Münip Gaseyan

benim bi derinlerime inmem lazım oraya koyduğuğum ketlerin bazılarını kaldırmam için ama nasıl

kolay mı ya insanın kendi derinliklerine inmesi çok canı sıkılmadan

hayat devam ediyor ah bir de gözlerim dalmasa uzaklara

konuşmak lazım konuşmak ama kimle neyi niye

ve hatırlamak hiçbir şeydir muhattabın içinde olduğun karanlıksa

kapalı kutu gibiyim uzun süredir ve kendimle konuşa konuşa içimdeki boşluğu zifiri kararttım

dipsiz bir kuyu gibi derinliğini karanlığında kaybetmek

bazı hikayelerin sonu mutsuz bitermiş ama zaten çoğu hikaye bazıymış

bugün canım çok sıkılırsa ben geceleri gider hiç tanımadığım insanların mezarlarını gezerim dedim çok yadırgandım insanlar o garip masum ölülerden oç insanlardan daha çok korkuyo ne garip

buraya yazdığım saçmalıkları toplasam bi kitap olur ama asıl soru o değil umursayan olur mu ve umursayan olsa bile onu umursayanları umursayan bi ben olur mu

anladım ben bi büyük biçimsizliği anlamaya gelmişim bu dünyaya

hala bir koku borcum var burnuma koklarken gözlerim usulca kapanıp işte o bu diyecek

koku

lanet olsun tam uyumak için yatağa girmişken akla gelen makinedeki kurusun diye asılması gereken yeni yıkanmış çamaşırlara

oh be lafımızın bi kıymeti yok

her şey o kadar yapay ki samimiyet diye bir şeyi tespit etmenin bir yolu kalmadı

insan çok özlüyor şuursuz olmayı şuurlu olmak zor bu dünyada