Eto buhay OFW na ang ateng niyo. LDR sa jowa, pero goods pa rin naman. Dami ko nga narealize nung napunta ako abroad e. At masasabi kong tunay yung sinasabi nila na maraming makakakilala sayo kapag nalaman nilang nasa abroad ka, madaming magiging kumare at kumpare. Kaya ayun nasa restrict ko sila. HAHAHA Sa susunod na yung ibang kwento. Nasa office pa'ko. insert laugh emoji. xoxo

Minsan kahit sabihin pa natin na "Ahh oo, mahal ako niyan, lahat ginagawa niya para mapasaya ako" e hindi pa rin nawawala sa isip natin ang magkumpara lalo na kung mga kaibigan na niya ang pinag-uusapan. Minsan kasi, parang nagbabase nalang din talaga sila kung gaano sila katagal nagsama. Sige, nandun na tayo sa umulan, umaraw, may pera o wala, e nakakasama mo sila. Lagi mo silang napupuntahan anumang oras na gustuhin mo basta pwede sila. Na kapag niyaya ka e hindi ka pwedeng tumanggi. Pero sana minsan maisip mo rin na may isang tao na halos ibigay na yung buong oras niya sa'yo para lang makasama ka. Pero madalas ay tinatanggihan mo siya dahil na rin kumplikado sa lakad niyong magbabarkada. Na hindi ka pwede ng ganitong petsa dahil may lakad kayo. Na hindi ka pwede sa ganitong oras dahil may gagawin kayo. Ee anak ng pucha. Sila nalang sana ginawa mong jowa.

Taas paa pa ako sa inuupuan ko. Akala ko dala lang nung dumaang sasakyan kaya feeling ko gumalaw yung inuupuan ko. Ee wala na yung sasakyan nagalaw pa rin. Abah teka, iba na yun. 🌋🌎

1 Year of Love to Celebrate. 101115. Actually 101215 talaga ang tunay pero nag celebrate kami 1 day before. Nagsimba muna kami. Badtrip pa kaming dalawa. Pano late na siya umuwi nung gabi, alam naman niya na may lakad kami kinabukasan. Tapos ako, sinadya kong magpa late para makaganti rin. Haha! (de, late na dumating sakin yung message niya na nasa simbahan na siya kaya lalo akong na-late, usapan kasi kapag nasa simbahan na siya, tsaka ako aalis ng boarding house). So ayun na nga. After namin mag simba, diretso na kami papuntang Festival. Pasyal. Lakad. Kain. Lakad ulit, hanggang sa mapagod kami at umuwi sa bahay nila. At kaya pala ayaw niyang pumasok muna sa kwarto niya pagdating namin sa kanila, e may makikita pala akong ganyan (yung nasa picture) sa kama niya. Ang saya kaya. 1st time kaya sakin ‘to. Na may nagbigay ng bouquet ng rose. Kaya kinilig ako e. 1st boyfriend pa, andun lahat ng kilig ko. :D Napayakap nalang ako sa kanya nung pumasok siya sa kwarto niya at batiin ako ng Happy 1st Anniversary. 😍💑💞💕💝💝💝💝 P.S. Natawa nalang talaga ako sa kadaldalan ng pamangkin niya at ibinisto siya kung sino ang bumili talaga nung flowers. 😁

Itong ito talaga yung mga salitang gusto kong marinig mula sa kanya. Iba yung feeling talaga e. 😍💝

Nagkasakit. Inalagaan. Gumaling. Nagkasakit ulit. At inalagaan ulit. Salamat sa pag-aalaga. Sa pag-intindi. Lalo na nung mga panahong hindi pa natin alam na dengue na pala yun. Sa pag-pupuyat, mapainom lang ako ng gamot at para ma check din yung body temp.ko... Sa mama mo. Sa pamilya niyo. Lalo na sa'yo. Super thankyou. Iloveyou. :*

Aba "insert my real name here" asan ka na,?ako eh nag aalala na di ka man lang nagchachat or text,hay,-nye ** July222015. 7 oras na overtime sa trabaho dahil sa may kailangang tapusin. Ang sarap sa pakiramdam kapag nakatanggap ka ng ganyang klase ng mensahe, lalo pa at isa kang babae na dati pa naghahanap ng isang lalake na mag-aalala sa'yo kapag dis-oras na ng gabi e hindi ka pa nakakauwi. At lalo't higit e hindi niya pa alam ang dahilan kung bakit hindi ka pa nakakauwi.

Ang swerte ko. Lalo na pag ipinapakilala niya ako sa mga kamag anakan niya. Feeling ko sobrang proud siya na girlfriend niya ko. Tapos minsan pagkauwi niya, hahanapin rin ako ng mama niya sa kanya... Ang saya lang talaga sa feeling na tanggap ka ng pamilya niya. Pero ako naman, eto... Nahihirapan gumawa ng paraan kung paano ko siya maipapakilala sa pamilya ko. Pero magagawan ng paraan yan. Konting hintay lang.

After of having a lot of dramas here on tumblr regarding to my one sided love. I think I already found the one who can love me back. <3

At last! nabuksan ko na ulit account ko. ilang linggo ko din pinag isipan kung anong password neetong account na'to. Shocking talaga. Sa lahat naman kasi ng makakalimuan ko ee yung apssword pa ne'to. Ito na nga lang yung tanging karamay ko pag-napapasisip ako ng kung ano-ano tapos makakalimutan ko pa. Pero buti nalang talaga naalala ko siya. Thanksness. Pero mas thanksness kung magkakatrabaho na'ko. Hindi naman ako yung tipo ng tao na tungangabels lang at naghihintay na dumating ng kusa yung trabaho, naghahanap naman talaga ko, kaso laging "Better luck next time" ang ending e. Hayyy life, kaya yung mga nag-aaral pa diyan, mag-aral kayong mabuti. para din sa future life niyo yan. :)