rotasını kaybeden kuş.

Kapatmaz.

Bana iyi gelmiyor. Bana iyi gelmiyorsun. Söküp atmaya çalıştıkça beni boğuyor, sanki kalbimi beni yaşatamadığı için sökmeye çalışırken acı içinde kalıyorum. Gerçekten nefes alamıyorum.

Bu noktada kendimi aşamadıkça, geriye dönüp baktıkça yaptığım tek şey özleme batmak. Bataklığımın bu konuda dibi yok. Her geçen gün, düne karşı daha da grileşiyorum.

Grileşen bedenimi kahverengiye buluşturacak o günü beklerken tek yaptığım kalan vakti bu özlemle geçirmek. Benim de sınavım bu sanırım.

Kendine kalbinden daha yakın bir şeyi kaybettiğinde her insanın içinde var olan boşluğa. İyi geceler.

Teknemle en ıssız noktaya gitmişim de geri dönüşü olmayan o yoldan frenim patlamış gibi gidiyorum. Fırtına geliyor, tam karşımda hem de. Kaçmak istesem kaçabilir miyim? Yine bir fikrim yok. Üstüne yürüme fikri geliyor aklıma. Dünyanın en aptalca fikri. İntiharı istediğimi de sanmıyorum. Fırtınaya kafa tutabilecek kadar cesur değilim. Kaçmak da çözüm değil gibi. Oturup beklesem mi?

Kafamdaki yüz tane düşünce. Bunlarla boğuşmaktansa fırtınanın içinde ölür giderim daha iyi. Zihnimin içindeki sesleri susturacağımın garantisini biri bana verecekse, ben koşarak atlayacağım içine.

Sonra, bir ışık beliriyor. Ne uçsuz bucaksız gökyüzünün maviliğinde, ne de dibi bile belli olmayan kapkaranlık suyun derinliğinde.

Benim içimde.

Umut. Bu ışığın adı umut. Biliyorum, hissediyorum. Karşımdaki fırtına beni bir yere savuracak belki, ama ben yaşayacağım. Ben tek bir nefes için onlarca savaş yaratacağım. Kaybetmek doğamda var. Ama kazanacağım da. Bunu başaracağım, kendime söz verdim. O sözü bir kere tutmadığımda nasıl yıkıldığımı biliyorum. O yıkıntıyı görmeyeceğim bir daha gözlerimde. Bunun için de kendime yeminler ediyorum.

Çok çabaladın. Yaşamak belki de en çok senin hakkındı. Ölmeyi dilediğin anlarda bile hem de. Yaşamayı seviyorsun. İçtiğim tek bir yudum suyun verdiği hazzı bu dünyadan giderek başkalarına kaptırmak istemiyorsun.

Çırpınıp duruyorsun. O deniz seni de boğmasın diye.

Boğulmayacağım. Fırtınadan kaçan bir korkak değilim artık. Korkularımın üzerine yürüme cesaretini kendimde bulduğum için bile kendimle gurur duyacağım. Bu savaşın sonunda kaybetsem bile, elimden geleni yaptım. Bir sene önceki ben bu cümlelerimi görse, herhalde inanmazdı.

Bunun varlığı bile içimde bir kısmı ölesiye rahatsız ederken o şeylerden birinin kendim oluşu öylesine bir boşluğa sürüklüyor ki beni, koşarak kaçıyorum sürekli.

Kendimden kaçtım hep, hayatım el verdiğince. Sobelendiğim de oldu tabii. İnsan bu, nereye kadar kaçabilirsin kendinden? Yorulmaz mısın en sonunda? Ben de yoruldum, durduğum an kendi gerçekliğime yakalandım ve bu gerçekten farklıydı. Anlatması zor. Yüzleşme dediğin şey cesaret ister, karşındakine dik duruşundan ödün vermeden, korkusuzca söylersin kalbinden geçenleri. Hayır, bende bu cesaretin zerresi yok. Olsa bu satırların arasına kendimi gizlemezdim, çıkar herkesin karşına bir palavra gibi atardım sözlerimi önlerine.

Bunu yapabilecek olsaydım eğer, kaçmazdım.

Köşe bucak kaçıyorum, beni okumalarından korkuyorum. Ruhum bir fire verir ve beni tüm gerçekliğimle görürler diye çocuk yanım ölesiye korkuyor bu ihtimalden. Cesaret, bunları yapabilmek için cesaretin kırıntısı yok bende. Bunu kabullenmek bile epey zamanımı almışken yüzleşme dediğimiz o illetin ruhuma yapışıp kalması gün geçtikçe ve içten içe beni çürütüyor. Hastalık bu, insanın vücudunda yer edinip resmen yavaşça öldüren bir çeşit virüs gibi. Kendi kendine kurguladıkça daha çok korkuyorsun aklına gelen ihtimallerden. Korku baskın geliyor cesarete, zafer de onun oluyor en nihayetinde. Güzel bir şey değil bu, kabul etmek bir şeyi ifade edecekse kabulleniyorum. Bunu düzeltmek için çabalamak elbet gerekir fakat dediğim gibi, cesurluk dediğin bu değildir. İki çabayla cesur olunsaydı savaşların, dökülen onca kanın ve alınan acı dolu yaraların anlamı kalmazdı. Bu içsel bir savaş, kazanırsan kaybedersin.

Kaybediyor muyum? Senelerdir çabaladığım o hayata erişmek için çok mu geç kaldım? İşte bunun ihtimali beni korkutuyor. Bu korku öylesine bir şey değil, kalbime düşen küçük bir korku tohumu gibi değil, öyle değil. Yüzlerce kasırganın ve amansız fırtınaların arasında oradan oraya savrulacak kadar güçlü benden. Bir an bile dizlerimin üzerine düşersem orada kaybolacağımı da hissedebiliyorum.

Zihinsel bir savaş bu. Kendimle çatışmadan kurtulmam gereken bir illet. Kendi kendinin düşmanı olabilir mi bir insan? Her yatağa girip baktığı boş tavanda o savaşı baştan yaratabilir mi? Sessizlik kamçılıyor benim zihnimdekileri, özellikle geceleri. Gecenin o garip sessizliği üzerinize çöktüğünde kimse kalbine giren o garip ağrıdan hoşnut olmaz hiçbir zaman. Yalnız kalmak istemezsiniz bu yüzden. O savaşı başlatan şey o sessizliğin ta kendisidir çünkü. Bazen sessizlik isteyerek inzivaya çekilip kendiyle baş başa kalan insanlardır o savaşı kazananlar. Çünkü kendiyle baş başa kalabilenler, cesarete sonunda ulaşmış; kendileriyle sonunda yüzleşebilmişlerdir.