farkında olmadan birbirimizin hayatını çoğalttığımız arkadaşlıklar. bir söz, içten gelen bir dinleme, bir şiir, buluşulan bir şarkı, sahip olunan alışkanlıklar, bazen bir gülüş bazense bir gülümseme ile.

babannem beni okumaya gittim zannetmiş bir süre. kaç çocuğun var diye soruyor şimdi.

bir öğrencim var. hocam bu oda bana iyi geliyor, diyor her seferinde. bazı duygular çok özel.

babam diyor ki, oraların soğuğunu merak ediyorum gelesim var. atladığı şey, buraların soğuk değil buz oluşu.

"hocam siz konuşmanızla taşı pamuğa çevirirsiniz." <3

çoğu öğrencimin hayali, hayata dair bir beklentisi yok. gözlerine bir kez olsun gülümseyerek bakılmamış, inanılmamış, ellerinden tutulmamış. gözlerinin biraz olsun parlayabilmesi için olacak bundan sonraki savaşım.

analog için banyo yapmayan tüm fotoğrafçılara kırgınım.

siluetlerin içinde kayboluyorum.

sessizliğin içinden bir ses.

kırmamak için kırılan olmak, sana ait olmayan hataları bile kendi üzerine giydirmen. herkesi, her şeyi affedebilirmişim de kendime yaptıklarımı affedemeyecekmişim hissi onca zaman geçse de hiç gitmiyor benden.

kendimizi cümlelerin içine hapsettik, anlamları arkamızdan ağlıyor.

özlem dediğin ne geçen zamana aldırış ediyor ne de özlenilene. orada öylece duruyor, yeri geliyor seninle alay ediyor.