hayat gerçeklikle değil, mantığımızla hiç değil mânâmızla yaşanıyor. Hayat ne hissettiriyorsa o, resimler ne hissettiriyorsa o, insanlar ne hissettiriyorsa o. Beğendiğim her şey hissettirdiği için beğenildi ben tarafından. Bir fotoğraf bana hangi anı hatırlatıyorsa o. Bir insan bana hangi hissi hatırlatıyorsa o. Bir şarkı bana neyi hissettiriyorsa o. Hislerimle yaşamayı ahmaklık sanmıştım oysaki yaşamak diye kendini hissettiren şey bu imiş. Kendini sevmek diye bir şey var değil, ancak kabulleniş varmış. Ben olduğum gibiyim, hislerim var, hatırladıklarım ve hatırlattıklarım.

çok bir cümle kuracak halim yok ama ölecek olmanın ferah hissettirdiği günler az olmadı

konuştum ve ruhumu kurtardım*

senin gibi olmak istemiyorum, ben başarı uğruna her sabah insanlığımı evde uyutup yola koyulmak istemiyorum. Senin gibi olmak istemiyorum ben, tek bir yuva tek bir adam tek birini istiyorum. Senin gibi olmak istemiyorum telefonum materyalist makyavelist sebeplerle zırlamasın sebebi daha çok sevgi olsun istiyorum. Kalbin teneke olacak demiştin ya istemiyorum. Acı çekmeye razıyım ben teneke bir kalp istemiyorum.

kendimi tanıdım ve en büyük falsom Rabbe karşı şükürsüz memnuniyetsiz nankör bir kulluk.

Beklemeye yazgılanmış bir hayat benimki. Beklemekten nefret ettiğimi sanmayın bekleyecek bir gün olmadığında sıkıntıdan mahvolur benim canım. Öyle bir mukadderat vardır ki bende hiçbir şey istediğim vakitte olmaz. Beklemeden hiçbir şey geçmez benim elime.

Önümde Proust var, İstanbul sabahları okuduğum gibi okuyacağım. ve istanbul dönüşleri gibi. bir geçmiş bıraktım ardımda, bir deniz bıraktım bayağı bir gün bıraktım. O günlerde de buralara dönmek için gün sayardım, hep gün sayardım. Ömür bir mapus da ben mahkumuymuşum gibi. Sayılı gün çabuk geçer mi dener gibi. Vaktin ne çabuk aktığını denemek için bir deney yapmış gibiyim. O zaman işte size Proust’tan bir iki satır: “zihnim de dışarda olup bitenleri seyrederken bile içine gömüldüğüm başka bir yuvaydı. Kitap okurken bilincim birbirinden farklı durumların hepsini aynı anda adeta alacalı bir ekranda sergilerdi.”

alesta benim kaygılarım, tetiklenmeme gerek yok tetikteyim her daim

yazmam gerektiği söylendi ama ben sadece yazabildiğimi ama iyi yazamadığımı biliyorum. İçimde iki düşünce var biri diyor ki nelere nelere yeter çabam nelere yeterim de neler yaparım. Bir yanım diyor ki kendini kandıran yarım yarım bırakan iştahı maymunca birisin sen. Hiç tamamlanamadın hep yarımsın. Ve evet duygularına söz geçiremeyip de bu kadar mantığı ağır bir insan olmak tabi ki büyük bir dengesizlik. Bu kadar mantıklı düşünüp bu kadar duyguyla hareket etmek. Terazinin bir kefesi bir kefesine eğreti kalıyor. İğreti hayat kendini cezbedip de elime hiçbir şey vermiyor. Vücudum kırgın yorgun ama mahvolmuş durumda değilim. Son raddeye gelmeyi bekliyorum her gün. Kutsal kitaptan fal çeker gibi ayet çekiyorum yine bir dengesizlik ve yine çelişiklik. Mesaj bekliyorum her an Rab’ten, Rab mesajlarını veriyor da uslanmayan bir kul varsa nafile. İnancı bile dengesiz orda bile kefesi kefesine uymuyor. İnsanlardan nefret edip de onlara çok nazik davranıyor kul. Oysaki ya için saf sevgiyle dolu olacak ya da uzak tutacaksın kendini. Kul tutturamadı dikişi, kul yolunu bulamadı, bulduğu yolu yürümeye değer bulmadı, eline geçene hep nankördü. Kul işte Rabbine yalvardıkça Rabbi ona verdi ama kul Rabbini anmaktan başka mutmain olmanın yolu olmadığını o yoğun aklına sığdıramadı

rutin ve döngü rutin iyidir ve fakat döngü? o hassas midemi çalkalar çalkalar durur

aynı devranların içinde dolanıp da duran, dili ve zihni tekerrürle var olan, kendine sövüp sövüp sayan ama bir türlü iflah olmayan. Her gün mesafesine bir düğüm daha atan. Sessiz kalmaktan korkmamaya şartlanan, sonu kafiyeli ama her şeyi çok tekrarlayan, tekrarlayan, tekrarlayan…

bu his bi geldi mi her şeyin başa saracağını anlıyorum

acı bir tecrübe, mücadeleyle geçen çocukluğun sonunda ışık olduğunu sanıp da daha büyük savaşlara dalmak. Acı bir tecrübe öyle istikrarlı olup da vazgeçmemeye çabalamak

her ışığın ardında gizli bir karanlık var.*