#przemsa

Mysłowicki kościół Mariacki, a ściśle rzecz biorąc Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Mysłowicach, którego historia sięga początków XIV wieku, to miejsce chrztu Sługi Bożego kard. Augusta Hlonda; tutaj znajduje się też obraz Matki Boskiej Mysłowickiej. Stosunkowo nieduży, pięknie zdobiony, jest niewątpliwie jasnym punktem niestety teraz już trochę podupadłego miasta, gdzie – jak śpiewał pochodzący stąd zespół Myslovitz - wieczorami chłopcy wychodzą na ulice/siadają na chodniku i palą jointy/robią wszystko, żeby stad uciec/kiedy wreszcie mogą/to wtedy nie mogą się ruszyć.

To oczywiście liryczno-poetyckie uproszczenie, faktem jest jednak, że najlepsze lata tego najbardziej wysuniętego na wschód miasta Górnego Śląska zakończyły się mniej więcej w latach trzydziestych dwudziestego wieku. Wtedy to Mysłowice bardzo mocno były związane ze zwaną „Dwórką w Orszaku Królowej Wisły” rzeką Przemszą, gdzie w pobliżu historycznej granicy państw zaborczych funkcjonował prężnie port, z którego spławiane były między innymi płaskodennymi galarami różnorakie towary: Przemszą i dalej Wisłą (która w miejscu, gdzie wpływa do niej ta rzeka ma swój zerowy, żeglowny kilometr) aż do Gdańska. Transport ten zatrzymała wojna, a dobiła Polska Rzeczpospolita Ludowa czyniąc z Przemszy bezużyteczny ściek. A że przy okazji upaństwowiono wszystko co po niej pływało,  skazano też tamtejsze jednostki rzeczne na szybkie zniszczenie i szaber. Mówiąc krótko dołożono starań, by zarówno Przemszą, jak i Wisłą nie tylko nie opłacało się, ale też i nie dało się już niczego spławiać...

Stan taki trwa niestety zresztą do dzisiaj.

Wydaje się jednak, że jest wreszcie wola zmiany tego stanu rzeczy i przywrócenie polskim rzekom – bo przecież nie tylko o te dwie tu chodzi – ich dawnej, choćby tylko czysto praktycznej użyteczności. Dzieje się to na szczeblu centralnym, ale  także dzięki ludziom, którzy o tym wszystkim chcą pamiętać. Jest ich w naszym kraju mnóstwo. W Mysłowicach, bo o nich przecież jest ta opowieść, najwięcej dla tej sprawy robią znani czytelnikom książki „Przemsza Płynie do Paryża” Monika i Jacek Parisowie.

To właśnie z ich inicjatywy, niespełna dwa tygodnie temu, czternastego czerwca br., we wspomnianym na początku Kościele Mariackim, gdzie prawie równo sto trzydzieści dziewięć lat wcześniej członkiem Kościoła Powszechnego stał się przyszły prymas Polski August Hlond, pojawił się utkany (od poczatku do końca własnoręcznie, w dwa lata...) przez Monikę sztandar Klubu Ligi Morskiej i Rzecznej Flisacy i Gwarkowie znad Przemszy pod wezwaniem św. Barbary.

Uroczysta Msza Święta z udziałem między innymi Zrzeszenia Kaszubsko-Pomorskiego z Jastarni, Polskiego Stowarzyszenia Flisaków Pienińskich na Dunajcu, Bractwa Flisackiego z Ulanowa, Flisaków z Sandomierza, Flisaków z Krakowa, Stowarzyszenia Przyjaciół Ziemi Tomickiej, Jukacy z Zabłocia, OSP Bobrek i Kosztowy, Związku Górnośląskiego (koło Brzezinka), Hufca ZHP Mysłowice,  dyrektora kopalni węgla kamiennego Murcki-Staszic, posła na Sejm RP Wojciecha Króla oraz przedstawicieli władz lokalnych i licznie zebranych gości odprawiona została właśnie w calu poświęcenia tego sztandaru. Tak o jego symbolice opowiadał lokalnej ITVM Jacek Paris: „Na naszym sztandarze św. Barbara stoi na Górce Słupeckiej nad Kątem Trzech Cesarzy. Na rzece widzimy galary, na przeciwległym brzegu znajduje się port węglowy na Niwce. Jest też kopalnia, którą symbolizują wieże szynowe i zwały węgla, oraz górnicze pozdrowienie „Szczęść Boże”. Orzeł to zatwierdzony projekt herbu województwa śląskiego w II Rzeczypospolitej. Znajdziemy tu także łacińskie motto Paryża „Fluctuat nec mergitur”, co znaczy „Rzuca nim fala, lecz nie tonie”. Logo składa się z dwóch pychowych wioseł, które symbolizują siłę flisaka. Narzędzia górnicze, żelazko oraz pyrlik, oznaczają ciężką pracę. Kotwica to symbol wiary. Drzewiec wykonany jest z wiosła pychowego i górniczego kilofka” Innymi słowy Święta Barbara, patronka między innymi górników i flisaków, pojawiając się na sztandarze Flisaków i Gwarków znad Przemszy, poproszona została o to, by raczyła otoczyć swą opieką wszystkich, którzy z wiarą w Jej wstawiennictwo pragną przywrócić polskim rzekom świetność. Kościół Narodzenia Najświętszej Maryi Panny w Mysłowicach świadkiem, że wszyscy tam zebrani śpiewając na koniec uroczystości pieśń do Barbary z Nikodemii, dalecy byli od dekadenckich nastrojów tytułowych chłopców z piosenki zespołu Myslovitz. Niech zatem rzeki dają nadzieję i łączą.

PS Jeszcze tego samego dnia poświęcono galar "Lux ex Silesia", ale o tym to już przy innej okazji.

Z koronawirusem jest już luz. Może nie na palcach jednej ręki, ale pewnie w kilkunastu tysiącach zmieszczą się ludzie, którzy nadal drżą ze strachu przez COVID-19 tak samo, jak jeszcze jakieś dwa miesiące temu. Czy słusznie nie wiem i nie mam zamiaru wnikać. Tak samo bowiem, jak na początku pandemii (tudzież „pandemii”), nie jestem w stanie niczego rzetelnie zweryfikować, więc pozostaje mi wierzyć albo nie wierzyć, że to faktycznie śmiertelne zagrożenie - wedle uznania. Nie nad tym jednak chciałbym dzisiaj się rozwodzić. Ważniejsze – z punktu widzenia nastrojów społecznych – jest to, że narasta przekonanie, że wszystkie to obostrzenia były bez sensu, że śmiało można było normalnie funkcjonować i pracować. Jednym słowem, gdyby rząd Morawieckiego odpuścił sobie ten cały lockdown nie tylko ludziom nic by się nie stało, ale też gospodarka byłaby w znacznie lepszym stanie. Znamienite przy tym jest to, że głosiciele tego rodzaju poglądu zdają się kompletnie zapominać, że Polska nie jest jedynym krajem, który w taki właśnie sposób zareagował. Słuchając ich odnosi się wręcz wrażenie, że cała Europa, Ameryka i jeszcze inne zakamarki uprzemysłowionego świata działały w tym czasie normalnie, a tylko my byliśmy jakimś spanikowanym, nadgorliwym dziwadłem. Obrywa się więc tej władzy (którą ja jak przystało na zapalczywą, głuchą na rzetelną krytykę zatroskanych inteligentów PiSdę bronię), jak gdyby w marcu bieżącego roku mógł on faktycznie udawać, że wokół nic się nie dzieje i my jako Polska śmiało mogliśmy mieć na ten dęty COVID-19 wywalone. Mniejsza już nawet z tym, że ci sami ludzie, gdy nastąpiłby (nieodzowny w tych okolicznościach) zmasowany atak mediów, instytucji unijnych i zwyczajnie rozwścieczonych obywateli domagających się dymisji gabinetu, który wobec globalnego zagrożenia wirusem ma za nic ich życie i zdrowie każąc jak gdyby nigdy nic dalej pracować, pierwsi darliby mordy żądając zrobienia tego samego, co cały cywilizowany świat, czyli „zamrożenia” kraju oraz głów tych wszystkich Morawieckich, Ziobrów, Dudów Kamińskich i Kaczyńskich, który najwyraźniej chcą depopulacji Polski do góra kilkunastu milionów. Istotniejsze, że cała ta narracja o bezsensowności wprowadzonych przez PiS restrykcji okołowirusowych opiera się na niewyrażonym wprost, ale będącym jednak logiczną konsekwencją powyższego przekonaniu, że gdyby rządził ktoś inny, żadnego zatrzymania gospodarki by nie było. A kto inny mógłby w tym czasie – teoretycznie, ale choć odrobinę prawdopodobnie - tworzyć gabinet? Wyłącznie Platforma obywatelska z przyległościami. No bo raczej nie Prezydent Bosak, Premier Braun, Minister Gospodarki Wilk oraz Minister Obrony Narodowej Janusz Korwin-Mikke. Myśl zatem, że rząd Budki, Schetyny czy też Tuska albo Trzaskowskiego wyłamałby się paneuropejskiego reżymu spowodowanego COVID-19 jest chyba jeszcze bardziej absurdalna niż głębokie przekonanie, że w najbliższą niedzielę Krzysztof Bosak przejdzie do drugiej tury wyborów. Mówiąc inaczej realia czasu pandemii (tudzież „pandemii”) były właśnie takie, że Polska nie miała innego wyjścia jak tylko mniej więcej tak jak to zrobiono zareagować.

http://przemsa.szkolanawigatorow.pl/o-ludziach-niedoinformowanychJak wiadomo czytelnikom moich wpisów, na kwestię wyborów prezydenckich patrzę w bardzo prostacki, przyziemny sposób. Zamiast bowiem emocjonować się całą paletą kandydatów uparcie utrzymuję, że w walce o fotel liczy się teraz tylko dwóch: Andrzej Duda i Rafał Trzaskowski. Na dodatek, co również nie przysparza mi sympatii Ideowych Patriotów™ twierdzę, że nawet jeżeli faktycznie sytuacja ta jest zaprzeczeniem demokracji i gdyby telewizja publiczna nie była tak prymitywnie stronnicza dając naprawdę równy czas antenowy wszystkim, wreszcie przełamany zostałby duopol PiS i PO, to tylko wzruszam ramionami. Jest jak jest i liczą się wyłącznie ci dwaj i koniec. Pozostali mogą wyłącznie groźnie się nadymać i obiecywać cokolwiek, gdyż przydatni do czegokolwiek będą najbardziej w ewentualnej drugiej turze, kiedy to spadnie na ich barki obowiązek stręczenia swoim wyborcom Trzaskowskiego albo Dudy. Tutaj ich rola będzie faktycznie znacząca. Łatwo można sobie wyobrazić, że gdyby na przykład Hołownia polecił zostać swoim sympatykom w domu albo wręcz poprzeć Dudę i to samo zrobił Kosiniak Kamysz oraz Biedroń, zaprzyjaźnionym mediom pozostałoby chyba tylko ogłoszenie jeszcze przed drugą turą nieważności wyborów i wezwanie do Polski Antify oraz czołgów Bundeswehry. To rzecz jasna czysta fantastyka, gdyż obóz Zjednoczonej Postkomunolewicy to nie są odrealnione, głupkowate oszołomy, ale śmiertelnie poważni, zdeterminowani ludzie. Niestety w drugą stronę jest to już znacznie bardziej najbardziej możliwe. Nie można bowiem wykluczyć, że Krzysztof Bosak umyje ręce i jego sympatycy zbojkotują dogrywkę. Z premedytacją gra na to sztab Trzaskowskiego, gdyż jasnym jest, że „Bosaki” w życiu nie wesprą postępowego Rafałka, ale już poparcie go bierne poprzez niedodanie bezcennych kilku procent Dudzie jak najbardziej wchodzi w rachubę. Zrobią zatem wszystko, by Ideowa Prawica™ nucąc Rotę splunęła w świętym, patriotycznym oburzeniu na jednego i drugiego. Po Trzaskowskim to spłynie, a Dudę prawdopodobnie dobije. Dlatego, o czym pisałem niedawno, za ewentualną wygraną Trzaskowskiego odpowiedzialność poniosą ci, którzy szczerze i z przekonaniem odrzucają kandydata Platformy, ale nie zdobędą się na to, by oddać głos na Dudę. Pomimo tego, że przełoży się to wprost na zwiększenie szans na wygraną tego pierwszego. „Najzabawniejsze” – w cudzysłowie, bo tak naprawdę nie ma w tym nic śmiesznego – jest to, że spokój sumienia tak zwanych „naszych” dających zwycięstwo Trzaskowskiemu poprzez zaniechanie oddania głosu na Dudę w momencie, gdy wybór ogranicza się do niego i Trzaskowskiego, budowany jest poprzez cyniczne utrzymywanie, że obaj niczym się od siebie nie różnią. A nie trzeba przecież wcale specjalnie bronić Dudy by zauważyć, że przedłużenie jego kadencji gwarantuje dalszą współpracę z rządem, a przegrana coś wręcz odwrotnego. O takich „detalach”, jak przynajmniej cień szansy na odroczenie usankcjonowania rozwiązań prawnych wprost godzących w rozumianą normalnie rodzinę, kontynuacji polityki surowcowego uniezależnienia się od Rosji, dokończenie przekopu Mierzei Wiślanej lub zwiększeniu obecności wojsk amerykańskich już nawet nie wspominam. W końcu, nawet jeżeli uważa się rozwój portu w Elblągu za zło, wojska amerykańskie za okupantów, a rosyjski gaz i ropę za sprawdzony, najwyższej jakości surowiec itd., trzeba być naprawdę ciężkim idiotą by bez mrugnięcia okiem utrzymywać, że rezultaty przedłużenia mandatu Dudzie niczym nie będą się różnić od zastąpienia go Trzaskowskim i wszystko pozostanie po staremu.

(Na początku będzie przyciężkawo, sentymentalnie, lirycznie i odpustowo, a później już standardowo zacznę przynudzać i się powtarzać. Zaznaczam to już teraz, żeby nie było.)

Gdybym miał bardzo dużo pieniędzy i nie ciążyły na mnie jakiekolwiek - rodzinne, biznesowe itp. - zobowiązania, nie wyjechałbym z Polski ani na dłużej, ani tym bardziej na stałe. Zostałbym tutaj i tylko podniósłbym sobie standard życia kupując domy, samochody, motocykle, tony książek, stoły bilardowe w każdej z moich miejscówek i inne przyziemne bzdury. Nie podróżowałbym do dalekich, egzotycznych zakątków globu, a już na pewno nie robiłbym tego namiętnie. Należę bowiem do tej kategorii prostaczków, których marzeniem życia nie jest zwiedzanie coraz to nowych miejsc i rejonów. Dlatego pewnie łatwiej jest mi składać tego rodzaju deklaracje i nigdy nawet żartem nie mówię, że gdybym tylko coś tam, chętnie wyjechałbym stąd w pizdu, gdziekolwiek, byle dalej od tego porąbanego kraju. Rzecz jasna nie potępiam ani nie udaję, że nie rozumiem ludzi, którzy zostawili Polskę z dowolnego powodu i bełkocząc z ręką na przysłoniętym koszulką z wykrzywionym w agonalnym bólu żołnierzem wyklętym sercu, że sam nigdy bym tego nie zrobił, bo to ojczyzna moja ukochana bez której życia sobie nie wyobrażam i tak dalej. Bez przesady. Faktem jednak jest, że naprawdę nie chciałbym opuścić Polski. W każdym innym miejscu jest na tyle inaczej, że coś mi nie pasuje. Nie wiem, może gdybym się gdzieś zasiedział zmieniłbym zdanie, ale nie w tym rzecz. Jeżeli nie będę musiał, nigdy tego nie spróbuję. Urodziłem się w Polsce, większość życia spędziłem w jej granicach i chciałbym jeszcze długo pożyć właśnie tutaj. Być może moje dzieci nie podzielą mojego entuzjazmu dla nadwiślańskich okoliczności przyrody, ale na to już nic nie poradzę. Nie oczekuję od nich tego. Istotne, że Polska gdzieś tam zawsze we mnie siedzi i trudno jest mi sobie wyobrazić, że mogłoby się to kiedyś zmienić.

Nawet jeżeli wybory wygra Rafał Trzaskowski...

(Tak. To już koniec przyciężkawego, sentymentalnego, lirycznego i odpustowego wstępu. Czas na wiejące nudą powtórki z kanonu moich fiksacji podstawowych.)

Szanowni Państwo,

jeżeli nie przytrafi się coś jeszcze bardziej niespodziewanego niż powtórka z atrakcji globalnego Wesołego Miasteczka pod nazwą COVID-19, wybory prezydenckie wygra Andrzej Duda albo Rafał Trzaskowski. Szanse Kosiniaka-Kamysza i Szymona Hołowni są po majstersztyku Platformy teraz już tylko mocno teoretyczne, a nawet jeśli nie, to obaj są przecież tym samym Rafałem, tylko inaczej uczesanym. Pozostali pretendenci nie liczą się od zawsze wcale. Pisałem o tym wielokrotnie, ale co mi szkodzi wyskrobać jeszcze raz: ktoś twierdzący inaczej jest fantastą lub niespełna rozumu. W każdym razie nikt zdrowy na umyśle i nie uzależniony od hazardu nie postawiłby na wygraną kogokolwiek spoza wymienionej czwórki istotnej dla własnego budżetu kwoty wiedząc, że szanse na zwrot są praktycznie zerowe. Dlatego też ktoś, kto nie ma zamiaru wyjeżdżać z Polski, a przy tym nie popadł w modną w kręgach ofiar stałych czytelników felietonów Stanisława Michalkiewicza i prenumeratorów Najwyższego Czasu! manierę stwierdzania z wyższością, że jeden ch... kto jest prezydentem, bo i tak mamy jako Polska od zawsze przeje.ane, a poza tym głowa państwa w RP to nie Napoleon albo car, więc naprawdę wszystko jedno, czy żyrandola pilnował będzie Duda Czy Trzaskowski, musi rozważyć, który z tej pary bardziej mu pasuje. Sam oczywiście bardzo chciałbym, żeby prezydentem został Roman Józef Dmowski-Piłsudski. Z wielkimi wąsem i jeszcze większymi tradycjami ziemiańskimi oraz wspaniałą historią przodków wojujących gdzie się da za ojczyznę, a w czasie wolnym pędzącym pyszną okowitę i hodującym piękne gniadosze, tym niemniej skończyłem już piętnaście lat i z brakiem takowego się godzę. Dlatego właśnie zagłosuję na Andrzeja Dudę. Po pierwsze - nigdzie się nie wybieram i - po kolejne - wiem, że alternatywą jest Rafał Trzaskowski, któremu nie ufam, jak... (tu zabrakło mi słów, by odpowiednio dosadnie się wyrazić). Zwłaszcza, że o zwycięstwie w czerwcowej elekcji nie przesądzą głosy tak zwanego twardego elektoratu jednego i drugiego, bo te tworzą jakąś tam bazę i nie podlegają jakimś większym, przesądzającym o końcowym sukcesie wahaniom. To, że ktoś zamiast na prezydenta Warszawy odda głos na konferansjera "Tańca z Gwiazdami"; podwyższającego wiek emerytalny przeciwnika podwyższania wieku emerytalnego dwojga nazwisk lub dajmy na to jedynego prawdziwego polskiego przedsiębiorcę, któremu brakuje tylko teczki, by być Tymińskim 2.0, nie będzie miało większego znaczenia gdyż Rafał Trzaskowski nie ma szans na wygraną od razu. Duda takową miał, ale teraz jest już znacznie mniejsza.

W dogrywce to co innego.

Dojdzie do niej prawie na pewno, bo teraz już raczej zabraknie Dudzie kilku (obstawiam, że góra siedmiu-ośmiu) procent i o finalnym zwycięstwie przesądzą ludzie, którzy zostaną w domu, bo "skoro nie ma już Bosaka/Jakubiaka/Piotrowskiego/Żółtka itp., to ja to prdlę, nigdzie nie idę". Co do tego, że po odpadnięciu Hołownia, Kosiniak-Kamysz, Biedroń czy Tanajno (i zapewne nie tylko oni) rekomendują Rafała Trzaskowskiego nie można mieć raczej wątpliwości, więc tak zwyczajnie właśnie on będzie mógł liczyć na więcej procent głosów wyborców przegranych kandydatów niż obecny Prezydent. Temu zostaną promile Jakubiaka i część łaskawców od Krzysztofa Bosaka*, których szok i niedowierzanie, że ten nie wszedł do finału (Jak to możliwe? Spisek!) nie sparaliżuje na tyle, by w trosce o Najjaśniejszą Rzeczpospolitą okopali się na strzelnicy, to jest (co ja plotę...) w domu.

Jednym słowem dogrywka będzie bardzo trudna i jeżeli wybory wygra Rafał Trzaskowski zawdzięczać to będzie ludziom, którzy w życiu nie oddaliby wprost na niego głosu, ale przy tym są tak zadufani w sobie, odrealnieni, topornie przekorni, nawiedzeni, zblazowani lub zwyczajnie tępi, że nie zauważą, że dali mu tę wygraną. To właśnie im, a nie oficjalnym, szczerym, zadeklarowanym wyborcom kandydata Platformy trzeba będzie podziękować, gdy Andrzej Duda przegra. I to, że zdobędą kolejne punkty do męczeństwa i lansu na głęboko zatroskanych w ramach emigracji wewnętrznej, na którą to świadomie się udali widząc, że Idealna Polska z ich mokrych snów i marzeń tańcząc poloneza przy dźwiękach Szopena pośród łanów zbóż i na tle zachodzącego słońca, w którego jasnych promieniach krąży majestatycznie biały orzeł ciągle nie nadchodzi, nie będzie żadnym usprawiedliwieniem. Ci, którzy tak jak ja nie udają się na emigrację wewnętrzną ani faktyczną, odczują osobiście wszystkie skutki powrotu do władzy Platformy, czego pierwszym etapem będzie właśnie nieprzedłużenie mandatu Andrzejowi Dudzie. I chociażby nie wiem, jak bardzo "nasi" Prawdziwi Patrioci™ sami się oszukiwali i umywali ręce, właśnie ci, którzy nie zagłosowali na Trzaskowskiego (ale przecież mąż pani Kornhauser wpuścił w 2010 Komorowskiego do Pałacu, więc wicie-rozumicie też nie godzien) - będą za to bezpośrednio odpowiedzialni.

Dziękuję za uwagę.

Kupiłem wczoraj najnowszy numer Gazety Polskiej. Oczywiście ze względu na wywiad z Jarosławem Kaczyńskim. Przeczytałem go żałując, że jest tak krótki. Jako wzorcowa PiS-da bowiem uważam Pana Prezesa za osobę błyskotliwą i nietuzinkową, więc nędzne kilka stron to zdecydowanie za mało, bym mógł poczuć satysfakcję. Miałem już na tym poprzestać uznają, że wydałem 5,99 zł właśnie w tym celu i co ma do powiedzenia Kania, młody Wildstein, Targalski lub Gadowski mnie nie interesuje, jednak postawiłem iść dalej. I tak wertując kolejne kartki dotarłem do rozmowy z ministrem Piotrem Naimskim.

Ta okazała się być jeszcze ciekawsza, ale wcale nie – choć rzecz jasna także - ze względu na znany mi trochę temat dywersyfikacji dostaw gazu. Zaintrygowało mnie to, że na okładce Gazety Polskiej nie ma nawet malutkim drukiem wzmianki o tym wywiadzie. Więcej. Także w spisie treści go nie wyróżniono. Zaszczytu tego doznał za to Sebastian Karpiel-Bułecka, ale nie rozmowa z Pełnomocnikiem Rządu ds. Strategicznej Infrastruktury Energetycznej. A przecież to, czym minister Naimski się od wielu lat zajmuje i o czym tam mówi, to bardzo istotne i poważne sprawy...

Zapewne to niedopatrzenie wydawcy, aczkolwiek dobrze obrazujące, co nas – konsumentów poppolityki – naprawdę interesuje. Albo raczej, co zwisa nam kalafiorem. Kwestie obiektywnie ważne traktujemy jako drugorzędne, a trzeciorzędne stają się dla nas najważniejszymi. To nie do końca nasza wina, bo tym nas się karmi. Powszechny dostęp do środków masowego przekazu musiał do tego doprowadzić. Ja w każdym razie przyjmuję to ze zrozumieniem, jednak przy każdej okazji staram się podkreślać.

Mógłbym jeszcze coś tu dodać snując jakieś smętne wywody, ale nie do końca o tym ma być ta notka.

Ona jest o tym, że zrobiłem zdjęcie początkowego fragmentu rozmowy gdzie Naimski mówi, że od jesieni 2022 wszyscy polscy odbiorcy będą mogli otrzymać gaz z nowych kierunków i źródeł i wysłałem do kolesia, który regularnie katuje mnie mrożącymi krew w  żyłach informacjami na temat porażającej indolencji oraz złej woli PiS. W komentarzu napisałem, że dla mnie już tylko to jest wystarczającym powodem by tę partię popierać.

W odpowiedzi usłyszałem, że i owszem, dywersyfikację – jak i reformę sądów – on jak najbardziej popiera, ale… Tu zaczęło się oklepane, sztampowe i namolne mlaskanie o maseczkach, wyborach korespondencyjnych i Poczie Polskiej, wspomaganiu klech z Watykanu czy rapującym Dudzie.

Gdy skończył wylewać swe żale napisałem mu, że nieprawdą jest, jakoby popierał dywersyfikację dostaw gazu i reformę sądownictwa jak sam utrzymuje z tego prostego powodu, że wyłącznie Prawo i Sprawiedliwość ma chęci oraz realne możliwości coś w tej materii zdziałać. Zatem faktycznie popierają to ci, którzy głosują na PiS i Dudę.  Cała reszta natomiast tylko tak gada, bo nie potrafi albo nie chce zauważyć, że w naszych obecnych realiach nie ma alternatywy poza Platformą lub Lewicą - co przecież na jedno wychodzi. Innymi słowy albo popierasz z całym dobrodziejstwem inwentarza albo nie. Nie podoba ci się i uważasz, że to bez sensu lub niesprawiedliwe? Cóż, dorośnij, ale nie zawracaj mi głowy. Na tym – bez żalu – zakończyłem rozmowę.