'Zeyd'in bir derdi vardı, bir sabah Zeyd, Peygamberimiz(sallallahu aleyhi ve sellem)'in yanına gitti. Çünkü kimin bir derdi varsa onun yanına giderdi..

"öyle zannettim ki tövbe ediyorum, meğer O bana tövbeyi lütfetmiş."

"Allah'ım, açmayacak bir bahçeyi sulayarak, açılmayacak bir kapıyı bekleyerek ömrümü boşa geçirmeme izin verme.."

bir insanın sadece gözlerine bakmak nasıl iyileştirebilir, yanında olmak tüm endişeleri nasıl dindirebilir.. Allah'ım bir insanı sevmek bu kadar güçlüyse senin sevgin nasıl akledilebilir..

Bıraktım bazı şeyleri günlere, aylara belki de yıllara.

Ömrümüz var mı bilmeden.

bir şeyi sevmem için o şeyin var olması yetebiliyor. sevmek hiç zor değil. ama o sevgiyi sürdürmek çok güç.

bir şeye öfkelenmem için o şeyin var olması yetebiliyor. öfkelenmek de hiç zor değil. ama o öfkeyi diri tutmak çok güç.

misal bu iki gönderiyi de paylaşırken neyi sevdim neye öfkeliydim şu an hatırlamam söz konusu bile değil. bu çağın bir vebası da bu sanırım. bir şeyin sürekliliği ve hatırda kalabilmesi mümkün değil.

*Allah’ın râzı olduğu kişiye tufan bile sığınaktır*