koskoca evrende yerim yurdum kimsem yokmuş gibi yalnız hissetmek

iyi olmadığımın farkındayım, canımın yanmasını da hissediyorum. bunlar bir sebep değil. burda güldüm ama neden bilmiyorum. kendimin devrimi oluyorum gıkım çıkmıyor.

seni seviyorum. çünkü bir şemsiye açtın ve yıldızları benim için topladın.

öpüyor beni. şehir yanarken.

zeynep'i hiç sarılmamış olsak da göğsümün ilişiğinde, kalbime yakın bir yerlerde taşıyorum. benden bir acıya, bir tortuya oyulmuş bir yuva sanki.

uzun uzun anlatın hepiniz. yakınlaştık diye sevişmeyeceğiz. ya da malesef işte. bu kadar yarayla ölmüyoruz. daha fazla açabilirsiniz. rol kesmeyin, anlıyor ve kabul ediyorum. biliyor ve sormuyorum. beni zevklerinize göre kendi kalıplarınıza sokmaya çalışmanızdan nefret ediyorum. doğrusu kalıpları yakmak istiyorum bazen. bütün kalıpları. ucuz sevgileri. birbiri ardına tekrar eden cümleleri. herkesin herkesi aynı cümlelerle sevmesini. ince şeyleri kaçırmayı. sayende değiştim diyen insanları. ki bence dünyanın en zavallı insanıdır. iyi görünümlü kölelik ilanıdır. tüm bunlardan. hepsinden. b.ı.k.t.ı.m.

garipsin ve güzelsin.

bu gemiden dünya, bu insandan güverte ölüm üzerine. tanrı, komediden gerçekten anlıyor ve sen, içimdeki muhalefeti gülümsetiyorsun.

ama beni öptüğü iki sabah öyle bir tat oldu ki ağzımda, keşke onun dudaklarından rujlar yapılsa dünyanın ölümlü ve minyatür kadınlarına.

“… ama mücahit, akşam üzeri çıkan rüzgar gibi yüreğimi serinletiyordun.”

senin süper güçlerin değil süper göçlerin vardı zaten. neyse ki; herkes herkessiz yaşayabilir. tezer özlü

dario fo “bir anarşistin kaza sonucu ölümü” oyununda şöyle der: “başımız dimdik yürüyoruz, çünkü boğazımıza kadar boka battık!..”