yanlış adım atmamak için bir daha adım atmama kararı aldım.

o feci kazadan yara bile almadan, o feci yangından karları bir eritmeden her şeyin ortasında nasıl öylece durabildin. sen nasıl yanlışlıkla bile düşmedin. nasıl yanlışlıkla bile öpmedin kimsecikleri. yanlışlıkla bile ağlamadın mı? hiç mi? bana bak. oltası yok ki saat iki sularında yüzen balığın. ortası yok ki tam gecenin.

Herkes kalp ağrısını dindirecek birini ararken ben bir köşede öylece oturdum ve bekledim. Birinin beni bulması değildi amacım; amacım bütün bu karmaşanın, herkesleşmenin içinden sıyrılmak ve kendi doğrumu bulmaktı. Hâlâ o köşedeyim, hâlâ oturuyorum. İyi ki oturuyorum.

Rüzgar uğuldar kalbinin odacıklarında, sarsılır ruhunun tuğlaları ama sen yuvasın, ne olursa olsun kimsenin başına yıkılmazsın.

Daha fazlasindan korktugu icin kanaatkar olana da saygi duyacak miyiz

derlerdi de inanmazdım ama insanın cidden ne açıklama yapmaya ne de herhangi bir soruna zerre tahammülü kalmadığı ve her şeyi gözden çıkardığı o nokta gerçekmiş.

“İnsan bir var, bir yok. Bir gün var, bir gün yok. İnsanın olabileceği ve sahiplenebileceği her şey ile -birdenbire- olamayacağı ve sahiplenemeyeceği her şey, çünkü insan son bir kez bir şeyler olduğu ya da sonra bir kez bir şeyleri sahiplendiği için sevimsiz bir durum. Alternatiflerinden biri her şeyi içeriyor, diğeri hiçbir şeyi.”

her şeyin kırılgan olduğu o zamanlarda, dokunmanın yakıcı tadını bilmek isterdim. seslerinin garip tınısını, mırıldanmaları. tanrıları ve seni.

söylediğin şeyleri hissedemiyorum kanadığım yerlerden iyileşemem