Kiedy byłam nastolatką moimi idolkami były grungowe influancerki. Wychudzone ,pół postacie ,zniszczone przez alkohol ,dragi i papierosy. Ich styl był mroczny i seksowny. Diety ,ćwiczenia i farbowanie włosów bezskutecznie miały mnie do nich upodobnić. Czytanie ckliwych wierszy ,patrzenie w nocne niebo ,uporne wierzenia że moje serce też złamano. Porzuciłam marzenie o tym wizerunku… Dopiero po latach uświadomiłam sobie ,że wpasowałam się w ten upragniony patos. Włosy wypadające garściami ,potykanie się o własne nogi kiedy wracam do domu ,życie od weekendu do weekendu ,od kieliszka do kieliszka ,wszyscy mężczyźni których kochałam ,a oni nie kochali mnie ,czarne atłasowe pidżamy ,cienie pod oczami ,papierosy w filiżance… Ból niemo rozrywający moją klatkę piersiową. Czemu im bardziej umieram tym lepiej wyglądam na tych zdjęciach??? Oczy czarne jak arktyczny ocean ,usta spuchnięte od fałszywych pocałunków ,kości policzkowe tak ostre że mogłyby przeciąć papier ,dłonie chude i długie w sam raz żeby wyciągać je tkliwo w stronę księżyca ,duży kielich wina ze stópką czarną jak moje wnętrze. Czy tego właśnie kiedyś pragnęłam?? Bycia przeżartą przez ten bezlitosny patos pół istotą?