may

korkarım ben iflah olmaz bi realistim.

Herkes kendisi hakkında kendisi karar verir ve kendini en iyi aldatabilen, herkesten daha neşeli yaşar.

-Hayatınızın gayesini hâlâ bulamadınız mı? İnanamıyorum buna, kendinize iftira ediyorsunuz; öyle olsaydı yaşamaya layık olmazdınız. -Gayemi bulacak zamanı geçirdim, şimdi artık önümde hiçbir şey yok.

-Benim demek istediğim şu: Bence bir insana ağlaması için ortada bir neden bulunmadığı açıkça anlatılır ve bu durum kendisine mantık yoluyla kanıtlanırsa, artık ağlamaz olur… Öyle değil mi? -O zaman yaşamak çok kolay olurdu.

Hülyadan kaçardı; kaçmadığı zaman da üstünde, “Ma solitude, mon hermitage , mon repos” yazılı bir mağaraya girdiğini, içinden saat kaçı kaç geçe çıkacağını bilirdi.

Bir yıl içinde kadınlarla ilgili kaç kitap yazıldığına dair bir fikriniz var mı? Bunlardan kaçının erkekler tarafından yazıldığına dair herhangi bir fikriniz var mı? Belki de evrendeki en çok tartışılan hayvan olduğunuzun farkında mısınız?

Evet, nerede kalmıştım? Hayatın işkence olmadığı bir durum düşünemediğim, hepimizin acı çekmek için yaratıldığımız ve bunu hepimizin bildiği, hepimizin kendimizi aldatacak çareler uydurduğu konusunda kalmıştım. Peki gerçeği gördüğünde ne yapmak gerekiyor?

Ben yaşıyor muyum? Yaşamıyorum, geciktikçe geciken bir çözüm bekliyorum. İşte yine yanıt yok!

Hayatının bütün bu izleri sanki ona sarılmış şöyle diyordu: “Hayır, bizi bırakıp gitmeyeceksin, başka birisi olmayacaksın, nasılsan öyle kalacaksın: Kuşkularınla, kendinden sonsuz hoşnutsuzluğunla, sonuçsuz kalan kendini düzeltme denemelerinle, yaşadığın düşüşlerle ve senin için olanaksız, sana nasip olmayacak sonsuz bir mutluluk beklentisiyle.” Ama bunu eşyaları söylüyordu, içindeki başka bir ses ise geçmişe boyun eğmemesini ve yapabileceği her şeye kendini zorlaması gerektiğini söylüyordu.

“İçinize şeytan kaçmış olmalı,” dedi Candide. “Bu dünyadaki işler karmakarışık,” dedi Martin, “şeytan ne kadar içimdeyse bir o kadar da dışımda ama sizi temin ederim, bu küreye daha doğrusu bu küçük küreciğe göz gezdirdiğim zaman, tanrının onu bazı zararlı yaratıklara terk ettiğini düşünüyorum.”

En büyük yaşam engeli, yarına dayanıp bugünü tüketen beklentidir. Talihin elindeki şeyin planını yapıyor, kendi elindeki şeyden vazgeçiyorsun. Ne umut ediyorsun? Amacın ne? Gelecek olan her şey tam bir belirsizlik içinde, sadece yaşa!