[το πολυ βαθυ συρτάρι άνοιξε με δυσκολία και νοστάλγησε εκείνα τα συρτάρια του γραφείου που άνοιγαν γλιστρωντας σχεδόν. Μεσα ειχε κουτί με κασέτες basf και tdk 90αρες. Λυπήθηκε γιατί έπρεπε να βρει κασετόφωνο αλλά αμέσως μετά βαρέθηκε γιατι τα τραγούδια ηταν τα ίδια και τα ίδια. Βρήκε πολλά δεκάδες στυλο bic διάφανα αχρησιμοποίητα αλλά και άχρηστα γιατί η μπίλια ειχε ξεραθεί, δεν κυλούσε. 2 τετράδια, το ενα γεμάτο σημειώσεις για το καλοκαίρι της πανδημίας, το αλλο άδειο σχεδόν, κάτι σημειώσεις απο τη δουλειά- γέλασε γιατι κάποτε θα ήταν σημαντικές, τώρα ενα τίποτα.
Μερικά παλιά τεύχη απο Μίκυ μαους, θα τα ξαναδιαβάσω μετά είπε.
και το παλιό νοκια 8110 ,σαν καινούριο ηταν ακόμα, αλλα με πεθαμένη μπαταρία κι η οθονίτσα του φανταζε αστεία σε σχέση με τα σημερινά. Μολις το πήρε στα χέρια του, άρχισε να χτυπάει- με δόνηση- και του γλίστρησε απ το χέρι, αλλά το έπιασε ζογκλερικά στον αέρα. Ειδε στην πρασινοκιτρινη οθονίτσα έναν αριθμό κατι του θύμιζε, αποφάσισε να το απαντήσει κι εκεινη τη στιγμή σταμάτησε η κλήση, αλλά αντι για τον αριθμό, έγραφε τ όνομά της "Σ". Ηταν τόσο παράξενο γιατί σ εκείνη τη συσκευή δεν ειχε τον αριθμό της. Ο χρόνος οταν ειναι μοναχικός κυλάει φιδίσια. Κατέληξε πως κατά λαθος θα τον κάλεσε: θα ήθελε άλλον, εγω δεν ημουν στο παρελθόν. Τα τρομερά παράλληλα παρόντα, τα σαγηνευτικά μέλλοντα, να δακρύζει ο ουρανός πάνω απο τη θάλασσα. Απο μια χαραμαδα η ηλιαχτίδα σημαδευε κατευθείαν τη γραμμή που άφησε στο γοφό της το κορδόνι απο το μαγιό της, αυτήν ήθελε να φιλήσει]
Τζακ Λόντον- No Sleep till Hammersmith ή Τα ξύλινα πόδια της ερήμου
annaxmalina
titsay
