beklentinin kurbanlarına

Kırılan bir şeylerin sesi çıkmaz her zaman. Bazen sadece bir daha eskisi gibi bakamazsın dünyaya. Dokunduğun her şeyde o soğukluk, yürüdüğün her yolda o yabancılık kalır. En çok da insana kendi sesi bile uzak gelmeye başladığında derinleşir bu gölge. Bütün kapıları kapayıp ışığı söndürdüğünde, geriye kalan tek şey zamanın ruhun üzerinde bıraktığı o tozlu iz olur.

Ne zaman bir insana yaklaşsam, arkasında hesaplanmış bir arzulama, görünmez bir çıkar terazisi buluyorum. İnsanlar birbirinin gözlerinin içine bakarken bile, aslında o gözlerde sadece kendi eksikliklerini tamamlayacak bir ayna arıyor. Yalancı bir sıcaklıkla dokunup, iki günlük hevesler uğruna bir ruhu tarumar etmekten çekinmiyor kimse. "Seni seviyorum" cümlesi bile bir bağlılığın değil, bir mülkiyet arzusunun ya da geçici bir hevesin parolasına dönüştü. Kimse kimseyi olduğu gibi, sebepsiz ve karşılıksız sevmiyor; herkes sadece kendi hikayesindeki boşluğu dolduracak kadar birini hayatına alıyor.

Kendi inşa ettiği sessizliğin ortasında, kimsenin uğramadığı bir enkaz gibi durur. Taşınması en zor yük, insanın kendi varlığına geç kalmasıymış meğer; dışarıya gülümsediği her an, içeride bir vedayı daha tamamlar.

Sonra gece çöker. Herkes başını huzurla yastığa koyarken, sen içindeki o ıssız çocukla baş başa kalırsın. Bir ayna karşısına geçip baktığında, gözlerinde çaresizce sevilmeyi bekleyen o küçük çocuğu görürsün. Ne gitmeye bir yolun vardır ne de kalmaya dermansız bir kalbin... Parmaklarının arasında eriyip giden zaman gibi, sen de yavaş yavaş kendi sessizliğinde eksilirsin. Kimse bilmez senin her gece kaç kere kendi cenazene katıldığını, kimse duymaz o susarak attığın çığlıkları. Ve en acısı ne biliyor musun? Dünya dönmeye devam eder, insanlar gülmeye devam eder; sen ise hiç kimsenin "Neredesin?" diye aramadığı o karanlık çıkmazda, sadece kaybolmayı dilersin.

Zaman, üzerine basıp geçen ağır bir yük gibi göğsüne çöker. Günün geceden, gecenin gündüzden bir farkı yoktur; sadece tükenmeyen bir sessizlik ve geçmeyen bir yorgunluk vardır. Kendi sesine yabancılaşmış, varlığını bir yükün gölgesi sanmıştır. Nereye adımlasa duvarlara çarpar, nereye sığınsa kenara itilir. İçindeki karanlık öyle derinleşmiştir ki, kurtulmayı değil, sadece bir sonu özler. Ne geçmişe tutunacak bir tutam umudu vardır ne de geleceğe bakacak gözü; kapana kısılmış bir ömürdür yaşadığı.

Anlam dediğin, belki de hiç geçmeyecek olan o eksiklik hissiyle barışabilmektir. Hayatın sana sunduğu tüm kırıklara rağmen kalbini yumuşak tutabilmektir.

I’m not a dirty mind, I just have a sexy imagination.