Nadworny Poeta Króla Konsumpcjonizmu

Kochałem kiedyś kobietę

Piękną, cudną i wspaniałą,

Przy niej byłem jak w niebie,

I zawsze było mi mało.

*

Zwłaszcza, że nie była moją.

Z daleka ją podziwiałem, ile mogłem,

Nie wiedziałem gdzie znaki stoją,

Które porwadzą w jej drogę.

*

Wszyscy w miłości szczęśliwi,

Spełnieni w uczuciach,

Czy kamienni, czy wrażliwi,

Czy w smakach, czy miłosnych zatruciach.

*

A ja wciąż sam. Jedyny. Ostatni.

Pytam czemu, Boże, mnie tak wskazujesz?

A gdy poszedłem w końcu odważny,

I tak starania moje szkalujesz?

*

Spotykam w końcu Boga dobrego.

Choć mądry, to rada jego jedna:

Nie idź mały na coś wielkiego,

Bo do pałacu chłop wstępu nie ma.

Las dusz

Cmentarz puszczy

W modlitwę ręce złóż

I nadstaw swoje uszy

*

Słyszysz?

Tak, ale to nic strasznego

Widzisz?

Spokojnie, to nic dziwnego.

*

Nie bój się. To Leszy.

Strażnik lasu, przyjaciel wieszcza.

Niech jego obecność cie nie peszy

On tu tylko mieszka.

*

Nie wchodź mi w drogę - radzi

Zostaw. To moje drzewo

Już cię na śmierć poprowadzi

I nie wyjdziesz z lasu żywo.

*

Przestań się modlić.

To już chyba koniec drogi...

Kiedy zasypiasz, kładą się inne

Problemy, niepokoje,

I wiem że dla ciebie to dziwne

Ale poruszasz serce moje

Tym, że jesteś taka piękna.

*

Twoje oczy zamknięte

Koją moje swoim dobrem

Twoje piękno zaklęte

Zostanie na jawie - na dobre,

Jak na dobre odejdą natręctwa.

*

Gdy patrzę na ciebie,

Sam spać nie mogę.

Błogo mi, jakbym był w niebie

Bo skrócona moich pragnień droga

I roświetlona tobą noc ciemna.

*

Było pięknie, teraz jeszcze piękniej:

Jesteś śliczna kiedy śpisz

Czemuś wykuł nasze serca z kamienia?

Błogiej nieświadomości usłał łoża.

Gdy niewinnym odbierają mienia,

My w łożu śpimy spokojnie,

Z zamkniętymi oczami,

Po własnym sacrum swobodnie

Błąkamy się nocami.

*

Zatkałeś nam uszy na jęki,

Płacze, tylko ty słyszysz męki.

*

Więc, miłośniku swoich zalet,

Chyba lubisz władzę, Lady Makbet?

Pamiętam ten czas

Kiedy biegałem brudny po podwórku

Kolana zdarte niejeden raz

Gdy spadałem z metrowego murku.

*

I kiedy do szkoły chodząc

Mijało lato za latem

Znów po korytarzach błądząc

Ta szkoła jest moim światem

*

Rzeczy które cieszą

Dzieciecą twarz

Już dawno wiszą

W którejś z ciemnych szaf.

*

Umierały w ciszy

Wyczerpanych baterii.

Ładując swoje kawą, piszę

O przydawkowej funkcji materii.

*

Miałem na parkietach zcierać pięty

Miałem na imprezach się rozwerwać

A kofeina rozrywa mnie na strzępy

By tylko do matury doczekać

*

I gdy przyszedł nowy czas

Koniec marzeń i rokowań

Trzeba na twarz paść

I błagać z kolan...

*

O receptę na życie:

Jak żyć zanim umrzemy?

Kto nas przygotuje na to bycie?

Pytam człowieka: głowę zwiesza niemy...

Cały świat już poszedł spać,

Zgasły wszystkie światła,

Nawet wiatr już przestał wiać,

Cicho już i młodzież, i dziatwa.

*

Wszyscy leżą na wznak,

Śnią o przyszłej wielkości.

Cisza jakby zasiał mak,

Ale nie w mojej posiadłości.

*

Oni mogą spać spokojnie.

Oni sie już spełnili,

Ale ja wciąż nieudolnie,

Nie przestaje myśleć ani chwili.

*

Bo to ponad moje moce,

To nie daje spać mojej głowie.

Jest trzecia w nocy,

A ja wciąż myślę o tobie.

Komu mam coś dać,

Skoro ja nic nie dostaje?

Co mam dawać,

Kiedy mi nic nie zostaje?

Po co mam pytać,

Kiedy odpowiedzi nie słyszę?

Za co mam chwytać,

Skoro niczego nie widzę?

*

Wiem, że nic nie wiem,

-To już było.

Wiem, że nawet w niebie

Nic sie nie zmieniło.

*

Chciałbym zrobić coś,

Ale komu to potrzebne?

Stoję samotny jak ten łoś,

Stoję, na nic nie czekam, więdnę...

Nie wiem czy dobra jest zwłoka

Ale po co mam spieszyć się?

Kogo mam kochać,

Jeśli nikt nie kocha mnie?

Gdy światła lamp rozpływają się w mych oczach

Marząc tylko o twoich włosach

Czekam na twój pociąg z daleka,

Z końca świata jedziesz,

I choć nie wiem kiedy będziesz

To z utęsknieniem czekam...

*

Jest ten dzień, ta godzina,

Na stacje przyjechać powinnaś

*

Gdybyś chociaż tym pociągiem jechała...

Bunty, ideały upadają,

Słychać przeszłości krzyk,

Zmiany, bogowie znikają.

Zaczyna się - romantyzm numer 3

*

Artyści co hołdują uczuciom,

Ludzie to mesjasze, gdy

Idą w bój przewodząc ludziom.

No cóż - romantyzm numer 3

*

I jeszcze ci dekadenci, co ich boli

Że wszystko upada, a serce drży

Że wiek sie kończy, wbrew woli.

Znowu - romantyzm numer 3

*

A ja tu siedzę sam, samotny,

Poeta - gadam z duchem złym

I patrzymy za okno na świat słotny.

Podoba mi się - romantyzm numer 3

Umieram przez ciebie

Bo cie tu nie ma...

Bezgranicznie cię wielbię

Ale słów na to nie mam...

Trupem zostałem

Przez brak twej osoby...

A wenę miałem

Bo bez ciebie liczę doby...

Straciłem ciebie

I cie nie zobaczę...

Byłem w niebie

Twej twarzy nie zobaczę...

*

Nie zobaczę cie nigdy

Byłaś jak Afrodyty błogosławieństwo

Jednak znowu między mity

Włoże twoje człowieczeństwo

Jesteś boginią

Olimpu

Przy tobie inne giną

Brak im cnót kilku

Którymi ty się szczycisz

I jedno o tobie na pewno wiem

Cokolwiek o mnie myślisz

To i tak kocham cię.

Czy chcesz żebym cie pisał?

Nie wiem czy dam radę...

Nie bede sie tego imał,

W końcu nie jestem gadem.

Czy godnym twego piękna,

Tego nie wiem sam.

Choć wiem - bedziesz mi wierna,

To nawet gdy wszystko ci dam,

Gdy znajde kres możliwości,

Nie poradzę sobie,

Nie pokonam ułomności,

Nie zmieszcze tego w głowie.

*

Nadobna Euterpe,

Nie jestem godzien

I choć już cierpię,

To ani w pismie, ani mowie,

Radością twoją oblany,

Nie pokonam mego smutku,

Bowiem mam ludzkie rany,

I choćbym próbował do skutku,

Ludzkie mam serce,

Ludzkie zalety i wady,

Ludzki jestem wielce,

Ludzkie słyszę rady.

Wieczór zimowy zapada.

Słońce tonie w bezkresie śniegu,

Zapala sie lamp gromada,

A z nimi księżyc na sklep wbiegł.

On tu sam jeden świeci.

Sam, na tym jasnym niebie

Bez żadnych gwiazd - dzieci.

Czemu on sam? Nie wiem.

Chodzę tylko po białej podłodze.

Cicho, spokojnie, samotnie,

Sam tu swe nogi chłodzę,

Ale jakoś mi tak mało swobodnie...

*

Biały pióropusz na drzewie się rusza,

I jeszcze coś do mnie brzęczy...

Nagle powoli do mnie rusza

I znowu gada, stęka, jęczy...

*

Nagle więcej zjaw lata dookoła

I wszyscy do mnie zawodzą,

Ale brzmi to normalnie zgoła

Że tu latają przy mnie nocą

I giną przy lamp gromadzie.

Znikają szybko, jak szybko przyszli

Ja ich tam nie prowadzę

Robią to moje samotne myśli.

Gdy się urodziłem dostałem bilet.

W jedną stronę na katorgę.

W nagrodę za  dobroci tyle

Wyruszyłem w nieznaną drogę.

*

Przejeździłem lasy, łąki

Byłem drwalem i myśliwym

Zwiedziłem różne świata kąty

Ale żaden nie był właściwy.

*

Słuchałem rad ludzi

O tym jak coś osiągnąć

By się nie trudzić

I nic za sobą nie ciągnąć.

*

Byłem już zwierzyną i łowcą

Niosłem i byłem niesiony

Byłem wilkiem i owcą

Widziałem już obie strony.

*

Kochać - też chciałem

Miłości pragnąłem wielce.

Jednak gdy Erosa poznałem

To kochać - już nigdy więcej

*

Problemy miewałem

Różne, takie same

Co z tym - nie wiedziałem

Bo nie pamiętam, czy nie kłamałem

*

Jednak nikomu to w smak

Każdy zamknął swoje uszy

Kiedy zacząłem mówić wspak

I stałem się ebonitowym gościem duszy.

*

Wtedy zamknąłem swoje oczy

I zobaczyłem swój świat.

Ukryty w głębokiej niemocy

I wzniesiony przez wiatr

Poleciałen do owej krainy

Gdzie wszystko jest szare

Bo tam to kolor jedyny

Jak na życzenie nocnej mary

A lata kluczami bezduszne ptactwo

Co ma identyczne pióra

Co poluje na te same robactwo

I ciągle z Ikarem lata w chmurach.

*

Otwieram oczy. Nie wierzyłem

I nie dowierzam jeszcze

Gdy zamknięte były - jeszcze żyłem

Gdy otwieram - zostałem wieszczem