anlatamadığım şeyler var. anlatamadığım için de unutamıyorum. unutamadığım için, sürekli içimde bir yerleri kemiriyor. durmadan kemiriyor. sürekli uğraşıp duruyorum ama hiçbir kelimenin kalıbına uymuyor. olmuyor. anlatamadığım şeylerden bahsederken, sadece ”anlatamadığım şeyler” diyebiliyorum. dahası yok. anlaşılmaya ihtiyacım var. ama hiçbiri dilime dökülüp ağzımdan çıkmıyor.

akışına bıraktığım ne varsa beni boğuyor.

“bir insan, daha fazla üzülemez” dediğim yerde, kurşuna diziyorlar beni.”

dolu dolu duygular, bomboş insanlara.

Dostoyevski’ye göre cehennem, insanın yüreğinde sevginin bittiği yerdir*

bütün iyi kitapların sonunda bütün gündüzlerin, bütün gecelerin sonunda meltemi senden esen soluğu sende olan, yeni bir başlangıç vardır.