There are nights when the wolves are silent

Są przecież takie słowa, które nie mają swoich stałych znaczeń. Słowa wymienne na wszystkie nasze pragnienia, marzenia, tęsknoty, myśli. Można by powiedzieć, słowa bezcielesne, zabłąkane we wszechświecie innych słów, słowa, które szukają swoich znaczeń czy, lepiej byłoby powiedzieć, swoich wyobrażeń. Jak chociażby wieczność, nicość. Więc kto wie, czy i wolność do tych słów nie należy. Takich słów trzeba się jednak strzec, jako że potrafią się wcielić w każde znaczenie i w każde wyobrażenie. W zależności, na ile gotowi jesteśmy się im poddać i do czego chcemy ich użyć. Według mnie to nawet natura nie jest wolna.

Pytasz mnie o prawdę życiową? Być w porządku i być szczęśliwym. Czyli być dobrym człowiekiem (małą literą, bez patosu). Pierwsza myśl towarzyszy mi od zawsze. To lekko skorygowane słowa mojej Mamy, która mówiła, że 'trzeba dobrze żyć z ludźmi'. Ileż wzbudzało to we mnie buntu, kiedy byłem młody! Siebie z tamtych lat widzę dziś jako kierowcę rajdowego, który oprócz celu nie widzi nic, no bo jak dostrzec choćby kształt czyjejś twarzy, skoro na liczniku dwieście kilometrów na godzinę? Przy tej prędkości nie widzi się także przeszkód i po jakimś czasie potłuczona rajdówka jedzie już dużo wolniej. Zresztą okazało się, że ci, którzy obiecali mi opiekę serwisową, po kolei okazywali się oszustami. Wtedy dotarły do mnie słowa mojej Mamy. Pożałowałem poprzedniego tempa. Dziś jadę dużo wolniej i mam fajnych pasażerów. I tu jest miejsce na drugą część prawdy - szczęście. Bo kiedy żyjesz wolniej, masz czas na Prawdziwe Szczęście (tu wielka litera i może nawet wykrzyknik). Na rozmowę, na uśmiech, na patrzenie, na słuchanie i na siebie. Tak, masz czas na siebie.

Może dziewięćdziesięciu dziewięciu na sto ludzi Cię zawiedzie, ale piękno świata tkwi w błędzie statystycznym.

Zamiast ciągle na coś czekać – zacznij żyć, właśnie dziś. Jest o wiele później niż Ci się wydaje.

Wydaje się, że w mózgu istnieje całkiem szczególny obszar, który można by nazwać poetycką pamięcią i który rejestruje to, co nas urzekło, wzruszyło, co dało piękno naszemu życiu.

Długo trwa, zanim człowiek jakoś dojdzie do siebie. Znaczy, stanie się sobą. Zorientuje się, że powinno się golić z włosem, a nie pod włos. Zrozumie, co lubi. Potem pojedzie na jakieś wakacje życia i tam spotka go coś wyjątkowego. Na siatkówce zapisze mu się jakaś zorza, zapamięta spojrzenie lokalnej dziewczyny. Trochę rzeczy po drodze zrozumie. Nauczy się rozmawiać z ludźmi. Będzie miał prywatną ścieżkę dźwiękową do życia: zestaw ulubionych piosenek na Youtube. Te wszystkie książki, które przeczytał jakoś go zbudują. I to wszystko zniknie razem z nim. Cała ta pełna szczegółów wiedza, cała subtelna konstrukcja

(...) są różne szkoły, ale jedna z nich mówi, że nigdy nie jest za późno. Mnie się podoba ta szkoła. Co mówi, że nigdy nie jest za późno.