O paraugas

As novas xeracións urbanas empezan a votar PP. Cómpre desentrañar as razóns da viraxe; na realidade cómprenos agora desentrañalo todo e diagnosticar a situación correctamente, sen mortificarnos e sen esquecer a tremenda responsabilidade xa non dunha xestión neoliberal, senón da viraxe ideolóxica que, querendo transformar o nacionalismo de clase nun centro-esquerda catch-all (ao final cath-nothing), desconectouse das necesidades máis inmediatas da xente nova.

Penso que se acudimos aos resultados por cidades vemos o determinante da crise económica e do, xa con data de caducidade, decreto lingüistico. Estou plenamente convencido de que o famoso decreto non tentaba impoñer o noso idioma, senón como dixo o portavoz parlamentario do BNG, Carlos Aymerich, “poñelo”. A mensaxe que calou nas nosas cidades foi a contraria, axudados probablemente polos poderes fácticos, que decidiron que a educación dos nosos nenos debía ser basicamente en castelán e, como reafirmo hoxe, tristemente.

Esos fueron los "encuadres" principales: un coche oficial y un yate privado. Y un berlusconiano mensaje sonoro de fondo: "¡Maricón!". La política neo-con está periclitada en el mundo, pero no sus técnicas de difamación y "propaganda gris". El fantasma de Karl Rove, el consultor de Bush que hundió a McCain en 2004 con el cuento de un hijo ilegítimo, ha pasado por Galicia. Con éxito. Me temo que ha venido para establecerse en España. Como decía el Hermano Lobo, el que avisa no es traidor.

Hai 10 anos o voto en Galiza estaba determinado pola idade. Canto máis novo máis votabas á esquerda, ao PSOE ou ao BNG, segundo as eleccións. As diferenzas territoriais no voto non estaban orixinadas pola situación xeográfica ou polas condicións socioeconómicas. O 80% do voto explicábase por razón da idade, da pirámide poboacional de cada concello. No entanto o PP e os medios estaban instalados no discurso das boinas e os birretes: unha representación teatral para a galería produto da Galiza dual. Iso foi o que levou a dereita ao esgotamento. 10 anos despois son o BNG e mais o PSOE os que están instalados naquela contradición territorial que entón liquidou ao PP pero que agora astutamente souberon identificar e solucionar.

Interésame agora a idea de país como tag da cuestión identitaria e da nosa representación colectiva para chamar a atención sobre a fenda que separa o país ideal do país material, e digo país material e non país real porque o país ideal é tan real como o material, aínda que finalmente non pese tanto electoralmente un coma o outro. O noso país imaxinario e o noso país material teñen unha zona de intersección cativa. E é nesa zona de intersección sobre a que opera a eficacia das nosas políticas.

Uma, a Galiza pode ser, na sua maioria, conservadora e corrupta, mas a maior parte dos votantes galeguistas querem outra Galiza. Duas, a força galeguista maioritária fracassou ao tentar seduzir os votantes do PP levando a cabo as politicas do PP e com a (carência de) ética característica do PP,Três, a força galeguista maioritária fracassou tentando seduzir o capitalismo galego. Quatro, a força galeguista maioritária fracassou ao consagrar umas relações clientelares com os médios de comunicação, Cinco, a força hegemónica dentro do BNG purgou, purgou e purgou, Seis, as forças soberanistas de esquerdas situadas fora do BNG são incapazes de conectar com a sociedade.Sete, cumpre apreender quem são os nossos amigos e quem os nossos inimigos. Oito, à margem da futura configuração de partidos políticos dentro do galeguismo, cumpre estarmos todos unidos e solidários contra o regime de apartheid que se avizinha.Nove, urge uma regeneração ética do galeguismo. Dez, confiemos em nós. Onze, achegemo-nos a sociedade. Doze, democracia participativa. Treze, compromisso, implicação, trabalho, acção.

En catro anos non só non nos deron símbolos novos para soñar, senón que aviveceron os vellos símbolos contra os que nos revoltáramos; anécdotas, pero iso é o que perdura dos catro anos e eu, que defendín o bipartito, non as dou tirado da cabeza: a Cidade da Cultura, a guerra das bandeiras nas tomas de posesión, as galescolas en Vicepresidencia por non encaixaren en Educación, o himno aflamencado, o baixocero da normalización lingüística, a volta do panem et circenses doutrora, con retornos televisivos e merendolas para vellos. Non é que non houbese logros; é que tampouco se viron. Pouco lle custou ao candidato a reconquista: coa crise fungando aí fóra e dando oídos a acusacións de corrupción e despilfarro, un país que sistematicamente votaba dereitas cada vez que votaba, mobilizouse para botar do goberno aqueles que desgobernaban.

Podían haber ganado, a pesar de sus problemas y de sus errores, y si no ganaron fue porque lo hicieron muy mal en la recta final. Todo el planteamiento de la campaña fue nefasto, mientras que el del PP fue efectivo.

la fallida experiencia de la pasada legislatura no podrá olvidarse fácilmente y, por tanto, tal colaboración sólo será posible si cambian las políticas, las actitudes y los dirigentes. Un amplio sector de la sociedad gallega, sumida hoy en la decepción, espera una respuesta contundente de las dos fuerzas de la izquierda gallega, que les permita percibir la luz al final del túnel que ahora empiezan a recorrer.

Poñamos que o BNG é un Windows (pero podería ser un proxecto web ou moitos outros). Windows, ou o que se queira poñer como exemplo, ten como ferramenta fundamental do seu desenvolvemento a recolleita das críticas para facer melloras nas súas versións. O BNG, nacido das distintas sensibilidades do nacionalismo galego, é hoxe un Windows moi pouco receptivo ás críticas. Un Windows que diante dos avisos de erro no sistema operativo dos seus usuarios, responde cun pantallazo azul, péchase e acusa aos usuarios de seren os propios causantes dos erros.

vou andando pola rúa e, segundo os resultados, debo entender que a redor do 50% da xente que vexo, en idade de exercer a facultade do voto, pois votaron para que a min ( e aos fillos ) nos sexan reducidos os dereitos que como galegos temos.

Fueron aupados a la Xunta por ese sector social movilizado para que hiciesen otras políticas y para que gobernasen de otra manera, y creo que ahí está la clave de estas horas: esa parte del electorado que se había implicado emocional y políticamente llegó a las urnas no desencantada, sino enfadada.

A Touriño y a Quintana les ha podido el reflejo de Fraga. Han practicado una política de diputación, de gestionar fondos y hacer carreteras para conformar al público. Le han tenido miedo a los periódicos, a los empresarios y financieros, pero no a sus votantes. En el fondo soñaban con que su Galicia clonase a la de Fraga.

non se pode ignorar que os cativos resultados do BNG nestas eleicións constituiron a consecuencia última de decisións internas tomadas a partir de 2001,

o BNG vai minguar ate case desaparecer e quedar como un resíduo marxinal, quizáis en 10 ou 15 anos, pero está na senda da extinción. Dígoo porque non ten a día de hoxe ninguén dentro suficientemente limpo á vez que intelixente como para reflotalo.

Hai catro anos, durante a campaña, existía a clara decisión de manter e crear un Goberno alternativo ao que representaba, daquela, o Sr. Fraga. A que rematou onte, regresou aos tempos de Abel Caballero, e Antolín onde o discurso estaba centrado en erradicar ao socio posíbel. Daquela non funcionou, e arestora volveu demostrar que errónea é. Unha campaña de berce, lixeira en canto a contidos, e presidencialista.

creouse unha especie de sensación colectiva de que estaba acontecendo un gran desorde: unha foto nun iate de fai cinco anos, unha anécdota noxenta cun bus de xubilados en Baiona -que debería ter suposto a dimisión do tipo que organizaba os mítines do bloque-, unha polémica liliputiense en torno ao automóbil do presidente e o ruido mediático deses falsos mártires da nova dereita agrupados en torno a Galicia bilingüe foron suficientes para transmitir esa suposta sensación de desorde