Özgür tilki

Sıkıldığım zaman ve beni mutlu etmeyen her şeyi çıkarırım hayatımdan. Bu bir grupta olabilir, bir ayakkabıda, bir insanda olabilir, birr aksesuarda olabilir canımı sıkan ne warsa bırakırım...

Ya bana ne oldu bu aralar hep ölüm düşünüyorum. Çok eğlenceli biriydim ben oysaki...

Bu nasıl bir soğuklukturki içimi cayır cayır yakıyor...

Keşke mağaramdan çıkarmasaydın beni, inandırmasaydın kendine, aslında senin de suçun yok ben inanmak istedim sana içimden tutunmak geldi yalanlarına, yalan olduğunu bile bile.

İçimde bir boşluk oluştu, her şeyi çok uçlarda yaşamanın vermiş olduğu boşluk...

Çok yoruldum... Kahkaha maskesi çok ağır gelmeye başladı. Bir şey yokmuş gibi yaşamak. Çabalamaktan yorulmak. Beklemek... Bir yere varamamak. Yaşamak bu olmamalı anne. İntihar günah olmamalıydı rabbim... Bir bitiş. Birinin dizine uzanıp hiçbir sona varamadan saatlerce uzanmak... Ben galiba ölmeyi özledim anne; yaşamak isterken delicesine...

İntiharın günahı cehennem olmamalıydı, Nasıl ki parkta canı yanan bir çocuk , ağlayarak annesine koşar ve en çok ona kavuşmak ister. Dünya da canı yanan, daha fazla dayanamayan insanda yaratıcısının kollarına koşabilmeli, ve kavuşabilmeliydi...

Ruhum yoruldu; uğraşmaktan, boşa kürek çekmekten, kırgınlıklardan, yaşlılıktan...