"uçurumlar var, insanla insan arasında, kendiyle kendi arasında."

kaçtığım bütün savaşların yaralarını taşıyorum.

Biliyor musun? Beni bir sen anlarsın, bir sen seversin, bir sen sarılırsın geçecek gibi, bir sen dinlersin, bir sen yargılamazsın, bir sana sığınabilirim... ama ben bir sana gelemem.

Ağlayabilmek istiyorum, sadece birazcık normal bir şekilde ağlayabilmek istiyorum... belki biraz geçerdi acısı.

Sanırım, beni anlamak çok zor. aksi halde birileri mutlaka anlardı. Beni hiç kimse anlamıyor.

net olunmayan yerde sular hep bulanıktır boğulursunuz

Susmuşsun, dinlememişler. Anlatamamış mısın? Yoksa onlar mı dinlememişler?

Parlayacağın o doğru ışığı yakalayana dek, kendi gölgende kal.

başkasının intikamı benden alındı..

sana ihtiyacım var demenin bin yolunu aradım o gece.. sabahına boşverdim

ciddi güven problemlerim var ve bunu nasıl aşacağım konusunda tek bir fikrim dahi yok

Tüm ihtimallerde buruşturulan, köşeye fırlatılmış bir eşya gibi.

kendine yaslanmayı öğrenince insan, minnet etmesin diye bir daha taş olsa yaslanmıyor kimseye.

toprak bile benim kadar boşluk doldurmamıştır. tek farkımız, o içindekini çürütür, ben içimdekini.

iyileşmesine yardım ettiğim kişinin beni yaralamasına izin vermiştim

"sevdiğin insanlara karşı zor olmamak için o kadar basitleşiyorsun ki sana değer vermeye gerek duymuyorlar"

Birisine çok inanmıştım; o kadar inanmıştım ki inanmışlığımdan vurulmuş olmak ve yanılmak benim dünyaya ve diğer insanlara olan inancımı da almıştı benden. Kırılmıştım