Evrendeki Yüce Karanlık Madde

Biliyorum, komiğiz, acınasıyız. Birini sevmeye, ona tıpkı hayvanlarınkine benzer şekilde kur yapıp ilgisini çekmeye, onunla yakınlaşmaya, onunla egomuzu tatmin etmeye, onunla çiftleşmeye, seks adı altında garip üreme ritüeli ile kendimizi tatmin etmeye çalışıyoruz. Ne için? Mutluluk mu? Hormonlar salgılandıkça beyne uyuşturucudan çok da farklı bir madde gitmiyor diye düşünüyorum. Tüm benliğimizi kaybedecek hareketler yapıp insanlık dışı şeyler düşünüyoruz mutlu olmak adına... Evet insanlık dışı. Mutluluğu ancak hayvansal içgüdülerde arayan varlıklara insan denmesi ne kadar doğru olurdu ki? Sonuçta bizden beklenen bundan çok daha fazlası. Mutluluk mu ? Sadece komiğiz :) ...

Birini çok seviyor ve tüm dünyanızın merkezi haline getiriyorsunuz. Herşeyden daha çok seviyorsunuz. Hayatın kendisinden bile. Onunla tatlı, onunla acı oluyor. Gittiğinde ise şekersiz pasta gibi, renksiz gün gibi. Hiçbir şeyi hayatın kendisinden daha çok sevmeyin, kaybettiğinizde yaşamak için bir bahane bulamıyorsunuz.

“Şiddetle başlayan hazlar, şiddetle son bulur.” Aslında bunu düşününce pek çok şeyin nasıl başladıysa aynı şekilde bittiğini gördüm.

Uzun sessizliğinizde her kelime altın kadar değerliyken uzun konuşmalarınızda paragraflar bile önemsizdir. Bazen ne kadar denesende anlatamazsın sustuğunda anlattığın kadar.