– Ποια είσαι εσύ που γελάς και κλαις μέσα στα φύλλα; Αχ μείνε!
– Αν σ’ αρέσει η φωνή μου…
– Με λένε Νάρκισσο. Νάρκισσο Μοναχό.
– Ήθελα να δω τα μάτια σου.
– Πώς το πες τ’ όνομά σου;
– Δεν είναι και τόσο όμορφο όνομα.
– Θέλω να σε ρωτήσω. Ηχώ. αν περνάει η στράτα εδώθε.
– και πού θα φτάσω αν την πάρω απ’ εδώ να;
– Παράξενο. Τρεις μέρες περπατάω και τώρα εσύ μου λες πως σταματάει η στράτα και πως άλλο δεν μπορώ να πάω;
– Δεν είπα τέτοιο πράγμα εγώ.
– Και που με ξέρεις; Εγώ δε σε ξέρω.
– Εγώ σε ξέρω μοναχά απ’ τη φωνή σου.
– Άκουσα στα λαγκάδια τη φωνή σου…
– Χθες το βράδυ τραγούδησα μακρυά στις φτέρες.
– Θέλω να βρω κάτι που να τ’ αγαπάω.
– Εγώ το βρήκα… σ’ αγαπάω…
– Κανείς δεν νοιώθει μέσα μου τι νοιώθω.
– Ό,τι αγάπησα ως τώρα, το παράτησα. Το πιστεύεις;
Κράτησε τόσο λίγο. Τόσο λίγο!
– Έχω ένα μικρό δαίμονα μέσα μου που τα γκρεμίζει όλα, σε μια στιγμή. Ό,τι αγαπάω φτερουγίζει και φεύγει. Ό,τι αγγίζω χάνεται. Γι’ αυτό τραγουδάω τη νύχτα…
– Αχ! Να τραγούδαγες για μένα…
– Γι’ αυτό περπατάω τη μέρα, μέχρι να λυθούν τα γόνατά μου και να πέσω καταγής.
– Αχ! Να σ’ αγκάλιαζα στη Γης…
– Η πρώτη μου αγάπη ήταν ένα πουλί. Μα σαν έμαθα το τραγούδι του, το βαρέθηκα. Ύστερα αγάπησα μιαν όμορφη που η ομορφιά της μάραινε τα λουλούδια. Μα σαν έγινε δικιά μου, τη βαρέθηκα. Έπειτα αγάπησα τα όμορφα λόγια, τα νυχτιάτικα τραγούδια και τις κρυφές σκέψεις. Μα κι εκείνα γρήγορα τα βαρέθηκα. Πέρασα πάνω απ’ όλα, καλπάζοντας σαν να ήμουνα καβάλα πάνω σ’ ένα μανιασμένο άσπρο άλογο που όλο έτρεχε και πουθενά δε στεκόταν, να πάρω λίγη ανάσα και να βρω λίγη χαρά!
– Αλίμονο, αν δεν υπάρχει χαρά για μένα…
– Γιατί όταν γελάω γελάς και όταν κλαίω κλαις;
– Παράξενα εσύ συμπονάς τον ξένο πόνο.
– Πες μου τι χρώμα έχουν τα μάτια σου και τα μαλλιά σου;
– Εγώ δεν έχω ταίρι στον κόσμο να μου μοιάζει.. Με λένε Νάρκισσο. Νάρκισσο Μοναχό.
prguitarman
janainaart
origamiaround
annaxmalina
snowghoul
areudirty
turnnoffyourmind
gummygunk
