Popieprzona "Artystka"

Nie jestem zła, właśnie o to chodzi. Nie potrafię być zła, wkurwiona i wszystkiego wygarnąć. Bo za bardzo tęsknię za początkiem. Za bardzo się zaangażowałam. Zbyt wiele zaczęło to dla mnie znaczyć i teraz, mimo że minęło już jakieś 1,5 miesiąca od mojej decyzji, to wcale nie jest lepiej. Wcale mniej mi Ciebie nie brakuje, wcale mniej nie znaczysz. A powinieneś. Za bardzo polubiłam czas z Tobą, Twoją obecność, Twoje zaangażowanie. I wydawało mi się, że mi minie, że dość szybko minie, ale nie mija i czuję się bezsilna. Nie wiem jak nad tym pracować, bo nie znam innych sposobów niż przeniesienie uczuć, a tego robić nie chcę. Im bardziej staram się zapomnieć tym mniej mi to wychodzi. Czuję się po prostu jak pizda. Bezsilna pizda, bo coś poczułam, a Ty widać nic. Czasem myślę czy dobrze zrobiłam, ale skoro Cię nie ma, to widać tak. Jeśli nie chcesz być.

Ile razy chciałeś, żeby się odezwała, mimo że wszystkim wokół mówiłeś, że Cię nie obchodzi. Ile razy chciałeś żeby gdzieś o Tobie wspomniała, żebyś wiedział, że dalej pamięta. Ile razy sprawdzałeś jej profil na Instagramie, żeby wiedzieć co teraz robi i czy już kogoś nowego znalazła. Ile razy o niej śniłeś, ile razy marzyłeś o tym co by było gdyby. Ile razy obróciłeś się za podobną dziewczyną na ulicy, myśląc że to ona, czując potem tę dziwną ulgę, że to po prostu ktoś podobny jak i zawód, że to jednak nie była ona. Ile razy wmawiałeś sobie, że już jej nie ma. A tymczasem ona cały czas jest w Twojej głowie.

jak się czujesz?

czemu usunęłaś ostatni post???

Potrafisz spać w łóżku z kimś do kogo nie czujesz kompletnie nic. Dajesz się dotykać, przytulać, słuchasz słodkich słówek, komplementu za komplementem. Ale potem płaczesz. Płaczesz, bo znowu to sobie robisz, bo znowu nie chcesz być w tym miejscu, w tym czasie i z tą osobą, mimo, że wydaje się być dobrym człowiekiem. Ale co z tego. Co z tego skoro, żeby było dobrze musisz wypić butelkę wina podczas spotkania i kolejną po nim, żeby jakoś wytrzymać sama ze sobą, bo kiedy nadchodzi moment trzeźwości to nie możesz patrzeć na siebie w lustrze.

I wiesz, nie kontrolujesz tego. Tak po prostu zaczyna być i zanim się obejrzysz jesteś już w tym miejscu, śmiejesz się szczerze po raz pierwszy od wielu miesięcy, patrzysz z zachwytem i czujesz się choć na chwilę szczęśliwy. No i wiesz, przepadłeś. Mimo obietnic samemu sobie, że nigdy więcej, że po co Ci to. Przepadłeś.

Gdzieś na pewno dalej jesteśmy tacy jak wczoraj.

podasz swój wiek?

Wiesz to co napisałaś tej lasce (od twojego przysłowiowego "chlastania się") było chamskie. Po pierwsze każdy ma inne problemy i nie możesz jej powiedzieć że ona ich nie ma po 2 nie lepiej napisać cięcie się a nie chlastanie? Wiesz kultura nie boli. Po trzecie i ostatnie pomyślałam przez chwilę, że twoja wypowiedź mogła ją w jakiś sposób zranić? /anonimek 😘

Bardzo chciałabym z nią porozmawiać. I to o tym czemu w ogóle przestałyśmy rozmawiać. Ale chyba cisza za bardzo nam zamknęła mordy i nie jestem pewna czy to kiedykolwiek się zmieni.

jesteś zimną suką bez uczuć