Narkolepsja

Chce być "tą dziewczyną". Ale nie potrafię. Próbuje się zmienić, chce być idealna, chce być wystarczająca. Nie potrafię. Jestem zerem. Dla niego zmienię wszystko. Tylko proszę, niech będę tą jedyną. Czemu mu nie wystarczam? Co inne mają, czego ja nie mogę dać? Mam dość tego wszystkiego, nie radzę sobie z tym wszystkim.

Chce dzisiaj umrzeć.

Boje się stawać na wadze. Od tygodnia mam wyzwanie zero glutenu. Dzięki temu ograniczyłam wszystkie fastfoody, przekąski, gotowce. Do pracy przygotowuje sobie dwa posiłki (śniadanie o 9 i obiad o 14) i nie podjadam. W domu jem mała kolację ok. 19. Wydaje mi się, że mogłam już trochę schudnąć, ale boje się. Boje się rozczarowania. Boje się, że to mnie załamie i znów wszystko zepsuje. Ostatni raz ważyłam się ok. 10 dni temu. Waga wskazywała wtedy 63,4 kg. Chciałabym zejść poniżej 63, ale zbliża mi się okres, i boje się, że zatrzyma mi się woda w organiźmie. Teraz potrafię sobie wytłumaczyć, że waga nie zawsze pokazuje idealnie, właśnie przez zatrzymanie wody itp, ale wiem, że jak na nią stanę i zobaczę tą samą wagę lub więcej, to się załamie. Nie liczę też kalorii. Liczenie sprawiało, że ciągle analizowałam, myślałam co zjeść, żeby zmieścić się w limicie, przez co ciągle byłam głodna, ciągle myślałam o jedzeniu. Jem 3 posiłki, żaden z nich nie przekracza 500 kcal. Myślę, że dziennie jem ok 1100-1300 kcal. Planuje zważyć się jutro rano. Chce zobaczyć tam chociaż 62,9. Będę wtedy niesamowicie szczęśliwa.

Idę dzisiaj na jezioro, ubiorę się w bikini i pokaże wszystkim, jaka jestem gruba. Zasługuje na ich karcące spojrzenia, na obrzydzenie, na uśmiechy, gdy pomyślą "dobrze, że ja tak nie wyglądam". Zasłużyłam na to wszystko, zawalając swoje plany. Odpuściłam sobie, więc teraz musi mnie spotkać kara. Powinnam się wstydzić.