegać ją regularnie. Nie dość, że zajmowała mi więcej niż sześćdziesiąt minut, to jeszcze nie mogłem sobie na nią nawet w co drugi dzień pozwolić. Ale znowu  jakaś życiowa mądrość, o której posiadanie nigdy się nie podejrzewałem, podpowiadała mi, że w dalszym ciągu nie muszę nic ponad to, by wybiegać te trzy do czterech (czasem tylko dwa albo i wcale) razy w tygodniu i nie stawiać sobie żadnych więcej zadań. Z naciskiem na pół i pełne maratony. Nie był to jeszcze czas pełnego rozkwitu mody nie bieganie, jednak już wtedy startujących gdzie się da ekspertów nie brakowało.  Mnie jednak udało się jakoś ograniczyć do minimum kontakty z tymi, którzy uważali, że koniecznie muszą udzielać mi wskazówek. A to, że wysiłek trwający poniżej pól godziny w zasadzie nic nie dalej lub że chcąc poprawić wytrzymałość muszę biegać interwały, czy że w takim a takim zakresie tętna najlepiej spala się tłuszcz  i tak dalej. Ponieważ zazwyczaj mi nie wierzyli, gdy mówiłem, że chodzi mi o czyste bieganie dla biegania, słuchałem tego wszystkiego z doskonale udawanym zainteresowaniem i dalej robiłem swoje. Czyli wyruszałem kilka razy w tygodniu z domu biegnąc bezmyślnie jakiś kilkukilometrowy dystans w takim tempie, w jakim czułem, że daję w danym momencie radę i tyle. Raz szybciej, raz wolniej, ale zawsze bez chęci zrobienia tego lepiej niż poprzednim razem.

Po mniej więcej roku zaliczyłem będące jakąś bardziej psychologiczną niż faktyczną cezurą dwadzieścia jeden kilometrów. W ponad dwie i pół godziny, ale i tak wiedziałem, że coś osiągnąłem i mam powody, by być z siebie bardzo zadowolonym.

Wtedy też po raz pierwszy postanowiłem spróbować się w zawodach.

Nie było ich wprawdzie tyle co teraz, ale już sporo i miałem  w czym wybierać. Tym sposobem poznałem jeszcze lepiej ludzi, co do których szybko nabrałem pewności, że nie są ze świata, do którego chciałbym należeć. Byli skupieni, zmotywowani i świetnie przygotowani. Profesjonalni w każdym calu - wykręcający czasy, o jakich nie śmiałem nawet marzyć - amatorzy. Obserwując ich zdecydowałem, że pozostanę jednak przy swoim ultraamatorskim bieganiu bez celu. Zasadniczo pozostałem temu wierny, choć nie do końca, przyznaję szczerze.

Na przestrzeni mniej więcej dziewięciu lat wziąłem udział w kilkunastu zorganizowanych biegach. Na dystansie od dziesięciu do blisko sześćdziesięciu kilometrów. W tym czasie udało mi się zejść poniżej 43 minut na dziesięć tysięcy metrów i to w zróżnicowanym terenie; zrobić ponad sześćdziesiąt kilometrów w mieście w około siedem godzin łącznie z krótkimi odpoczynkami czy też biegać po górach, także pokonując dziesiątki kilometrów i  kilkutysięczne przewyższenia przez wiele godzin. Kilkakrotnie wykręciłem ponad trzysta kilometrów w miesiącu; bywało, że rocznie robiłem ich ponad dwa tysiące siedemset. Co ciekawe, nigdy nie wystartowałem w maratonie.

Pomijając wspomniane już poważniejsze kontuzje i liczne pomniejsze związane z drobnymi urazami, biegam regularnie i cały czas sprawia mi to przyjemność. Największą o świcie, ale i późniejszą porą nie pogardzę, gdy inaczej się nie da. Godzinka w lesie, który szczęśliwie mam pod nosem, ustawia mnie na cały dzień. Owszem, jakieś osiem razy na dziesięć muszę stoczyć ze sobą mniej lub bardziej intensywną walkę, by się zebrać, ale gdy już wyruszę nigdy tego nie żałuję. Odwrotnie: gdy czasem – na szczęście zdarza mi się to rzadko – jednak się poddaję zostając w domu, zawsze źle się z tym czuję. Tak, jest to pewnego rodzaju uzależnienie lub wręcz fiksum-dyrdum, jak drzewiej powiadano. Dość stwierdzić, że wahając się kilka lat temu, czy iść na taksówkę, koronnym argumentem za okazał się być ten, że zawsze będę mógł ułożyć sobie dzień tak, by mieć czas na bieganie… Nieważne.  Może to kompulsja lub sposób na zrobienie sobie dobrze za pomocą wytwarzanych w czasie wysiłku endorfin. Nie wnikam i niespecjalnie się tym przejmuje. Istotne, że bieganie ewidentnie dobrze wpasowuje się w moją raczej introwertyczną naturę. Żadnym problemem ani tym bardziej wyzwaniem nie jest dla mnie nawet i kilkugodzinny wysiłek wyłącznie w relacji z ciszą lasu, jego ścieżkami i wysokimi drzewami. Momentami tak bardzo absorbujący, że później niespecjalnie potrafię odtworzyć w myślach jego przebieg.

Niestety bywa i tak, że koniecznie chce się jakimś startem pochwalić na jakimś portalu społecznościowym, ale tej słabostce ulegam na tyle rzadko, że nie będę się teraz dłużej nad tym rozwodzić. W większości przypadków moje bieganie jest czynnością intymną i wyizolowaną od interakcji z innymi osobami i to czyni je tak wspaniałym.

Mógłbym jeszcze coś dodać; intensywniej się powymądrzać i pochwalić na przykład ucieczką przed węgierskim pociągiem na wiadukcie nad Białym Kereszem o czwartej rano, burzą w środku nocy i lasu lub poopowiadać o przeprawach z dzikami, ale myślę, że to już wystarczy. Czas na puentę dzisiejszych wynurzeń.

Ta wcale nie będzie taka oczywista.

W podsumowaniu tych luźnych uwag i wspominek chciałbym przede wszystkim podkreślić, że jestem głęboko przekonany, że wbrew modnej teraz opinii, bieganie ani trochę nie jest dla każdego. Wcale nie jest bowiem tak, że wystarczy odrobina samozaparcia i już można zacząć pokonywać kolejne kilometry ciesząc się wiatrem we włosach niczym jakiś pieszy eko harleyowiec i tracić lekko kilogramy jak podrasowany w Photoshopie grubas z reklamy.

Owszem, sam zgubiłem ich lekko licząc dwadzieścia, a wagi samozaparcia i konsekwencji nie zamierzam ujmować, jednak to wszystko nie wystarczy.

W moim przekonaniu najważniejsza jest pokora polegająca na  zdolności do trwałego wybicia sobie z głowy marzeń o imponowaniu dziewczynom rekordami na przynajmniej dziesięć kilometrów i zaliczanymi coraz poważniejszymi ultramaratonami. Niestety z moich obserwacji wynika, że o nią właśnie jest najtrudniej. Rzecz jasna nie prowadzę statystyk, tym niemniej szacuję, że jakieś dziewięćdziesiąt procent osób, z którymi dane było mi się zetknąć na początku ich (nienawidzę tego słowa) "zajawki" na bieganie, ledwie robiła piątkę w poniżej pół godziny, a już widziała się na mecie maratonu zrobionego w maks trzy i pół godziny lub wśród zakwalifikowanych do Ultra-Trail du Mont Blanc i za skarby świata nie dała sobie powiedzieć, że to trzeba małymi kroczkami. Ci dosyć szybko odpuszczali. Pozostałe dziewięć procent, dzięki predyspozycjom, uporowi i ciężkiej pracy dochodziło do regularnie zaliczanych czterdziestu dwóch kilometrów stu dziewięćdziesięciu pięciu metrów kilka razy do roku oraz górskich biegów ultra na dystansach, których pokonanie nawet samochodem jest wyprawą, ale i oni w moim przekonaniu zgubili gdzieś całą spontaniczną radość z przebywania z samym sobą zamieniając ją na rekordy, lajki fajnych laseczek z fejsa, smętne przechwałki we własnym gronie, koszulki, pamiątkowe kubki i medale. Tylko jakiś jeden procent drepta jak ja te swoje kilometry w ciszy i spokoju modląc się w duchu, żeby ta – cały czas przecież silna - pokusa pokazania rodzinie, kolegom i światu, czego to ja jeszcze mimo wieku nie potrafię, zbyt często nie zwyciężała i na pierwszym miejscu pozostawało samotne bieganie dla samego biegania.

Jak na razie zupełnie nieźle mi się to udaje. Biorąc pod uwagę, że przebiegnięcie długości równika jest moim celem minimum, mam nadzieję, że nic się w tym względzie nie zmieni i tak już na zawsze z tym swoim frapującym zajobem zostanę.

Dziękuję za uwagę.

Wbrew pozorom - a przez pozory rozumiem moje ostatnie notki, gdzie dzielnie i raczej ślepo broniłem oficjalnej wersji zdarzeń mówiącej, że COVID-19 jest bardzo niebezpieczną odmianą wirusa grypy z którą żartów nie ma - wcale nie jest tak, że odrzucam wszelkie teorie spiskowe. Najbardziej mnie przekonująca mówi, że jest to sztucznie wywołana panika i podchodząc do sprawy na chłodno, nie ma realnych podstaw do tego, by aż takie środki ostrożności ludziom ordynować. Z jakich powodów zechciano ją sprowokować nie do końca wiadomo, ale wytłumaczenie, że chodzi o gospodarcze przetasowanie, którego rezultaty będą porównywalne ze skutkami jakiegoś globalnego konfliktu zbrojnego oraz o wprowadzenie takiej kontroli nad obywatelami, jakiej nie dałoby się szybko bez ich potulnej, wynikającej ze strachu zgody wdrożyć, mają swój niezaprzeczalny urok. I nie piszę o tym kpiąco lub żartobliwie. Naprawdę nie zdziwiłbym się, gdyby okazało się, że właśnie tak się sprawy z tą całą pandemią mają. Bardziej jednak zdziwiłbym się, gdyby komuś udało się czarno na białym to udowodnić i dlatego właśnie powstrzymuję się od pójścia w tę stronę.

Miniony Wielki Piątek był szczególny nie tylko ze względu na okoliczność domniemanej albo faktycznej pandemii spowodowanej przez koronawirusa, ale także z powodu przypadającej na ten dzień okrągłej, dziesiątej rocznicy katastrofy rządowego Tu-154 w Smoleńsku. Jakąkolwiek bowiem miarkę by nie przyłożyć, do czasu wystąpienia dziejących się właśnie teraz globalnych anomalii, tamta sobota sprzed dziesięciu lat stworzyła lokalnie największą zbiorową traumę dla kilku pokoleń. Jest zatem pewne, że gdyby nie nakaz pozostawania w domach, uroczystościom poświęconym pamięci dziewięćdziesięciu sześciu ofiar feralnego lotu nadano by adekwatną rangę i ogólnonarodowy charakter. Trudno zgadywać, jaki dokładnie w normalnych okolicznościach byłby program obchodów, pewne jest jednak, że skalą, rozmachem i zaangażowaniem istotnie przekraczałby to, co nam zaprezentowano. W każdym razie na pewno nie ograniczałby się on do złożenia wieńców pod pomnikami prezydenta Lecha Kaczyńskiego i ofiar katastrofy oraz w Sejmie i Senacie czy też przy tablicach pamiątkowych, jak miało to miejsce trzy dni temu. Co ważne, ludzie sami od siebie, zapewne licznie, braliby w wydarzeniach rocznicowych udział. Nie dało się, więc zostali w domach i tam choć na moment wrócili pamięcią do tych fatalnych w skutkach wydarzeń.  

Można było zatem zakładać, że tego z natury rzeczy podwójnie refleksyjnego piątku nie da się jakoś specjalnie sprofanować; mnie się przynajmniej tak wydawało. Nie miałem racji. Szybko przekonałem się bowiem, że dla chcącego nic trudnego.

W kręgach osób symbolicznie i mentalnie zbliżonych do miejsc, gdzie kiedyś stało ZOMO Wiadomością Dnia okazało się być to, że spośród przedstawicieli władz PiS przemieszczających się z kwiatami z pomnika na pomnik, żaden nie miał maseczki, a i dystans między uczestnikami nie zawsze był odpowiedni.

Wywołało to wielkie oburzenie określanego dawniej ludem pracującym miast i wsi Uniwersalnego Tworu Zbiorowego Na Każdą Okazję jakim są internauci i w sieci zawrzało, o czym wszem i wobec poinformowały swe ofiary Zaprzyjaźnione Media, a mnie osobiście ich niezawodna tuba rezonansowa, czyli wspominany już tu kiedyś nienawidzący Prawa i Sprawiedliwości kolega. „To się w głowie nie mieści/Są równi i równiejsi/Władza ponad prawem/Mają w dupie własne zakazy/Do lasu czy kościoła normalnie nie można iść, a ci sobie spędy organizują/Policja wsadza do więzień za jazdę na rowerze, a oni szlajają się stadnie ramię w ramię/Nietykalni/Co za pogarda dla zwykłego człowieka/Napluli nam w twarz/Wstyd/Idą całą banda pod pomnik jakby miało to coś dać i nagle wszystkich wskrzesić/Bym się śmiał, jakby teraz Kaczor zachorował.” - mniej więcej w ten deseń perorował.

Ponieważ to, czego sens i myśl przewodnią przed chwilą oddałem przekazał mi na  komunikatorze, chciałem odpisać, że nawet jeżeli już podejdziemy do tego od strony czysto technicznej, to uczestnicy obchodów poniekąd wypełniali swoje wynikające z pełnionych urzędów i funkcji obowiązki i jest nieomal pewne, że na takim szczeblu władzy każdy z  uczestników został nie raz przebadany na obecność COVID-19, więc o żadnym zagrożeniu epidemiologicznym nie może być mowy, a poza tym, co najważniejsze, są to przecież - choćby tylko tego dnia - kwestie drugorzędne. Mamy w końcu Wielki Piątek, dziesiątą rocznicę strasznej katastrofy i na tym  (niechby tylko dla zachowania pozorów szacunku dla pamięci zmarłych) lepiej się skupcie zostawiając swoje dęte – to jest, przepraszam - najsłuszniejsze święte oburzenie na po Świętach, bo to naprawdę nie czas, by już, natychmiast, drąc szaty pomstować na Kaczora i resztę, że mieli czelność bez maseczek występować. Zwłaszcza, że gdyby karnie wystąpili z zasłoniętymi ustami i poruszając się krokiem marszowym w starannie odmierzonej odległości dwóch metrów jeden od drugiego odpalali ekologiczne, nieprzyczyniające się do globalnego ocieplenia specjalne znicze, zaraz dowiedzielibyśmy się na przykład tego, że taka ostentacyjna błazenada nie przystoi władzy i dużo lepiej byłoby, gdyby Morawiecki, Kaczor i reszta po prostu ograniczyli się do wrzuconej do sieci relacji z uroczystej minuty milczenia sprzed komputera i wtedy cała Polska, w tym Owsiak, Janda i Tokarczuk by się przyłączyła. Nie mówiąc już o tym, że – LOL! – Kaczyński w maseczce wyglądał, jakby z powodu bolącego zęba owinął sobie gębę pieluszką tetrową.

Wtedy przypomniał mi się okres sprzed dekady i późniejszy.

„Zimny Lech”, krzyże z puszek, lżenie modlących się Krakowskim Przedmieściu, oskarżenia Jarosława Kaczyńskiego o zamordowanie brata; szczera, złośliwa radość z tego, że Rosjanie nie chcą oddać Polsce wraku Tupolewa, Graś przepraszający OMON, niedawne kpiny Hołowni, roześmiany od ucha do ucha Stuhr i oklaskująca go widownia, "Terrain ahead!” Sikorskiego, „spadł i się rozwalił, na chuj drążyć temat”, „rzyganie Smoleńskiem” i temu podobne oznaki wariactwa lub wręcz zezwierzęcenia i  ugryzłem się w palec. Nie, to nie ma sensu uznałem. Kucharze z ćwierćswiatka mojego kolegi upichcili, kierownicy jadłodajni poświęcili, a kelnerzy zapodali ten idealnie przyprawiony pod starannie wykształcony gust wysublimowanych sybarytów świąteczny przysmak i ci od lat zajadających się tego rodzaju wiktuałami smakosze prosząc o dokładkę mlaskając ze smakiem go zjedli i koniec.

Mógłbym  więc mu mówić i tysiąc razy, że w ten szczególny dzień, jeżeli już nie pościć, to wypadałoby przynajmniej  spróbować dla odmiany skonsumować coś ciekawszego od okraszonego grubo krojoną słoniną odsmażanego na zjełczałym maśle tradycyjnego mielonego, ale nie będzie to miało najmniejszego sensu. Choćbym nawet bardzo się starał, on nigdy nie zaakceptuje innego menu. Dlatego nie odpisując nic, po prostu go zablokowałem.

Przeczytałem uważanie komentarze pod najnowszą notką Ewarysta Fedorowicza pt. „5 minus, czyli dziś w kościele jest łapanka”. Skłoniły mnie one do pewnej refleksji. Chciałem się nawet tam z nią podzielić, ale tak jak i u Rotmeistera, mam u reklamiarza sum zakaz komentowania. Dlatego robię to w osobnym wpisie.

Otóż faktycznie wygląda na to, że zakaz gromadzenia się w kościołach osób w liczbie większej niż pięć nie tylko pokazuje jasno, że Prawo i Sprawiedliwość jest partią wrogą Kościołowi, ale też sprawił, że ludzie nawet z regionów zwyczajowo tej partii przychylnych się od niej odwracają.

Jak napisał tamże Tytus:

„Byłem na Mszy Św. w Niedzielę Palmową po której to, interweniowała milicja po donosie jednego z miejscowych parafian. Funkcjonariusze nasłuchali się od gestapowców, synów Jaruzelskiego itp. Zarzucano rządowi nielegalne rządzenie rozporządzeniami, powołując się na RPO. Sprawa przez milicję skierowana do sanepidu. Podczas następnych Mszy kręcili się wokół kościoła tajniacy po cywilu.To było w jednym z bastionów PiS-u w diecezji na południu Polski. Następnego dnia w rozmowach wyszło, że PiS i Duda już u nas przegrał wybory”

Wszystko dlatego, że partia rządząca zdecydowała się wprowadzić obostrzenie istotnie utrudniające, a wręcz uniemożliwiające praktyki religijne w kościołach.

A wystarczyło po prostu tego zakazu nie wprowadzać w ogóle lub przynajmniej, jak za komuny, wdrożyć go w wersji z przymrużeniem oka. Na przykład: Kościoły na planie centralnym o powierzchni posadzki do stu metrów kwadratowych i z maksymalnie dwoma rzędami po dziesięć do piętnastu ławek, których siedziska nie przekraczają pięciu metrów długości każde – do stu osób; kościoły wielonawowe w układzie halowym lub bazylikowym o powierzchni posadzki do stu pięćdziesięciu metrów i z minimum dwoma wejściami bocznymi oraz uchylnymi, zapewniającymi wentylację witrażami o powierzchni minimum dwadzieścia metrów kwadratowy każdy sztuk więcej niż cztery– do stu dwudziestu trzech osób i tak dalej, i tak dalej. Wszyscy wiedzieliby, że to dla jaj i śmialiby się w twarz skonsternowanym lewakom wydzierającym zwyczajowo mordy, że PiS ślini się do klech, którym przysługują specjalne prawa, bo to jawna kpina przecież z zakazu. Jasne, mieliby rację, że kpina, ale nie tylko poczulibyśmy się znów jak za czasów najweselszego baraku w obozie demoludów, ale też mogliby nam skoczyć, gdyż to przecież najsłuszniejsza sprawa.

Gdyby wprawdzie okazało się, że śmiertelność spowodowana COVID-19 wśród starszych uczestników Mszy jest spora, rząd miałby pewien problem i pojawiłyby się zarzuty, że faktyczne wyłączenie kościołów z zakazów zgromadzeń było błędem (TVPiS) lub zrodzonym w głowach nieodpowiedzialnych, klęczących przed łasym bez względu na wszystko na pieniądze z tacy klerem wykwitem umysłowym szaleńców z partii Kaczyńskiego, którzy przyczynili się do śmierci setek osób i lawinowego wzrostu zachorowań wśród tysięcy, jeżeli już nie milionów (zaprzyjaźnione stacje), ale to przecież detal. Zwłaszcza, że tak naprawdę nie mamy pewności, czy koronawirus to nie jednak wielka ściema i możliwe, że COVID-19 jest zupełnie niegroźny, a umierający na niego staruszkowie i tak by umarli, bo byli chorzy na sto innych chorób i brak dowodów, że akurat – jak mawiają złośliwi – koronaświrus – był gwoździem do ich trumny.

Widać więc wyraźnie, że wystarczyłoby podnieść liczbę wiernych dopuszczanych do obrządków do jakiejś istotnie wyższej (na przykład uzależnionej od kubatury kościołów) i nie byłoby problemu. Wtedy, gdyby nawet doszło do szeregu zakażeń o których media trąbiłyby na okrągło obwieszczając we wszystkich znanych językach świata, że rząd kaczora ma na pandemie wywalone i trupy na sumieniu, polscy katolicy zgodnie powiedzieliby, że nic ich to nie obchodzi i stoją murem za Morawieckim i Dudą, gdyż rozumieją, że zrobili to właśnie dla nich i te kilka – wcale nie takich zresztą pewnych – ofiar tego całego COVID-19 jest tutaj żadną ceną.  

Dlatego też – jak napisał Tytus – PiS i Duda już przegrał wybory. Nie zrobił bowiem tego, czego oczekiwał od niego jego najwierniejszy elektorat w godzinie próby zawodząc.

Teraz – obojętnie już kiedy się odbędą – w wyborach prezydenckich katolik wręcz nie może oddać głosu na Dudę-Judę. Nie wiem, może na Bosaka, a może na Pawła Tanajno lub dajmy na to Stanisława Żółtka. Jest jeszcze czas, można spokojnie rozważyć. Ważne, że nie może to być ani Adrian teraz, ani PiS przy parlamentarnych, bo to co Prawo i Sprawiedliwość z ludźmi wierzącymi wyczynia, niczym nie różni się od tego, co zrobiłaby lewacka Platforma lub wręcz Razem.

Jednym słowem wyszło szydło z wora.

To nic, że odwrócenie się od obecnego prezydenta i sponsorującej go jaczejki Kalksteina sprawi, że wygra Kidawa, Kosiniak lub wręcz Tusk, a w dalszej perspektywie do władzy wróci Budka z kolegami. Wobec tak jawnego kopa wymierzonego we własny, katolicki elektorat półśrodki na nic się nie zdadzą. Tu trzeba działać. Obowiązkiem  katolika jest wywalić tę pisowską swołocz. Dość tego.

To nie jest dobra wiadomość dla miłośników piosenki z refrenem „Niech żyje wolność, wolność i swoboda. Niech żyje zabawa i dziewczyna młoda"' w rockowej, pachnącej ramoneskami, glanami i ćwiekami aranżacji. To ważne, by nikt nie pomyślał, że porównuję prawdziwie nonkonformistycznych piewców Wolności z prymitywami słuchającymi disco polo, dlatego właśnie podkreślam ten rokowy sznyt, który ma teraz chodzić po głowie nucącym zacytowany w pierwszym zdaniu fragment liryczny przeboju zespołu „Boys”.  Chodzi mi bowiem tylko o te piękne - kojarzące się z dajmy na to z wiatrem we włosach – słowa, które buzują w sercach ludzi prawdziwie niezniewolonych. To właśnie ich najbardziej zaboli to co chcę dzisiaj zakomunikować.

Okazało się bowiem, że jedna z dwóch podstawowych teorii spiskowych na temat koronawirusa została obalona. Ta, że COVID-19 to nie do końca zwykła popierdółka, ani trochę nie groźniejsza od innych wywołujących grypę wirusów, których wszędzie wokół mamy od groma.

Wynika tak z wywiadu z wirusologiem Stefano Montanarim.

Zapytany przez dziennikarkę stacji telewizyjnej, w jaki sposób może wyjaśnić sceny z przeludnionych, pełnych zaintubowanych ludzi włoskich szpitali i czy ma zamiar twierdzić, że wcale nie jest to wynikiem tego, że COVID-19 to tak potężny wirus, ale bardziej niewydolności włoskiej służby zdrowia, odpowiedział bez wahania, że i owszem, po prostu Włochy nie są przygotowane na chorobę, która uderza w płuca, ponieważ politycy zniszczyli system ochrony zdrowia na półwyspie apenińskim.

Z powyższego płyną dwa wnioski: Owszem, COVID-19 to nie dziesiątkująca bezwzględnie kogo popadnie dżuma, ale „tylko” wirus jakich wiele, tyle że wywołujący dość specyficzne, płucne problemy. Wcześniej Montanari stwierdza:

„Nie jest nieszkodliwy. To jest wirus, tak jak wiele innych wirusów. To nie jest normalna grypa. Uwaga, to jest specyficzna „grypa”, która uderza w płuca. Są inne rodzaje gryp które uderzają w jelita i wtedy mamy biegunkę. Mamy grypę która uderza w żołądek więc powoduje wymioty. Są grypy które mogą uderzać nawet w układ nerwowy powodując np. ból głowy lub coś w tym rodzaju. Ten wirus uderza w płuca. Uderzanie w płuca oznacza, że w niektórych przypadkach, przede wszystkim w przypadku starszych osób, ale jeśli Pani sprawdzi to większość zgonów dotyczy osób około 80 roku życia i powyżej 80 roku życia, i w przypadku Włochów, średnio mają oni właśnie około 80 lat tak właśnie jest w dniu statystycznym i się to nie zmienia. W tym przypadku takie osoby wymagają pomocy w oddychaniu.”

Mówiąc inaczej, COVID-19 jest śmiertelnym zagrożeniem dla dość wąskiej liczby osób i zasadniczo nie musiano by się nim przejmować, gdyby nie ten „detal”, że włoska służba zdrowia nie jest przygotowana na to, by musieć nagle podpiąć pod respiratory setki lub tysiące zarażonych nim (głównie starszych) osób mających trudności z dotąd także i dla nich prostą, intuicyjną czynnością realizowaną w powtarzalnym cyklu wdech-wydech.

Dlatego też we Włoszech istnieje poważny kłopot spowodowany nagłym wzrostem zakażeń COVID-19, który to przyrost sprawił, że ichniejsza służba zdrowia nie wydala. (A przecież respiratory potrzebne są nie tylko starcom zainfekowanych tym wirusem, bo inne choroby nie zostały na ten czas magicznie zawieszone, więc bolączki się rozszerzają i kumulują sprawiając, że także ludzie w innych okolicznościach wyleczalni umierają, bo nie ma kto się nimi zajmować.)

Tak to z grubsza wygląda i dlatego właśnie nasz rząd zabiega o to, by zakażenia koronawirusem nie narosły lawinowo, bo system ochrony zdrowia klęknie i zgonów będzie sporo. Dodanie zaklęcia: gdyby służba zdrowia została naprawdę zreformowana, dofinansowana i doposażona, nie byłoby problemu, niczego w tym względzie nie zmienia.

Jeżeli zatem ktoś twierdzi, że krajowa opieka medyczna to nie włoska tandeta i nie musimy się martwić tym, że nagle zabraknie respiratorów, bo po prostu mamy ich w bród, więc zakazy gromadzenia się są bez sensu, to choć kusi mnie, by wyrazić się dosadniej napiszę tylko, że gratuluję dobrego samopoczucia.

Po prostu, w świetle tego, że strapieniem jest nie tyle sam COVID-19, co ewentualna masowość jego występowania, zakazy wychodzenia z domu mają sens właśnie z tego powodu, że chronią szpitale przez zapaścią spowodowaną niemożliwym do obsłużenia  przyrostem osób z trudnościami z oddychaniem i jeżeli się nie dostosujemy roznosząc wszędzie płucnego wirusa twierdząc, że mamy na to wywalone, możemy mieć ich na sumieniu.