Sonsuzluğu öğreniyorum unutarak.

ruhumda soğumuş bir zaman

17:23

Bakınca, rengine boyanıyorum.

Ey kalem, nereye vardık ki ucun kırıldı? Kalbim öyle kırık ki!

Kıyılarımız duygularımızın boyunda, derinliğimiz aklımızın ölçüsündedir; ufuklarımızsa sisler içinde... O kıyısız gökyüzü nasıl sığar küçücük gözlerimize, bir bardak suya, demirli bir pencereye...

bekliyorum beklediğim neyse onu.

bazı varlar var sayılmaz

gökyüzü, içimde mavi bir boşluk

şiir ithaf edecektim yerli yersiz herkese, hayatın karşısında ikide bir ayağa kalkması gereken sanıklara..

Dağlara bakıp seni hatırlıyorum, yollara bakıp seni! Dünyamı menekşe rengine bürüyüp kayıplara karışmasaydın, dağlar bana acıyarak bakmayacak, yollar gözümün yaşını silmeyecekti..

ya nasıl ayırırız yıldızları/ kim geçiş izni verecek rüzgâra/ bu tarifsiz ayrılığı güneşe kim/ yağmura kim kuşlara kim öğretecek?..

oysa eskiden otlar gülümsüyordu sular duruyordu gökyüzü hikâye doluydu kuşlar insana hafiflik veriyordu yaseminler ne güzel kokuyordu sevmek çok güzeldi

Ardımızda bıraktığımızı sandığımız, ikide bir önümüze geçen geçmişimiz. Ayrılıkla beslenen göğsümüzdeki boşluk. Aralık kapılardaki rüzgâr.

bilmesin beni benden başkası.