Suçlamak, anlamaktan daha kolaydır. Çünkü anlarsan, değişmen gerekir.

"az önce bir uçuruma, benim düşme arzum senin boyundan yüksek dedim."

'merhamet bilmeyen kalbinden öpüyorum, benim seninle olan savaşım bitti, gözlerin istediğine gülebilir.'

"Beni hemen anlamalısın, çünkü ben kitap değilim, çünkü ben öldükten sonra kimse beni okuyamaz, yaşarken anlaşılmaya mecburum, ben Van Gogh'un resmi değilim, öldükten sonra beni müzeye koyamazsınız..."

Düzelsin diye attığım her adım her şeyi daha da bok ediyor, belki bu sefer farklı olur dediğim her şey bir öncekinden daha çok can yakıyor. Bazı şeylerin oluru yok dünya denen şu yerde.

içimdeki şeytanın ensesindeyim.

Sanki kendini anlatmak için yanlış kelimeleri kullanmış gibiydin. Yanlış kişilere anlattın kendini, onların da umrunda olmadı; ruhundan akıttığın sözlerinden de senden de ...

“onca koşuşturmadan sonra vardığımız nokta, gecenin köründe, bir hiçliğin ortası.”

İlk defa dedim bu şehre yakıştı mucize.

Sadakat önemlidir.