maybe a hug from my mom would fix me

Psychologia miała pomóc ludziom zrozumieć, dlaczego robią to, co robią. I to był chyba pierwszy błąd. Bo człowiek, kiedy już dowie się, dlaczego jest chujem, rzadko przestaje nim być. Najczęściej odczuwa ulgę. Aaa, czyli to przez dzieciństwo. No to zajebiście. Sprawa wyjaśniona, można wracać do rozpierdalania ludzi, tylko teraz z większą samoświadomością. Kiedyś ktoś cię okłamywał i był kłamcą. Dzisiaj ma mechanizm unikania konfrontacji. Kiedyś ktoś traktował cię jak gówno. Dzisiaj „nie potrafi regulować emocji”. Kiedyś człowiek znikał, bo był tchórzem. Teraz ma unikający styl przywiązania i najwyraźniej wszyscy powinniśmy pochylić się nad jego skomplikowanym wnętrzem, najlepiej tak nisko, żeby mógł jeszcze raz kopnąć nas w ryj. Uwielbiam tę nową rzeczywistość. Nikt już niczego nie odpierdala. Wszyscy reagują z traumy. Cała planeta pełna niewinnych układów nerwowych, które zupełnym przypadkiem zostawiają po sobie konkretnych, rozpierdolonych ludzi. I jasne, warto wiedzieć, skąd biorą się własne zachowania. Tylko może po tym wielkim odkryciu wypadałoby jeszcze coś z nimi kurwa zrobić. Bo „wiem, że mam taki schemat” nie jest przeprosinami. To nawet nie jest postęp. To komunikat techniczny. Jak naklejka „uwaga, śliska podłoga” przyklejona obok człowieka, który od lat rozlewa olej i patrzy, kto następny jebnie. Najlepsi są jednak ci kurewsko samoświadomi. Znają swoje triggery, style, mechanizmy, potrafią przez czterdzieści minut opowiadać o swoim wewnętrznym dziecku, ale zapytaj ich, dlaczego po raz piąty zrobili komuś dokładnie to samo, a nagle zaczyna się konferencja naukowa. Wszystko, byle nie powiedzieć: bo było mi wygodnie. Bo wiedziałem, że mi wybaczysz. Bo jestem egoistą. Bo nie chciało mi się nad sobą pracować. Zbyt proste. Zbyt brzydkie. Lepiej powiedzieć „uruchomił mi się schemat”. Schemat. Cudowne słowo. Prawie słychać, jak odpowiedzialność pakuje walizkę i wypierdala tylnym wyjściem. Psychologia nie zrobiła ludzi gorszymi. Bez przesady. Dała tylko niektórym skurwysynom lepszy słownik. A człowiek z dobrym słownikiem potrafi nasrać ci na życie i jeszcze sprawić, że przez chwilę będziesz się zastanawiać, czy przypadkiem nie naruszyłeś jego granic

Prawda jest prostsza i znacznie bardziej obrzydliwa- człowiek może wytrzymać naprawdę długo. Wystarczająco długo, żeby wszyscy uznali, że nic mu nie jest. Wystarczająco długo, żeby sam pomylił powolne umieranie z dorosłością