Araf K.

Zihnimde en mutlu anlarımda bile bana intihar mektubumda yazacaklarımı düşündüren hastalıklı bir yapı var.

bir gün saçımı okşar gibi toprağımı okşayacaklar. ben hiç hissetmeyeceğim. yaşarken de hissetmemiştim.

onlar mutlu günler görenlerdi, sen mutsuz günlere bile kör kalmışken.

bir defasında sen eksiksin demişti bana durup dururken. yine haklı çıktı, zaten o hep haklıdır. şimdi bir gözüm kör. eksik kaldım ben.

keşke delirseydim. daha az acırdı. ben o kadar akıllıydım ki deliremiyordum. acı öylece orda duruyordu, yıllardır. gitmiyordu. ölmek için yalvarıyordum, ölmüyordum. unutmak için yalvarıyordum, unutamıyordum. yaşıyordum sadece ama acıyı. bu yaşamak değildi, bu yaşarken ölmekti. denk gelsem bakamam çocukluğumun yüzüne.

hangi kelimelerle anlatabilirim olmayan bir şeyi. Var edebilir miyim kelimelerle, yokluğu. Beni hiç ettiler. Hiçliğin ortasında hiç oldum ben. Hiç sevmeyerek hiç ettiler beni. Yazık oldum.