nieartykułowana

Szukając odpowiedzi na to czym jest szczęście doszłam do wniosków niezbyt przyjemnych. Otóż czując duże szczęście, ekscytację wręcz, odczuwamy przytłaczający niepokój w mostku świadczący o bytności małego zalążka strachu, strachu że to minie.  Nie potrafimy skupić się na posiadanym szczęściu, myśląc cały czas o nieszczęściach jakie przyjdzie nam przeżyć w zapłacie za te cudowne chwile. Bywa też tak, że przysłaniają nam to szczęście wydarzenia już przeżyte, które ciągle stają na drodze naszego odczuwania szczęścia. Smutne to, ponieważ rozbłysk szczęścia jest jak spadająca gwiazda. Jeśli odwrócimy wzrok choć na chwilę, później przyjdzie nam tylko słuchać opowieści jak wyglądała ta gwiazda.

 I tylko serce chce z piersi wyskoczyć,

 rozerwać tę klatkę z żeber zbudowaną,

 roztrzaskać,

 obrócić w pył.

Jesteś jak sen, zrodzony w głowie Stachury.

Ciepły i przytulny jak stary koc w kratę,

leżący nieopodal kominka.

Jak haust powietrza po ciężkiej nocy,

zachłyśnięty z szeroko otwartego okna w pośpiechu,

jakby mogło braknąć tlenu.

Jesteś jak zielona trawa wiosną, zroszona wilgocią zimnej nocy,

dająca orzeźwienie i wyostrzająca zmysły.

Swojski i przyjazny jak kakaowe wąsy osiadające na wargach,

jak płatek śniegu roztapiający się na różowym policzku.

Jesteś ciepłym promieniem letniego słońca,

wstającym nad horyzontem, rankiem, tak wcześnie jak tylko można, aby spocząć na moim policzku jako pierwszy.

Jesteś jak przecinające niebo nieprzewidywalne błyskawice,

które oglądam siedząc na podłodze owinięta w prześcieradło.

Jesteś jak jesienny wiatr, targający płaszczami i nerwami,

wpełzający pod fałdy miękkich swetrów, aby zamienić się w lekkie muśnięcie na ramieniu.

Ciarki.

Jesteś jak falujące powietrze znad ogniska,

wznoszące do nieba świetliste iskierki,

jak gorący piasek na rajskiej plaży.

Jesteś w końcu jak kula energii, kumulująca się w zagłębieniu pod mostkiem kiedy emocje chcą nas rozerwać od środka,

jak swobodne spadanie, wywołujące mrowienie w całym ciele.

Powstające jeden po drugim włoski na przedramieniu,

niespiesznie przyjmujące nową rzeczywistość za właściwą tej chwili. Ciepło, rozlewające się wewnątrz ciała po wypiciu imbirowej herbaty w zimowy wieczór.