Hersenspinsels

Want je keek en lachte, maar zag en voelde niks.

En in mijzelf vraag ik me af; na hoeveel teleurstellingen, ga je iemand zijn gedrag boven zijn woorden geloven?

En ik liep over dezelfde weg, in de hoop nu wel de kiezels en hobbels te zien. Bleek ik hierdoor heel het uitzicht te missen.

Want nog altijd is alleen zijn minder eenzaam dan met mensen die de ruimte leeg doen voelen.

Want misschien lacht het leven me deze keer wel toe. Ik bedoel geen lachje maar zo’n grote glimlach van oor tot oor.

En iedere stap voelt als de verkeerde, alsof stilstand beter is. Maar dan lijkt het op drijfzand en ben ik bang niet meer boven te komen.

Want het bleek niet de verkeerde bloemenmix te zijn die ik had gezaaid, enkel de verkeerde plek met te veel schaduw.

Want voor of achteruit, een stap blijft een stap.

En je was aan het typen, ik zag het op mijn scherm. Je typte en verwijderde en typte weer opnieuw. Net zo lang tot dat jij al je moed, en ik al mijn hoop verloren was.

Want je moet de dagen plukken, maar wat als er geen bloemen staan?

En er staat een veld vol bloemen speciaal neergestreken voor mij. Toch lijkt alleen het onkruid mijn aandacht te trekken.

En je bedoelt het niet zo, maar onbedoeld en bedoelt voelen uiteindelijk allebei hetzelfde.

En ik weet dat ik het mij niet persoonlijk aan moet trekken, maar wat als dat mij het beste past?