Bez tytułu

Aksjomat równości głosi, że x zawsze równa się x: zakłada, że jeśli mamy obiekt zwany x, obiekt ten musi być zawsze równy sobie, że ma w sobie swoistą unikatowość, że cechuje go coś tak nieredukowalnego, że trzeba przyjąć jego absolutną i niezmienną równość sobie po wsze czasy; jego istota nie może zostać odmieniona. Ale nie sposób tego udowodnić. Zawsze, absolutnie, nigdy: oto są słowa, które na równi z liczbami tworzą świat matematyki. Osoba Ja będzie zawsze osobą Ja. Kontekst może się zmienić: możemy być w mieszkaniu, możemy mieć pracę, którą lubimy i za którą nam dobrze płacą, możemy mieć rodziców i przyjaciół, których kochamy. Możemy być szanowani, a nawet budzić lęk. Ale w swej istocie jesteśmy zawsze tą samą osobą, osobą skazaną na nienawiść. I w tej mikrosekundzie, w której znajdujemy się zawieszeni w powietrzu, pomiędzy ekstazą bycia w górze a spodziewanym lądowaniem, które, jak wiemy, będzie twarde. Wtedy zrozumiemy, że x będzie się zawsze równać x, bez względu na co to zrobimy, ile lat upłynie od naszego dzieciństwa, naszych traum, bez względu na to, ile zarobimy czy jak bardzo będziemy się starać zapomnieć.