poem | 시

I. Luntiang damit, Mga ngiting nakakaakit, Boses na malamig ang pupukaw sa aking pagkatulala “Anong oras na?”

II. Isang pisong nahulog Mga kamay na malambot ang ipinang dampot Pagkatapos ay i-aabot “Oh, ‘yong piso mo”

III. Mga puting linya sa gitna ng kalsada Mga hakbang na sabay sa pag-ugoy ng kamay Mga bisig na magkakabungo “Ay sorry”

IV. Sa lugar kung saan maliwanag ang buwan Nakaupo’t nagaantay sa kawalan Isang asul na bulalak ang magiging simbolo ng pag-asa’t tiwala “Ngayon lang ako nakakita nito”

it ended. and I wouldnt be much happier. the fact that I prayed for this to happen. the fact that he ended it means so much to me.

pero bakit parang ang sakit. parang ang hirap lumunok. ang hirap ngumiti. ang hirap kumain. ang hirap mag function ulit. iniwan ba ako? nasa mali ako right? tinama lang namin ang lahat. diba dapat masaya? diba dapat payapa?

feel ko natakot siya, na baka malaman na. because of that incident. gahd this guy is such a man of truth.

i want youuuuuu pero I cant have you. shet I can only look at you from a far. i can only admire you from a far. it will never be the same again.

Makakasanayan kong wag kang bigyang diin. Pipiliing kalimutan kahit may kurot sa dibdib at masayang ang nasimulang pagibig.

Makakasanayan kong wag kang tignan nang may kaba, kahit minu-minuto gusto kang nakikita.

Makakasanayan ko rin na wag ng maging masaya kapag ika'y kapiling.

Mahirap itigil ang nasimulang damdamin, pero mas mahirap isipin na hindi ka para sakin.

Mali na humangad na gawin kang akin, pero mas mali na kunin kita sa taong mas dapat mong mahalin.

Sa mga panahong masaya tayong sa mundong naipinta natin, wag sanang magwakas ang pagkakaibigan nasimulan natin.

Hindi man para satin 'tong panahong tatahakin 'wag sana natin isara ang kinabukasan na para satin.

Ayoko na

Ayoko na sa matamis. Gusto ko na sa mapait.

Ayoko na sa maingay. Gusto ko na sa tahimik.

Ayoko na ng tama. Gusto ko na ng mali.

Ayoko ng maliwanag. Gusto ko sa madilim.

Ayoko sa malalim. Gusto ko ng mababaw.

Ayoko na ng masikip. Gusto ko  na ng maluwag.

Ayoko na ayoko na.

Ayoko na sa mga matatamis na araw na kasama ka.  Gusto ko nalang sa paulit ulit na pait na nararamdaman ko tuwing ikaw ay kasama.

Ayoko na sa maiingay mong tawa.  Gusto ko nalang sa pagtahimik mo kapag nag-aaway tayo.

Ayoko na ng mga tama mo.  Gusto ko nalang ng mga mali mo dahil tapos na ko sa lahat ng “ako” mo.

Ayoko na sa maliwanag mong mukha. Gusto ko dun sa madilim, yung maraming lihim.

Ayoko na sa malalim mong isip. Gusto ko nalanag dun sa mababaw yung madami namang ilaw.

Ayoko na sa masikip mong yakap. Gusto ko nalang kumawala.

Ayoko na ayoko na.

Gusto ko ng mapag-isa at matutunan kung anong pakiramdam ng wala ka.

Sa unang pagkikta’y hindi ko napuna Ngunit ng ika’y tumingin akin ng napansin Mga singkit mong mata na tila ba’y may gustong iparating Mga labi mong sing tamis ng paborito kong kendi Ang buhok mong kahit na mahaba at gusto ko ng putlin ay maganda pa rin Ngayong kilala na kita , ay hindi pa pala.. Ang dami ko pa nga pa palang tanong na mananatili na lamang silang mga tanong dahil ayaw na muling may umalis pa. Dahil natuto na, na sa bawat tanong ko ay may isa, oo, isa, isang paalis na. Ngunit, eto ang aking ikinasaya, ikaw ay may tanong na. Sa wakas, sa wakas, eto na, itatanong mo na ang mga katangang “pwede bang ligawan ka?” Ngunit iba yata ang ihip ng hangin noong aking narinig ay  “Kamusta ka?” Isang tanong na ang bigat bigat sagutin. Kamusta nga ba ako? Masaya ba ako? Sana kaya kong sabihin na masaya ako, sa piling mo, kahit wala namang tayo. Sana kaya ko, na maging masaya sa araw araw na may makaksalubong akong kakilala ka at ang tangi lamang nilang sasabihin sa akin ay bitawan kita.

Gustohin ko man, oo, inaamin ko gusto ko,  gusto ko lang makipaglaro sa’yo Dahil gusto ko naman maramdaman ang pakiramdam na makasakit ng damdamin ng ibang tao, ng mang-iwan, na mang bitaw. Ngunit ang tanong, kaya ko ba? kaya ko bang gustuhin yun o ang kaya ko lang ay gustuhin ka? Gustuhin ko man ay hindi pa rin, dahil alam kong sa larong ito ay talo na ako. Dahil sa larong ito’y tumaya na ako, maaring hindi pa naman buo, ngunit tumaya na ako, maubos man o dumagda ito ay hindi pa rin maalis at mababago na tumaya na ako. Kahit matalo man siguro ay tataya at tataya pa rin ako. Sa tingin ko naman ay bumubunga na Paparating na, malapit na, andiyan na Ngunit bigla mong sinabi na kaya kitang turuan “Oo sige, ano yan?Maganda ba? Siguro turuan mo ko ng...” Naputol yung sasabihin ko ng sinabi mong “MANG-IWAN” MANG-IWAN Isang salitang umalingawngaw at naliligaw sa utak ko. Nawala lahat ng ala ala mo nung una nating pagkikita Yung singkit mong mata ay naglaho na Nagmistulan silang mata na gustong gusto kong alisin tuwwing kakain ako ng pinya Yung mga labi mong matamis ay naging itim na Nagmistulan silang mga labi na gustong isara kapag ako’y galit na Yung buhok mong mahaba na kahit maganda ay gusto ko ng putulin Nagmistulan silang mga pakiramdam ko sa tuwing ako’y may dalaw.

Naglaho na sila Naging totoo na ang mga salitang “gusto ko” Gusto ko ng kumawala pero masaya dito, masayang makipaglaro sa’yo Alam ko sa umpisa pa lang ay hindi lang ako ang may gusto sa’yo Sana mali ako at sana hindi totoo Na baka sa mga oras na hindi mo ko kausap ay wala akong silbi sa’yo Oo, tama ka nga siguro, mali nga ata ang mga natutunan ko sa aking nakaraan Ngunit hindi naman yun ang basehan kung bakit hindi kita kayang pagkatiwalaan Dahil ikaw mismo ang basehan kung bakit hindi ko kayan ika’y pagkatiwalaan

Siguro hindi sapat na iwan ka lang dapat sa’yo patayin Ahhh!! Mali!!! hindi yun pwede! hindi ko yun kaya! Baka baliktarin mo ko na ako yung pinatay ka ngunit pina-ibig muna Diyan  ka magaling diba? Magpa-awa Kasi dun mo lahat kami nakukuha.

Tama ba ako? Masyado na bang masakit sinasabi ko? Masyado na ba kitang nasasaktan? Sabihin mo lang. Handa na akong maging malaya Oo ako, hindi ikaw ang magpapalaya sa akin, dahil ako ang gusto ng lumaya sa kamay mon. Ayoko na sa mga mabulaklak mong labi Sa mga mata mong ang daming gustong sabihin Sa buhok mong sa sobrang haba ay hindi ko na alam kung saan papunta ang relasyong ito Ayoko na sa kung anong meron tayo, ayoko na sa masaya na ako sa ganito, ganito na lang tayo

Ayoko na

Ayoko na sa’yo

Magsisimula na. Isa, dalawa, tatlo. Tawanan, Ngitian, biruan o asaran ay unti-unti ng nagsisi-alisan.

Sa Unang subo ng pagkain, kasabay ng pagkalabog ng puso ay hudyat ng pagsisimula ng lahat.

Eto na talaga magsisimula na.

Isang malakas na pagpito ang umalingawangaw, hudyat ng kanilang pagdating. Simula na.

Ang mga bagay na nagbibigay proteksyon ay siya ng nailagay. Pangalawa ay ang pinaka nakakapagod, ang pagpapakumbaba, pagpapa-ubaya at ang pagbibigay tiwala. Pawis ay tumatagktak at sakit ng katawan ay tinamasa.

Ngunit magsisimula ulit. “Kaya mo pa ba? Kahit na pahirap ng pahirap na? Hanggang saan mo ba kaya?”

Konting tiis pa at makikilala mo na siya. Yung taong minsan mo nang binalewala at inalisan ng tiwala. Konting tiis nalang at magsisimula ulit kayong magkakilala.

Hindi na nga ba ako nasasaktan o pinipigilan ko lang ang sarili kong tanggapin ang mga salitang binitawan mo noon?

Hindi na ba ako nasasaktan o sadyang manhid na ako ngayon?

Hindi ko ba kayang maging masaya tuwing nakikita ka o nalulungkot lang ako dahil sa mga ala-alang iniwan mo?

Hindi ko na ba talaga ramdam kahit konti yung mga titig mo o sadyang sinara ko na yung puso ko pagdating sa’yo?

Hindi ka na ba talaga sumasagi sa ulo ko o dumidiretso ka na agad sa puso ko?

Hindi ko na ba naalala yung ikaw noon o sadyang ayokong alalahanin dahil masyadong masakit na, masakit na masakit na. Bakit nga ba andito ka pa? Bakit ba at bakit pa? Bakit ba anjan ka pa? Bakit pa at bakit ba? Bakit ba umalis ka pa?

Hindi na nga ba masakit? Hindi ba ako masaya? Hindi na ba maaring may konti pa? Hindi din ba ako ang anjan? Hindi mo na nga ba naaalala? Hindi na nga ba ako? Hindi nga ba?

Natatandaan ko pa noong hamunin mo ako, isang daan pa nga yung tinaya mo at sabihing “pustahan una mo kong iiwanan.” Hindi ba sumagi sa utak mo na possibleng manalo ako sa pustahang ito? hindi nga ba, dahil alam at tanggap mo na, na sa umpisa palang talo ka? Ako nga ba’y isang tanga dahil lang sa sinabi kong mahal pa rin kita? at umaasa na sabihin mong oo mahal din kita at hanggang ngayon ikaw parin sinta. Tangina aasa nanaman ba? pauulit ulit ng ulit ng ulit kahit nga pilit nalang ng pilit na hindi naman na pwede pang ipilit pa. Ano ba? ganito na lamang ba talga ang buhay ng isang tanga? Ay mali kasi tangina hindi naman ako magiging tanga kundi hindi dahil sa’yo diba? Kaya sabihin mo nga ngayon, tangina, hindi nga ba?

Minamasdan ko ang bawat pag-ikot ng ballpen sa mga daliri ko. Gusto ko man itong ipagpatuloyl ngunit nangangamba. Baka mahulog, baka masira at baka mawalan ng tinta. Ngunit hindi pa rin ako tumigil, pina-ikot ng pina-ikot ko ang mga ito hanggang sa ito’y mahulog napuna ko na nasira at nawalan ng tinta. Ako’y nasaktan sa aking nawari. Nahulog kita, nasira kita, at ng dahil sakin nawalan ka ng tinta.

Pasensya ka na kung inisip ko ang sarili ko, pasensya ka na kung hindi ako naging maingat sa’yo. Pasensya na kung hindi kita inisip. Pasensya na din kung pinagmukha kitang mali at tanga. Pasensya na at pasensya ng sobra kung pati ang pagako ko ng lahat ng dahilan kung bakit ako nasira at nawalan ay ginawa ko na. At pasensya sa paghingi ko sa’yo ng kalayaan ko. Pasensya! Pero hindi ko na din kaya.

Hindi ko na kaya ang pagpa-ikot mo sa akin sa mga palad mo na lahat ng pangako mo tutuparin mo. Pero andito pa rin ako hinayaan kang paikutin ako kahit na alam ko puro hangin lamang ito. Hindi ko na din kinaya ang paghulog mo saakin sa lupa dahil sa mga bagay na hindi ko alam kung ano, kung paano, kung alin at kung saan. Pero tiniis ko lahat ang galos at pasa na nasapo ko noong mabitawan mo ako. At mas lalong hindi ko kinaya yung pagkawala ng aking tinta, ng kulay, ng gira, ng pangsulat, ng pangngiti, ng pantawa, ng panlakad, ng pang salita, ng pangkilos, ng pangdinig, ng pangtingin, at ng buhay ko. Ng dahil sa’yo nawala ako.

Pero salamat ah? Salamat. Salamat sa lahat. Salamat sa pagpa-ikot, salamat sa paghulog, salamat sa pagiging dahilan ng kawalan ko ng tinta. Nawalan man ako ngayon ng silbi, alam ko pa rin na balang araw may makakapulot sa akin sa huli.

Paano nga ba maglaro ng basketball? Mahirap ba? Madali ba? Ikaw tanungin kita? Mahirap nga ba? Mahirap ba yung magdribble ng bola? Pati mangagaw nito sa iba? Mahirap bang ishoot ang bola? Yung mga lay-up, cross over pati dunk sobrang mahirap ba?

Ikaw? Nahirapan ka din ba?  Sa pagshoot nito kahit alam mong di ka sigurado kung papasok ito? Sa pag-agaw ng bola sa iba? Sa pagdribble nito? Ano nahirapan ka ba?

Yung pagnagdribble ka kelangan mong gamitin ang isang kamay mo para maprotektahan ang bolang idinidribble mo. Yung kapag naagaw ito ng iba halos mawalan ka na hininga sa pagtakbo mabawi lang ito. Yung pagbato mo sa hangin kasi gusto mo makapuntos kagad pero hindi nagshoot, sayang diba, pero sinubukan mo pa din. Yung halos mabalian ka na ng buto sa mga lay-ups, cross overs pati dunks mo para lang mapakita na magaling ka sa harap ng ibang tao, ininda mo. Kahit ang hirap kinaya mo diba?

Ngayon alam mo na, alam mo na lahat lahat ng dinanas ko para lang hindi ka maagaw ng iba. Para kang bola. Yung mga panahon na hawak kita, at gustong gusto ka nun kunin ng iba lahat ko ginawa, halos magkanda galos galos na yung kamay na ipinang haharang ko para lang maprotektahan ka, pero wala eh, nabitawan pa din kita. Kasalanan ko ba talga? o masyado kang malaki sa kamay kong maliit. Sorry ha, nabitawan kita kahit di ko sadya.

At noong naagaw ka nga, halos hindi na ko tumigil tumakbo at magmakaawa para lang makuha ka, pero wala eh ayaw mo na. Lahat na nga ginawa ko, nag-aral ako, naging achiever pa nga ako eh, sumali rin ako sa team ng basketball para palagi kang nakikita, at para maipakita sa’yo na karapat dapat akong balikan mo. Kasi yun yung ginawa mo diba? Ganon mo pinatibok yung puso ko, sa mga lay-ups, cross over at dunk mo. Pero wala pa rin. Hindi umubra lahat ng ginawa ko. Para lang akong nagsho-shoot ng bola kahit walang kasiguraduhan na papasok ito. Sayang ng oras ko sa’yo pero okay lang atleast sinubukan ko at nalaman ko na hindi ko na dapat sinayang pa yung oras ko sa’yo.

Mahirap pala talaga makipaglaro sa’yo. Ako yung binola mo, ako yung pinatalbog talbog mo lang tapos hindi mo naman pala kayang protektahan, at ako din yung tinapon mo sa ere ng walang kasiguraduhan kung maishoshoot mo at muling tatalbog pabalik sa’yo.

Alam niyo naman siguro na lahat ng parte ng mukha natin ay may kanya kanyang papel na ginagampanan diba? Ang mata para makakita, ang ilong para makahinga, ang bibig makapagsalita, ang tenga para makarinig pero alam niyo din ba na lahat din na ito ay kunektado sa puso?

Katulad na lamang nung una kang nagsalita, alam mo bang nabihag mo agad ang tenga ko? Simula sa tenga ko pumasok ito sa ulo ko. Namumula na yata ako magmula noong iproseso ng utak ko lahat ng sinabi. Sumunod naman yung mata ko na huling huli ko na nakatitig na sa’yo. Ipinalakpak mo pa nga yung kamay mo sa harap ng mismong mukha ko para matauhan lang ako. Nakakahiya man pero yun yung totoo.

Hindi din nga agad ako nakatulog noong mga sumunod na gabi dahil di ko pa rin makalimutan lahat ng iyong mga sinabi. Natatandaan mo pa ba yung mga kapiraso ng basang tubig na lumabas saking mata? Nung bigla kang nagsalita? Damang dama ko pa din ang pagagos ng mga iyon na hindi ko na halos mabilang kung ilan na ba sila, kung saan ba sila napupunta, pagkatapos nilang lumabas saking mga mata.

Nung araw na mismong yun hindi ko alam pero gusto ng magsalita ng tenga ko para sabihin sa’yo na sana ang naririnig ko ay yung mga bagay na ikakasaya ko ngunit nung binigkas mo ng paisa isa yung mga katagang “hindi” isang luha “na” pangalawang luha “kita” sunod na luha “mahal” sunod sunod na luha, hangang sa hindi na makahinga yung mata ko dahil sa mga luhang paisa isang umaagos palabas dito. Lahat ng sinabi mo ay hindi na kayang dingin ng ilong ko dahil hirap na itong huminga dahilan ng paghikbi ko.

Bakit nga ba lumabas yun sa bibig mo at bakit ba pumasok pa sa tenga ko yung mga malalamig mong boses kasama ng mga malalamig na salitang binigkas ng ‘yong mga labi? Bakit ba hindi mo narinig yung paghikbi ko at bakit hindi rin napigilan ng mata ko yung pagagos ng mga luha ko? Bakit ba hindi kinaya ang baho ko ng ilong mo at bakit ako kinaya ko?

Masakit man isipin, balibaliktarin man ang mga posisyon o ang papel ng bawat parte ng mukha ko o mukha mo pero hindi noon matatangal ang lahat ng sakit na nararamdaman ko na kagagawan ng puso mo na hinayaan ang bibig mo na sabihin ang mga katagang ayaw ng tanggapin pa ng buong katawan ko. Hindi rin kita masisi pero pag ang puso na ang nagsabi lahat maari. Kaya gusto kong ipakita na sa huling hininga ko nais ko lang iparating sa’yo at sana pakinggan mo na tapos na at pagod na din ang puso ko.

Minsan nangarap ako..

Nangarap akong maging mayaman, magka-kotse ng dalawa o kaya tatlo, magka house and lot, yung mga magagarang damit pati cellphone pinangarp ko na rin, pati mga gadgets gusto ko magkaroon n’on, lahat ng n’on.

Nangarap din ako ng kung ano anong career, maging musician, painter, businesswoman, artista, volleyball player o pati nga maging professional na basketbolista kahit na ako’y isang dalaga pinatulan ko na, masaya naman magngarap diba?  Libre naman diba? Basta kasama ka, oo tama ka, ikaw nga, Kasi MINSAN pinangarap din kita, MINSAN nangarap din akong kasama ka, kat MINSAN nangarap din ako na sana ikaw yung kasama ko sa pagtupad ng mga pangarap ko. Na sana MINSAN sa buhay mo nangangarap ka din ng mga pinapangarap ko.

Pero alam ko naman na minsan pangarap lang yun at hindi magkakatotoo.

Minsan nga iniisip ko nahihibang na ba ako sa mga pangarap ko? Msyado bang malalim o mababaw lahat ng pangarap ko? Masyado bang materyal lahat ng gusto ko? Masyado ba kong may gusto sa’yo? Oo sa’yo, ikaw ang gusto ko, ikaw lang naman ang pangarap ko.

Pero alam ko naman na minsan pangarap lang yun at hindi magkakatotoo.

Alam mo bang minsan ginusto ko rin na tanungin ka, pinangarap mo rin ba maging mayaman, magka-kotse ng dalawa o kaya tatlo, magka house and lot, yung mga magagarang damit pati cellphone pinangarp mo na rin ba, pati mga gadgets gusto mo bang magkaroon n’on, lahat ng n’on? Nangarap ka din ba ng kung ano anong career, maging musician, painter, businessman, volleyball player o maging professional na basketbolista, dahil magaling ka naman dun diba? Sinabi mo rin ba na “Masaya naman mangarap diba? Libre naman diba? Basta kasama , oo tama ka, ikaw nga, Kasi pinangarap din kita, nangarap din akong kasama ka, nangarap ako na sana ikaw yung kasama ko sa pagtupad ng mga pangarap ko. Na sana balang araw nangangarap ka din ng mga pinapangarap ko.”

Pero mali pala ako, mali ako sa pag-isip na  pangarap mo din magkaroon ng bahay, gadgets, kotse, career o ano mang pangarap ko. Mali din ako sa pangarap ko na balang araw magkakaroon ng “tayo” kasi ni MINSAN hindi naman talaga ako yung ginusto mo. At maling mali at mali pa din ako sa pag-isip na MINSAN ako din yung pinagarap mo kasi ang totoo kahit dumaan man ang MINSAN di naman ako sumasagi sa ulo at puso mo.

At kung mali pa din ako sa pagulit ng mga pangarap ko, at kahit na mali ito, hinding hindi ko isasara o itatapon ang mga minsang pangarap ko.