Konieczność jest wszystkim, wola ludzka niczym.

Dobrze Cię mieć, dobrze mieć kogoś, kogo się kocha

Ty nawet odchodzić nie umiesz. Wracasz jak czkawka - ani Cię zapić, ani przespać.

Proszę się wziąć w garść powie mi Pan psycholog, a ja mu odpowiem, że ze swoimi smutkami się już w garści nie mieszczę.

Byłem święcie przekonany, że w Twoich oczach widziałem siebie. Widocznie byłem ślepy.

Myślę o niej. Myślę o niej, chociaż nie chcę o niej myśleć. Myślę o niej, bo nie potrafię jej zapomnieć, bo ciągle jeszcze do niej wracam.

Szczęście to po prostu dobre zdrowie i zła pamięć.

Więcej słać nie będę róż i wierszy z siebie sączył. No bo proszę Ciebie cóż? Rozpacz mi się kończy.

Istnieją kwiaty, które kwitną nawet w zimie.

Byłaś serca biciem. Wiosną, zimą, życiem.

Jest mi dzisiaj źle bardzo, jest mi bardzo smutno. Myśli mam zwiędłe, chore jak kwiaty na grobie.  Za oknem wisi niebo, niby szare płótno. Nie mogę Cię dziś kochać i myśleć o Tobie.  Między nami jest przepaść, przepaść niezgłębiona. Wiem teraz: to jest jasne jak słońce na niebie. I musi skonać serce pod ciężka żałobą. Bo nigdy Cię nie wezmę na wieczność dla siebie.

Więdną nasze lilie. Więdną, gdy odchodzisz...