bir gün susmayı öğrendim, kimse farkına varmadı. söylemek istediklerimi gömdüm ruhumun en ücra köşelerine ve çıkmak için direndiklerinde yutkundum onları. bir daha kırılmamak acı çekmemek için.

yarınlar, yalnızca, yaralar.

bir derdi var bilinmez şimdi rahatsız da edilmez ama canı çok yanmış.

asacağım bedenim değil, ruhumdu.

kendimi, ruhumu, benliğimi, duygularımı, hislerimi, yaşama umudumu, aklımı, bedenimi kaybediyorum ve kimse farkında değil.

tozlu rafların arasına sıkışmış kırık düşlerim var.

zemine uzandığın da, sana kalan tek yolun yukarı çıkmak olduğunu fark ettiğin de, içini rahatlık kaplar.

bana kendimden başka kimse zarar vermiyor.

aklımı kaçırmak en yakın kaçış yolum ama aklımı kaçırmaktan korkuyorum.

çocukluğu dört duvar arasında terk edilmiş zavallının tekiyim.

sikik kaygılarım bir gölge gibi peşimde.

canım çok acıyor, fazlasıyla yorgunum.

bomboş hissediyorum ama düşüncelerime sığmayan onlarca cümle var.

kendimi bitik hissediyorum.

depresifleştim ve hissizleştim.