bizimle, ailenle gurur duyduğunu biliyorum; bugün ise çocukların ve torunların, senin gibi bir anneleri ve büyükanneleri olduğu için çok gurur duyduklarını herkesin duyabileceği kadar yüksek bir sesle söylüyorlar.

son çıkan kitaplar, gösterime yeni girmiş filmler üzerine seninle konuşmak o kadar zevkliydi ki… zihnin ve ufkun o kadar genişti ki artık bir parçası olmadığın çağımızı anlamakta hiç zorlanmadın, damarların yaşlansa da fikirlerin hiç yaşlanmadı.

senin sayende belki bizlerin de birer aptal olarak ölmeyeceğini umut ediyorum.”

-fournier’in annesinin tabutunun başında okuduğu mektup.

garip buluyorum artık yalnızlıkla olan bu ilişkimi. bu düşünce sarmalını. sanki nerede bi fikir tomurcuklansam, yalnızlığın o sarmaşık bahçesinde açıyorum ve dolanıyor dallar kollarımdan boynuma. ferah olacak diyorum, nefes almaya çabala diyorum, suladıkça sanki o yaşanacağından emin olduğum geleceği inşa ediyorum. ve işte bir kez daha enseleniyorum. -bize bu dünyada kimse mutluluk sözü vermedi-

tüm bunlar aşama aşama çok umudumu kırdı, kendimi bildim bileli aşırı hayali olan bir insan olamadım. tutkum var mı benim acaba diye çok düşündüm, insanlara sordum ve aldım cevapları, ı ıh yatmadı yine kafama 5 sene sonra kendimi nerede gördüğüm tahayülleri. ama işte keyif alıyordum yaşamaktan- bana hayal gibi gelen buydu; yaşamakta olduklarım. yaşayacaklarım da güzeldi, bundan gayrı da zaman ilerisi düşüncelerim yoktu. ama hesapta yalnızlık da hiç yoktu.

büyük hayallerimi, tutkularımı falan bi türlü tam izah etmeyi öğrenemedim ama yalnızlığı hiç ama hiç sevmediğimi hep çok iyi bildim.

şimdi hayatımdaki bütün kaygıların ekseni bu olmuş durumda. çünkü dünya nimetlerinin geriye kalanıyla düşlediğim pek bir şey yok. ama gerçekten anlaşılmadan ve iki kelam etmeden ve sonbaharda o tarçınlı keki yapıp çayımızı kahvemiz içeceğimiz o insan ya da insanlar yokken, kahvaltı yapılmayan bir evde, yani iki kişinin bölmediği o ekmek ve dünyada, kendi dünyanda koskocaman bir sen.

sen ve başka bir şey yok.

hayatın bütün anlamı, bütün temaşası, amacı, renkleri ve ışıkları hepsi birer birer ölüyor yalnızlaştıkça dünyamda.

senin yarattığın dünyada seni kaybettim sanki allahım.

şimdi size ne verildiyse, bu dünyadaki geçici hayatın zevkinden başka bir şey değildir. Allah katında olan ise daha iyi ve daha kalıcıdır.

Bu ödül, iman eden ve Rablerine güvenenlere; bağışlanmaz günahlardan ve hayasızlıktan kaçanlara ve öfke bastığında da kolayca affedenlere; Rablerinin çağrısına karşılık verenlere ve namazlarında da dikkatli ve devamlı olanlara; ve bütün ortak meselelerini aralarında danışma ile karara bağlayanlara, ve kendilerine rızık olarak verdiğimizden başkalarına harcayanlara ve bir zorbalık ile karşılaştıkları zaman kendilerini savunanlara verilecektir.”