notNowJohn

περπατούσε σ ενα χωματόδρομο φορώντας μια πολυ βαριά μαύρη δερμάτινη καμπαρντίνα με πολλά ράμματα και κόκκινη καπιτονέ μεταξένια επένδυση. Σκεφτόταν συνεχώς με τρομακτική χαρά περίτεχνες σεξουαλικες στάσεις που θα συνέβαιναν μολις τη συναντούσε, που ξεπερνούσαν καθε προηγούμενο. Ομως η μόνη εικόνα που εμφανιζόταν ηταν πως εκεινη τον κοιταζε στα ματια, εσμιγε τα φρύδια και φιλιόντουσαν στα χειλη. απο μια τρύπα στα σύννεφα, χωρούσε μια πλατινένια, υπέρλαμπρη ακτίνα φωτός.

ο ξερός τοπος με σκουροπρασινα δεντρα πυκνου φυλλωματος- βελανιδιες; - ηταν γεμάτος σκίουρους με καρπους στα χεράκια τους, που τον κοίταζαν μασουλώντας γρήγορα και βαριά άλογα- αυτά με τις χοντρές οπλές, με μακριές χαιτες,.ολομαυρα - η τρίχα τους λαμπύριζε με ιριδισμους στον ηλιο. ολα έβοσκαν με χαμηλωμένο το κεφάλι σε χ

χαμηλες στοιβες απο αχυρο. Αυτο το θέαμα τον ευχαριστούσε. Απο καπου ακουγόταν ενα ορμητικό ποτάμι να τρέχει.

Ενιωθε μια εξαντλητική κούραση που ειχε ολη μαζευτεί στις γάμπες του, απο το κουβάλημα, σκέφτηκε. Αλλά απόρησε γιατι δεν κρατούσε τιποτα στα χέρια. Διάλεξε ενα ιδανικο σημείο στη ρίζα μιας βελανιδιάς- δεν ηταν, αλλά αποφάσισε να τις λεει βελανιδιές- ειχε μια αναζωογονητικη πυκνη σκιά ως και τη διαπερνουσε ενα δροσερό ρεύμα αέρα, που του ειχε καρφωθεί η ιδεα πως έβγαινε μεσα απο τον κορμό του δέντρου. Εκει, κοιμήθηκε, έβλεπε τον εαυτο του να κοιμάται- ειχε κι ενα μαξιλάρι, φουλ παχύ και μαλακό (πού βρέθηκε;).

Ονειρεύτηκε πως βρισκόταν μπροστά σε ενα ψηλο κτιριο γραφείων, τύπου δημοσιο του 60, με την ομοιόμορφη πρόσοψη και την τυπική αρχιτεκτονική ( ισως το υπ. εεωτερικων στην πλ. κλαυθμωνος) σε χρωμα σκουρα ώχρα.

Είδε πως ανέβαινε απο παραθυρο σε παραθυρο με καποιου ειδους αόρατο ασανσέρ για να παραλάβει κάποιου είδους φάκελο γεματο πιστοποιητικά, βεβαιώσεις, οποιοδήποτε γραφειοκρατικο έγγραφο υπήρχε. Έβλεπε το αδειο δωματιο απ εξω και μεσα υπηρχε ενα γραφείο που καθόταν μια όμορφη γυναίκα, λεπτή με μαύρα μαλλιά και φόρεμα κλειστό ψηλά στο λαιμό με ενα πολυ μεγαλο γιακά (του έκανε εντύπωση. Δίπλα απ το γραφείο το μοναδικο φως ηταν ενα λευκό ring light, απο αυτα που γυρίζουν τα reel. Στο κέντρο του υπήρχε μια παλιά φωτογραφική μηχανή τύπου Leica. Σε καθε δωμάτιο, λοιπον, ηταν η ίδια γυναίκα: αυτος απ εξω απ το παράθυρο με πρόσχαρη ευγένεια να λεει καλημέρα κι η υπάλληλος (σε καθε γραφείο η ίδια) να του δίνει και απο ενα χαρτινο φάκελο- ντοσιέ φθαρμένο και παλαιωμένο απο το χρόνο. Εγραφε απ εξω "αργήσατε". Αυτο το διαβαζε και η υπάλληλος που του τον έδινε με ύφος που δε σηκωνε 2η κουβέντα. Τώρα, αυτος ο φάκελος ειχε ευθεία σχέση με τη συνάντηση μ εκείνη, που σκεφτοταν αρχικα κι εκτός ονείρου (το οποιο ηταν κι αυτο ονειρο).

Ενιωθε να πλημμυρίζει απο αγάπη για κεινη.

Η ένταση ανεβαινε και απο παντού ακούγονταν φωνές που διαφωνούσαν για κάτι τεχνοκρατικο κι ο θόρυβος της πόλης, κινηση ,αυτοκίνητα παντού. Τα έβλεπε κοιτάζοντας προς τα κατω.

Ενιωσε ενα πονο στην καρδιά και τρόμαξε μην πεθάνει τη συνηθέστερη ωρα - το ξημέρωμα. Αναγκάστηκε να ξυπνήσει 2 φορές: μια απο τον υπνο κατω απο το δέντρο και μία στο κρεβάτι του απο τον κανονικό ύπνο - που ονειρευόταν τον υπνο κατω απο το δέντρο.

my broken pieces flow to your shore /

Στο σέλας της θαλάσσης με τους γλάρους