yerimi bilmem
bilmem ne taraftayım
sesimi duymam
ne zamandır araftayım
Bu parçayı acaba çevirip Domi’ye iletme şansımız var mı diye düşünürüm hep. Çünkü mor ve ötesi’nin bu şarkısı tenisin “işgal günlerinde” olduğu şu devirde tam da Thiem’in durduğu yeri anlatmıyor mu?
Çıkış yaptığı dönemden bu yana Dominic Thiem için çizilen rol tıpkı ülkesi Avusturya’nın efsanesi Thomas Muster gibi iyi bir toprak zemin oyuncusu olması yönündeydi. Zaten belirtiler de bunu destekliyordu. 2016 Roland Garros’ta ulaştığı yarı final ile ilk büyük sahneye çıkışını yapması tesadüf değildi. Ertesi sene de bu başarısını tekrarlayınca resim belli olmaya başlıyor gibiydi.
Toplamda kariyerinin ilk 17 finalinin 14′üne toprak kortta çıkmış olması da çoğu kişiyi şaşırtmamıştı. 2018 ve 2019′da gelen Roland Garros finalleri ise kendisini artık yavaş yavaş 90′lıar içinde ayırıyordu. Onu adeta “arafta” tutan durum tam da burada karşımıza çıkmıştı. Kendisi ile hemen hemen aynı yıllarda adını duyurmaya başlayan ve ondan 4 yaş daha genç olan Zverev kadar “genç” değil, Dimitrov ve Goffin gibi söz konusu on yılın hemen başında da doğmadığı için de onlar kadar “yaşlı” da kabul edilemiyordu. Bir şeyler için geç miydi yoksa daha yol var mıydı?
Geçen yıl esasında Thiem için Grand Slam grafiği çok iç açıcı geçmese de yıl boyunca çıktığı 7 finalin 4′ünü sert zeminde oynaması bir değişime işaretti. Kariyerinin ilk Masters zaferine Indian Wells gibi önemli bir sert kort turnuvasında ve üstelik Federer’i geçerek ulaşan Avusturyalı, sezon sonu finallerinde ise grubunda Federer ve Cokoviç’i yenmeyi başararak finale ulaştı ve 2020 için iyi bir fragman sundu.
Nitekim ilk fırsatta da bunu kanıtladı ve Avustralya Açık’ta finali gördü. Cokoviç karşısında boynu bükük ayrılsa da 5 sete götürmüş olması ve mücadelesi takdir topladı. Daha şimdiden üç Grand Slam finali görmüş ve 1990′lılar sınıfında bunu başaran tek isim olmuştu.
Gerçekten kimsenin olmadığı bir ABD Açık mı?
Sezonun önemli bir kısmı hala etkisini sürdüren salgının ilk büyük dalgasına yenik düşünce kortlar boşaldı, turnuvalar iptal oldu veya ertelendi. Uzun bekleyişin ardından ABD’de New York’ta düzenlenmek zorunda kalan Cincinnati Masters ile heyecan tekrar başladı. Seyircisiz ortam, Federer ve Nadal’ın yokluğu gibi sebepler nedeniyle birçok kişi için normal şartlar altında oynanacak bir ABD Açık olmayacağı yönünde yorumlar vardı. Zaten dördüncü turda Novak Cokoviç’in yaşadığı ve diskalifiye edilmesine sebep olan hadisenin ardından yepyeni bir şampiyon göreceğimiz kesinleşmişti. Olağan şüphelilerden en kuvvetlisi ise Domi’ydi. O da iki numaralı seri başı olmanın hakkını verircesine kendisini finale atmayı başardı. Hele ki yarı finalde geçen yılın finalisti -ve bir başka, “geleceğin yüzü”- Medvedev karşısında net oyunla kazanması ilk defa onu bu yeni kıtanın ebedi turnuvasında finale taşımıştı. Kaderin cilvesi, finalde ise rakibi, yakın arkadaşı ve çoğu kez kendisi ile yarıştırılan Zverev’di. Malum, gerisi çok yakın yaşanmışlıklar. 2-0′dan dönerek büyük bir dirençle zafere uzanan Thiem, 90′lıların ilk şampiyonu olmayı başardı.
Birçokları hakkını teslim etmeye başlamıştı nihayet ama o söz konusu lanet peşini bırakmayacaktı. Karışık takvim nedeniyle çok kısa süre içerisinde Roland Garros heyecanı başladı. Bu kez sonbahar havası taşıyan turnuvada son 2 yılın finalisti olarak Thiem’in yarı finale kadar gelip Nadal’a rakip olması bekleniyordu ki ilk yol kazasını dördüncü turda hiç ummadığı şekilde Gaston karşısında 5 sete giden maçla yaşadı. Kazandı ama adeta bir Pirus zaferiydi bu. Acı sonucu ise çeyrek finaldeki Schwartzman maçıyla tattı ve yine 5 sete giden mücadelede bu kez biten taraf kendisi oldu.
Maçın ardından Thiem için “zaten”ler havada uçuştu. “Zaten ABD’de kimse yoktu”(!), “zaten şansına kazanmıştı, daha da bir Slam alamaz” vs. Yani kısaca elde kalan yine arafta bir şampiyondu. Turnuva boyunca kendisini farklı sebeplerle destekleyen Büyük Üçlü taraftarı ilk istasyonda Domi’yi bırakmıştı.
Evet, Büyük Üçlü dönemi bizlere çok üst seviye tenis izletti. Artık sonlarına yaklaşırken bu efsanelerin bizlere ve kendisinden sonraki oyunculara yaptığı en büyük kötülük de rakamlar yarışı oldu. Bu “işgal” devrinde 27 yaşında ilk Grand Slam zaferine ulaşan Thiem için hala bazı şeyler çok erken, ama bazı şeyler için de bir o kadar geç olabilir. İşte bu tam da Domi’nin hikayesi...
İçinde bulunduğumuz devir sona erdiğinde tenisin seviyesi ne durumda olur bilinmez ama ben sadece oyunlarına bakan, birbirlerine saygı duyan, rakamların ve rekorların baskısından uzak bir süreç geçireceğimizi bekliyorum. Bir rehabilitasyon evresi misali. Kesinlikle Thiem de bu ortamda küfesini dolduracak başarılara ulaşacaktır.
Socrates’teki yazısında Aras Yetiş’in de belirttiği gibi ABD’de zor şartlarda, izolasyon ortamında turnuva geçiren her oyuncu gerçek bir mücadele verdi ve oradan çıkan şampiyonlar da tartışmasız sayılmalı. Bu yüzden Dominic Thiem de halis muhlis 2020 ABD Açık Tek Erkekler şampiyonudur. Hatırlatmak istedim.
2087
origamiaround
discoholicmusic
izzy806
kianamaiart