Janneke

En ik waardeer je lieve woorden, maar het zijn die van mezelf die ik zo hard nodig heb.

Ik ben plots weer het kind dat haar ouders verbindt, maar zelf verloren raakt.

Want als je alleen voor een ander blijft, ben je in principe al weg.

Kom, stort uw hart uit in mijn schoot, ik beloof u dat ik niet zal reageren. Leg uw lasten op mijn schouders en ik beloof u dat ik ze niet zal dragen. Laat uw tranen de vrije loop; 'k zal ze niet drogen. Schreeuw de longen uit uw lijf, kots uw pijn uit en verdrink in zelfmedelijden, ik zal niet kijken. We hoeven niet te praten en de stilte moet niet spreken voor ons, maar ik beloof dat ik er zal zijn voor u en dat mijn aanwezigheid geen greintje verlichting zal brengen.

alsof alles nog niet zwaar genoeg was

Ze zei dat ze een beetje verdrietig was. Haar lichaam schreeuwde dat. Maanden gingen verder, jaren gingen voorbij. Ze zegt dat ze nog steeds verdrietig is. Haar lichaam is nooit gestopt met schreeuwen.