dalian 🥀

Kto bogatemu zabroni?

Piąteczka na skupienie, ciężki tydzień się zaczął.

Kiedy jechałem po ten temat, miałem chujową, dysocjacyjną pizdę po pregabie. W sumie to zabawne - jestem bardziej spokojny na krysztale niż na predze czy alprze. Jestem na spektrum, testów na ADHD nie miałem. Ale po co mi to, skoro leki z bożej apteki wychodzą taniej i szybciej?

Decyzja o wycieczce do mojej dilerki była najlepszą w ostatnim czasie. Ogarnąłem sobie 2 giera kryształków i trochę alpry, żeby mieć czym potem zbijać zjazd. Generalnym pomysłem było zaopatrzenie się w coś dzięki czemu będę mógł się dzisiaj w nocy pouczyć, ale plany jak to plany - kochają się pierdolić.

Białe, zbite, banalnie rozcierające się na puder - a już od pierwszej, słusznych rozmiarów kreseczki pierdolnęło we mnie takie eufo, że dosłownie wgniotło mnie w leżak. Czyżby moje modły o drop mefa finalnie zostały wysłuchane?! Jebany raj na ziemi, adoracja do najświętszego serca i tego typu.

Leżę sobie odłogiem, zrelaksowany jak mały aniołek i ujeżdżam te fale ekstazy jak rasowe kurwisko. Boże, ale mi brakowało takiego eufo w życiu! Jestem wściekły na własny organizm, że nie mam just wystarczająco dobrych żył, żeby zaserwować sobie to cudo prosto w obwodnicę. Ale cóż, paradoksalnie stwierdzę, że zdrowie jest najważniejsze, a to jak często jest mi pobierana krew zdecydowanie nie zachęca do zasyfiania sobie kabelków. Nawet, kiedy trafiło mi się takie nieziemskie cudeńko.

Będę się mimo wszystko musiał zmusić do nauki, mam jutro dwa zaliczenia, których zdecydowanie NIE MOGĘ sobie przesrać. Ale na szczęście noc jeszcze młoda, a ja z takim arsenałem ambrozji nie liczę nawet, że sen mnie zmorzy. Jak się uda, to odkimam sobie w pociągu albo już u rodziców na chacie.

A jak na razie pozwolę sobie jeszcze na godzinę, dwie dryfowania w chemicznym błogostanie. Obiecałem chłopu, że kiedy sesja się skończy, to postaram się rzucić stymulanty. Nie wiem jeszcze czy wyjdzie, jak wyjdzie, ale póki mogę z tego korzystać - nie mam najmniejszych skrupułów.

Skończyło się babci sranie - oto nadchodzi rok akademicki. Ale póki co bie mam jeszcze zajęć stacjonarnych, dlatego wniosek nasunął się sam. Wycieczka po wora.

Po dwóch godzinach w obie strony licząc, zaszyłem się cały i zdrowy w domu, żeby z ozdobnego talerzyka napierdalać kreski od zmierzchu do świtu. Kiedy odbierałem od mojego kontaktu dzisiejszą dolę mojej niedoli, przez chwilę moje małe ćpuńskie serce wezbrało nadzieją - kryształ wydawał się jakby różowy i natychmiast wspomnieniami wróciłem do tej nieziemskiej działki sprzed już prawie dwóch lat, gdzie temat wyglądał jak sól himalajska, a dawał tak niesamowitego kopa, że świeczki w oczach stawały. Niestety, w windzie spojrzałem na zdobycz uważniej i zapał nieco przygasł - różowy kolorek był wcześniejszą grą światła, znowu trafiła mi się białawo-żółta bryłka klasyki gatunku.

Jednak kiedy już zaserwowałem sobie entrée w postaci ostrożnie posypanej i zmierzonej wprawnym okiem kreseczki, po czym odczekałem 5 minut, bujając głową do mojej składanki bass boosted techno, to wtedy wydarzyła się rzecz niespodziewana.

Ten wjazd był... Znajomy. Nie do końca, bo odniesienie porównawcze miało miejsce jeszcze w czasach, kiedy bez większego zastanowienia napieprzałem po kablach, a zamiast zawalonego nosa na drugi dzień miałem wszystkie kolory tęczy zdobiące moje przadramiona. Wtedy ten konkretny wjazd pojawiał się po 5 sekundach, a uderzał w moją czaszkę jak obuch, rozwalając mi umysł kaskadą fajerwerek. Tym razem za to wjechał jak kolejka górska na szczyt toru, odczekał i ruszył jednostajnym ruchem, a fajerwerki przypominały raczej deszcz spadających gwiazd. Nie wierzę, że to mówię, ale chyba po raz pierwszy od dłuższego czasu udało mi się zdobyć faktycznego mefa, a nie którykolwiek z rodzimych mu związków.

Jest mi obecnie równo speedowo co euforycznie, daleko temu do moich najlepszych kryształowych nocy, ale zdecydowanie - podoba mi się. Karmiąc się pregabaliną i poltramem, nie mogąc patrzeć na skitrane resztki emki, w ostatnich dniach coraz bardziej fantazjowałem o tym jak finalnie będę z powrotem na swoim i będę mógł jeszcze raz przed powrotem do nauki dojebać sobie jeden taki relaksik. Chcę się jeszcze "wyszaleć", o ile wyszaleniem jest wylegiwanie się przy dźwiękach napieprzającej po garach playlisty. Kiedy to piszę jestem już po kilku kolejnych krechach, dzisiaj ewidentnie nie bardzo chce mi się być cierpliwym. Chyba moje ciało wie, że w najbliższym czasie nie pofolguje sobie aż tak jak teraz. Tydzień za tygodniem będę spędzał na nauce i pracach w laboratorium, więc chyba należy mi się takie przyjemne zwieńczenie tych wakacji? Tak sobie wmawiam.

Brakuje mi czegoś. Nie jestem w stanie powiedzieć czego, ale jeśli miałbym strzelać, to chyba właśnie... Strzelania. Jadąc po temat rozmarzyłem się o tym, jak dawno już nie podawałem sobie nic w ten sposób. Jak rytuał przygotowania pompki przyspieszał mi puls, zanim igła w ogóle dotknęła mojej skóry. Jak po kilku sekundach od wtłoczenia w siebie zabarwionego na rudo moją własną krwią eliksiru całe moje ciało rozpalał od środka płomień, a pierwszy rozgrzany wydech nocy był dla mnie znakiem, że oto właśnie wszystkie moje zmartwienia i niepewności udają się w niebyt, a znajdę je na powrót dopiero na dnie pustej samary. Wiem, że podawanie sobie teraz kryształu dożylnie byłoby przy moim zdrowiu głupotą, a nawet nie mam na stanie strzykawek. Cały pierwszy rok studiów spędziłem waląc w kabel, w pokoju, w kiblu w galerii, w klubie (pompkę i łyżkę przemycałem za cholewką glana. Byłem wtedy tak śmiesznie dumny z własnej pomysłowości.), a raz nawet zdarzyło mi się zapodać przed wyjściem na wieczorne zajęcia. Pech chciał, że był to ten sam dzień, w którym dowiedziałem się o samobójstwie mojego ex, co wpłynęło na mnie wtedy tragicznie i musiałem wyjść z sali, żeby przez prawie pół godziny siedzieć na ziemi w pustym korytarzu, czując przeraźliwą pustkę, jakby ktoś bezboleśnke wyjął mi wnętrzności, ale nie włożył nic na ich miejsce. Od ostatniego razu kiedy z sukcesem wstrzyknąłem sobie kryształowy eliksir do kolejnego podejścia minął rok z kawałkiem, a wtedy okazało się, jak pozapadały się wszystkie moje żyły, do których byłem przyzwyczajony. Finalnie udało mi się wtedy, po kilku bezowocnych minutach dziubania się gdzie popadnie, podać sobie zdecydowanie za słabą dawkę w jedną z ostatnich użytecznych żył na moich rękach. Byłem wtedy kurewsko nieszczęśliwy, jak to metoda, której nauczyli mnie już na samym początku mojego narkotyklwego mezaliansu, właśnie przestała być skuteczna? Wtedy musiałem zagryźć zęby i przymusić się do przekwalifikowania się na wąchanie.

Prawdę powiedziawszy przyzwyczaiłem się już do sniffa. Natomiast dalej nienawidzę spływów, uporczywie zatkanego nosa i tego, że nie daje mi to tego samego, co dawał mi cały obrządek IV. Jak się nie ma co się lubi... Na upartego mógłbym próbować nauczyć się walić w nogi albo do zajechania wykorzystywać ostatki na rękach, ale nie. Muszę dbać o swoje żyły, bo nie dość, że pochowane i kruche, to jeszcze są stosunkowo często wykorzystywane przez personel medyczny, czy to do pobrania krwi czy do założenia wenflonu. Mierzi mnie myśl, żebyn kiedyś musiał mieć założone wkłucie centralne, dlatego wyuczony rozsądek wygrywa tu nad wrodzonym instynktem gonienia dopaminowego króliczka.

Chciałbym pogadać z kimś z moich bliskich, ale jedyna osoba, która nie będzie mi robić wyrzutów bez potrzeby, siedzi teraz w pracy, plus niezręcznie by mi było się przyznać, że po raz kolejny chęć stymulacji wygrała z rozumem. Lubię szczycić się, że w życiu straam się kierować logicznym myśleniem i panuję nad większością swoich popędów od czapy... Cóż, cała zawartość tego bloga pokazuje, że jednak ciągnie mnie do tej zdelegalizowanej chemii jak ćmę do światełka w tunelu. Wiem, że czysto obiektywnie robię źle - ale właśnie to jest w tym wszystkim takie cudowne. Mnóstwo osób ucieka w dragi żeby wyciszyć emocje, ulżyć sobie. Ja dragami wyciszam bolesne, bo prawie namacalne dla mnie poczucie nudy i pustki. Zawsze czerpałem przyjemność z tego, co zakazane. A kiedy przyjemność jest tak nagradzająca, to ciężko mi być odpowiedzialnym młodym dorosłym.

Oczywiście, że jestem zawiedziony, ale cóż. Żyjemy dalej.

Obudziłem się stosunkowo wcześnie, bo po jakichś 9h snu. W paszczy Sahara, oczy sklejone jak świąteczne pierogi, całe ciało zimne jak dwudniowy trup - nie pomogło ani spanie w dwóch bluzach, pod kocem , kołdrą, z gorącym termoforkiem, ani w dwóch parach spodni. Wieczorem wciągnąłem ortalionowe Mki (w których trenowałem już lata temu) na dresowe XXSki. Nie mam pojęcia jak mieszczę się w te drugie, ale najwyraźniej nie przytyłem za dużo w te wakacje. Dziwne.

Mózg mi średnio działa, ale to było akurat do przewidzenia. Z dobrych efektów tego głupiego leku pojawił się jeden - obudziłem się przemielony, ale bez bólu. Wstałem, zatoczyłem się, strzeliło mi pięć różnych stawów. Dopiero wtedy moje pieprzone receptory obudziły się do życia.

Wracam do łóżka, miałem dziś pisać rzeczy do pracy naukowej, ale będę szczery - nie chce mi się w chuj. Czas na snusa i kolejną pregabalinkę - niech się tłuką w moim krwiobiegu o to, która substancja przejmie kontrolę nad tą biało-szarą masą w mojej czaszce, skoro i tak nie jestem w stanie myśleć.

Od jakiegoś już (dni mi się rozmywają w jeden mozolny ciąg spania, grania i oglądania byle czego) czasu nic nie brałem, jeśli by pominąć niesamowitą pizdę na pregabalinie, która przytrafiła mi się pierwszy raz w życiu. Nie zjadłem nawet dużo, bo tylko zapite setą 750mg, ale serio - drugie najlepsze OEV i CEV jakich miałem przyjemność doświadczyć. OEVek na czystej emce nic nie przebije, na zawsze zapamiętam jak patrzyłem na siebie w lustrze i w niepohamowanym zachwycie obserwowałem setki poligonów mieniące mi się na twarzy. Ale powiem jedno - nieziemskim było, kiedy po tej predze leżałem sobie godzinami w łóżku i dosłownie OGLĄDAŁEM lets play z nieistniejącej gry lecący mi na tle moich zamkniętych powiek. Nie spałem, tyle wiem na pewno. Przez cały czas trwania tego odmiennego stanu świadomości gadałem z moim przez telefon i pamiętam dokładnie treść tej rozmowy. Chciałbym to jeszcze kiedyś powtórzyć.

W ostatnich dniach coraz bardziej ciągnie mnie na chatę we Wrocławiu - zostawiłem tam mój zapas poltramu, a ułomności ciała niestety znacząco dają mi w kość. Niejedną. Coraz częściej budzę się jak połamany, wszystko we mnie strzela, kłuje lub trze o siebie wyczuwalny przy dotyku z zewnątrz sposób. Z problemów psychicznych (oczywiście poza tym nieszczęsnym aspd) się wyleczyłem, a na nowo wariuję przez posiadanie fizycznej formy. Ciężko mi to przyznać, ale czuję... Silną niepewność, co do tego jak moje zdrowie będzie się sypać dalej. Minęły prawie dwa lata odkąd musiałem rzucić mój ukochany sport i od tego czasu jest ze mną tylko gorzej i gorzej. Żałoba po zdrowiu rodzi we mnie najbezpieczniejszą, bo najlepiej mi znaną z emocji - złość.

W ostatnich dniach udało mi się również spotkać z człowiekiem, który zna mnie 14 lat, miejscami był mi bliższy niż większość, a na kilka kolejnych zniknął mi kompletnie z radaru. Z winy dzielonej jak wódki i wina, które przez nasz najlepszy czas przekazywaliśmy sobie z rąk do rąk. Najbardziej fizyczne do czego tym razem doszło to jeden uścisk i krótkie trzymanie się za ręce, a pozostał gorzki posmak rozczarowania. Gorzko, gorzko. Dla naszych związków zdecydowanie lepiej, że przy tym spotkaniu nie spotkały się nasze usta, ale czy na to liczyłem? Tylko ja sam mogę się osądzać i tylko temu osądowi podlegają moje nieszczęsne ciągoty. "Czas rzuci na ciebie swój urok, lecz nie zdołasz mnie zapomnieć" ech, Stevie Nicks, kto poza tobą byłby w stanie mnie zrozumieć.

Prawdą jest, że dawno nie czułem się tak żywy jak przez te 7 godzin z nim spędzonych. Znowu miałem 17 lat, nasrane we łbie i nic do stracenia, a on tańczył trzy kroki ode mnie jakby nic się nigdy nie zmieniło. Nocnemu niebu nad naszą dziurą lat dzieciństwa musiało brakować tego duetu głosów, śpiewających bez zająknięcia od lat te same dobrze znane zwrotki. Nie sądzę jednak, żeby tym razem poszło to w kierunku tego samego współuzależnienia, w którym wczepialiśmy się w siebie desperacko lata temu, jeden rozdzierając duszę drugiemu byleby każdy ból był współdzielony. On ma swój związek, ja swój i nie zamierzam odrzucić kotwicy stabilności żeby utopić się bezpowrotnie w błękicie jego oczu. Za dużo już wiem, żeby być głupi w ten sam sposób, nieważne jak mocny zastrzyk dopaminy miałoby mi to zapewnić.

I cóż, żyję dalej. Wakacje płyną, czas ma konsystencję miodu i smak błota. Czeka mnie jeszcze kilka przyjemnych chwil z przyjaciółmi zanim na nowo oddam się w uczelniany kierat. Wzdryga mnie na myśl zatracenia w realnym życiu, a z drugiej strony gdzieś mi tego brakuje.