Πάει κάπως έτσι ..

«Η παλέτα των σκέψεων μου»

Ένας κόσμος άχρωμος είναι σαν βλέμμα δίχως σπίθα. Άδειος.

Μια πινελιά πράσινου έχει ζωντανέψει τις πεταλούδες της καρδιάς μου.

Μια πινελιά γαλάζιου έχει ανθίσει τα λουλούδια του μυαλού μου.

Η τέχνη κυλάει στο αίμα μου, είναι σαν οξυγόνο που αν μου το κόψεις πέθανα.

Ποιο το νόημα της ζωής αν τα πινέλα μου είναι στεγνά,

αν η παλέτα μου είναι καθαρή, αν οι μπογιές μου έχουν τελειώσει;

Ένας άσπρος πίνακας μπροστά στα μάτια μου, μου φωνάζει ντύσε με με τις σκέψεις σου.

Το χέρι μου ξεκινά να κυλάει απαλά και γεμίζει το άσπρο μέχρι το χρώμα να καλύψει την ψυχή μου.

Ο κόσμος μου είναι πλήρης, το μυαλό μου καθαρό και η φλόγα της καρδιάς μου πιο φωτεινή από ποτέ.

Αυτή είμαι εγώ, έχω κλείσει την πόρτα στο μονόχρωμο και είμαι αφημένη στο έλεος του χρώματος.