Dubito, ergo cogito, ergo sum.

Wczoraj, sobota rano, przerażona szukam busów na trening, bo się bałam jechać autem, ale nic nie było. Więc cyk rodzinka o 9 rano odkopujemy auta, wjazd i chodniki, żebym jakoś dotarła. Droga na szczęście była świetna.

Zaraz znowu jadę i modlę się, żeby droga dalej była w miarę bezpieczna.

Ten miesiąc jest dla mnie bardzo intensywny, mam mało czasu na gdybanie i odpoczynek. Jestem w studiu 2-3 dni tygodniowo = weekend zajęty, na studiach cały tydzień od samego rana i przewija się trochę kolosów w trakcie. Dodatkowo dużo trenuję i ćwiczę sama w domu, uczę się też języków i rzeczy spoza studiów. Rzuciłam nawet wolontariat, bo bym nie wyrobiła (i z paru innych powodów, ale chcę zaznaczyć, że naprawdę nie mam czasu na zamartwianie się).

I mimo, że robię wiele i ponadprogramowo (jeśli chodzi o hip hop zapisałam się na program freestylowy i warsztaty, a mogłam być 1 dzień w studiu, języki też mogłabym sobie odpuścić i skupić się na studiach etc.) to czuję, że inni robią wszystko lepiej. Czuję, że zostaję w tyle, choć w rzeczywistości wcale tak nie jest, jestem bardzo niepewna siebie. Zamiast czerpać radość z własnego rozwoju ciągle patrzę na innych i hiperbolizuję wszystko.

Wydałam w tym miesiącu mnóstwo kasy na hip hop, wiecie na jaki level się zapisałam? Na basic, mimo, że na spokojnie mogłabym pójść na open, bo czuję się gorsza i do dupy w tym co robię. Byłam wczoraj odrobić zajęcia na grupie właśnie z basicu i dostałam mnóstwo komplementów, że mam swój styl już powoli wyrabiany i to widać itd., że kogoś inspiruję i jakoś to uratowało mi wczoraj głowę.

Potem mamy np. hiszpański. Myślę, że jestem już na A2, przerabiam materiał (zaczynam) z B1, dużo czytam po hiszpańsku, takie normalne książki fantasy, nie do nauki, ale wszystkiego uczyłam sama w domu, więc dla mnie to tak jakbym nic nie umiała. Otworzyli na studiach grupę na hiszpański - poziom początkujący i grupa kontynuująca. Długo się głowiłam i analizowałam na jaką grupę się zapisać, aż w końcu zamknęłam oczy i wylosowałam kontynuującą. Zapisałam się i rzuciłam telefon w kąt. Na pierwszych zajęciach pierwsze 10 minut to była moja dyskusja z wykładowcą, że postaram się nadrobić jak będę bardzo odstawać, mam się nie stresować itd. (bo była to grupa ludzi którzy już chodzili na wcześniejszy semestr a ja z dupy przyszłam), a po już pierwszych zadaniach okazało się, że oni są daleko za mną.

Tumblr mocno się zmienił, ale to dobrze, bo ja też. Wątpię, że ktoś z was mnie pamięta, bo swoje konto, gdzie miałam peak kilka lat temu zostało usunięte, a to na zawsze zostało no-name. Też fajnie, bo już niewiele mnie łączy ze starymi postami. Znaczy - z zaburzeń odżywiań się nie wychodzi, zawsze coś zostaje w głowie, ale myślę, że jest dobrze.

Ostatni raz tu byłam mając 16 lat i pierdzielnik w głowie, a za rogiem czeka na mnie 21. Odcięłam się od wielu ludzi i odkryłam, że jestem introwertykiem, po prostu gadatliwym i otwartym. :) Mój charakter nie równa się typowi osobowości i to był jeden z czynników wprowadzających zamęt w moim życiu. Zawsze wydawało mi się, że jak nie jestem nieśmiała i nie boję się ludzi to znaczy, że jestem ekstrawertykiem.

Wcześniej sport był czymś, co miało mnie doprowadzić do celu (ultra skinny sylwetki, nah), dziś jest dla mnie celem samym w sobie. Zabawą, wewnętrznym ogniem.