fg’eg

Ne yazık ki birçok insan artık yaşamak için yaşıyor ne bir duygu hissediyor ne bir anlam buluyor. Koca bir nesil öldü ölüyor.

ama bazen yani çoğu zaman aslına bakarsan her zaman sevilmek istiyor insan.

bir gün susmayı öğrendim, kimse farkına varmadı. söylemek istediklerimi gömdüm ruhumun en ücra köşelerine ve çıkmak için direndiklerinde yutkundum onları. bir daha kırılmamak acı çekmemek için.

Ben karanlıklar içindeyim, benim için zor yaşamak. Sana kendimden eksilterek birkaç tutam sevgi vermişsem eğer kıymetini bil, ben kendime bile yetemeyen biriyim çünkü.

yazsana yanlışlıkla yazdım dersin.

Öyle bir sessizlik varki kalbimde. Korkuyorum, o kadar çok korkuyorum ki ya fırtına koparsa bu sessizlikten sonra ya yerle bir olursa herşey.

Problem şu ki sahtesiniz.

Birinin yalanını kendi imkanlarımla öğrendikten sonra açıklamalarına önem vermem. Bilmediğim zamanlarda nasıl davrandığını anımsarım. Çünkü yalanı değil o yalanı söylerkenki rahatlığını affedemem asıl.

biriyle her sabah aynı yerde iki şişe devirip üç sigara kül etmem lazım. ağzını açmasına lüzum yok.

Mental olarak o kadar yoruldum ki dümdüz bir sakinlik istiyorum. Yıkıcı kavgaları değil konuşabilmeyi, gürültülü eğlenceleri değil de sevdiklerimle kendi halimizde oturup sohbet edebilmeyi istiyorum. Kimsenin kimseyi şüpheye düşürmediği sırt sırta verilen küçük çevreli bir hayat.

aramızda kocaman bir fark var. sen hayatını kurtarmaya çalışıyorsun ben ise öleceğim günü bekliyorum. bak biz burada birbirimizden ayrılıyoruz.

yanımda üç buçuk yaşındaki bir kız çocuğu uyuyor. ben de biraz içmeye karar verdim. kulaklıklarım eşlik ediyor. şunu düşündüm, bunu yapabilirim galiba. öldüm sanıyorken doğabilirim galiba.

nereye baksam farklı bir kadın görüyorum. nereye baksam onun radarına giren birkaç çift göz görüyorum. hiçbirinin günahı yok. ben kadınları çok severim. ben canlı, cansız her şeyi çok severim, tanıyan yalan desin. şimdi neden böyleyim, kendimi affedemiyorum. üstelik kıyafetlerimin altındaki şeyi sevmiyorum, artık kendi saçlarımı koklamıyorum, aynaya bakınca gülümsemiyorum. sarhoşken ne kadar da kadınsı ve nahoş hissederdim, artık sadece saklanıyorum. bir insan böyle nasıl yaşar? bir insan böyle niye yaşar? ben hastalandım, aklımı yitirdim. bir cehennem varsa önce ben yakılmak isterim. beni kendime, beni içimdeki sevgiye, beni sevdiklerime düşman etti.

nolur geçsin. bir şekilde geçsin. o şekil bu şekilmiş. geçsin. uykumdan uyandırmasın, boğazımı sıkmasın, içimi bulandırmasın, kalbimi acıtmasın, ama artık nolur bana nefes aldırsın. bedel künyemi koparttım. çünkü benim artık ödeyecek hiçbir şeyim yok. benim bir canım kaldı. onun da bir ederi yok. yorgun düşmüştüm, bir iki saat uyuyakalmışım. ama nasıl kıvranarak uyandım. evde hiçkimse olmasa çığlık atarak ağlardım. ama nolur geçsin. benim dinlenmem gerek. benim çalışmam gerek. benim gülmem gerek. benim dizi izlemem gerek. benim kendime kahve yapmam gerek. elimi kolumu bağlayana bak. allah’ım her şey gerçekti ve çok güzeldi. bana verdiklerini benden almandan sual olunmaz. ama nolur artık geçsin.

belki benim de emek vermeden güzel giden şeylere ihtiyacım vardır

kısılı kaldım haykırışlarımda

Bazı şeyler daha güzellerine yer açılsın diye biter bir de böyle bakın.

bakalım