απόψε βάζουμε φωτιά σε ό,τι μας έκανε ζημιά.
το στόμα μου είναι η έξοδος κινδύνου
και οι λέξεις βγαίνουνε γυμνές και πανικοβλημένες,
σαν να προσπαθούνε να ξεφύγουν απο την πυρκαγιά.
κι αρχικά, για να λέμε την ιστορία σωστά,
γυρνάμε πίσω στα χρόνια τα εφηβικά τα δικά μου.
ειδικά με την κάμερα του μυαλού μου εστιάζω
σε ενα σκυφτό μα κάπως χαμογελαστό πιτσιρικά.
προσωπικά, γενικά με τα τυπικά ποτέ δεν τα 'χα καλά
κι αν ξεχάσω το όνομα σου, ενώ μου'χεις συστηθεί,
δεν σου απευθύνομαι, ντρέπομαι να ρωτήσω,
θα σιωπήσω και θα ελπίσω κάποιος άλλος να το πει.
την ανασφάλεια μου σύνδεσα στον ενισχυτή,
την τελειωμένη λογική του εσωστρεφή να περιγράψω
κι αν έχεις μείνει εκτός γιατί είσαι διαφορετικός,
μάθε πως, μου πήρε χρόνια να τα γράψω.
γιατί αυτό, που σου πουλάνε οι πάντες ως cool
είναι φθηνό και επιφανειακό και ψεύτικο φιλε.
η επανάσταση θα πάρει διάσταση
όταν σηκώσεις τη γροθιά σου και απο τα βαθη της καρδιάς σου πεις:
«αφήστε με στην απέξω, γιατί εγώ,
δεν εχω άλλο ορεξη το παιχνιδάκι σας να παίξω.
έχω επιλέξει να αντεξω τον εξοστρακισμό
από το με την μάζα και την μόδα να μπλέξω».
καθόμουν μόνος στα διαλείμματα, δε μίλαγα πολύ
κι άκουγα μουσική κρυφά στα μαθήματα.
αυτό είναι για όλα τα παιδιά με τα αισθήματα,
εκεί που τα παθήματα τους γίνονται ποιήματα.
αυτό είναι για τους χαμένους,την εποχή των νικητών.
τους επιζώντες των ρομαντικών,
όταν το συναίσθημα γίνεται επανάσταση.
γιατί αυτό που σου πουλάνε οι πάντες ως cool
είναι φθηνό και επιφανειακό και ψεύτικο φιλε.
η επανάσταση θα πάρει άλλη διάσταση οταν σηκώσεις
την γροθιά σου και απ' τα βαθη της καρδιάς σου πεις·
ό,τι στον πούτσο θέλεις, δεν είμαστε ίδιοι
αλλά ελπίζω να σε έβαλα να σκεφτείς.
ελπίζω, αν ταυτίζεσαι, να βρεις έναν τρόπο να εκφραστείς, ειδικά αν δεν έχεις κάπου να τα πεις.
εμείς οι αφελείς ρομαντικά και αδέξιοι κοινωνικά
δενόμαστε δύσκολα με τους ανθρώπους μας σφιχτά.
μιλάω τα ειλικρινά, πιο καλά από τα ελληνικά
κι άμα δεν σε πονάει η αλήθεια, δεν την κάνεις σωστά.
και κάπου εδώ είναι που ανοίγω το μυαλό μου.
όλοι τους θέλουν μα δεν ξέρουν το καλό μου.
πάντα έπαιζα με σπίρτα και ας είχα καρδιά από χαρτί
κι έψαχνα ποιος θα μοιραστεί το φταίξιμο μου.
εσύ, εσύ εκεί, που εχεις αποκοιμηθεί,
για να μην κλέψουν το φώς πίσω απ' τα μάτια σου.
τι κι αν έχουν πέσει τα καράβια σου έξω, χαμογέλα μου να κάψουμε το σήμερα μαζί.
γιατί αυτό, που σου πουλάνε οι πάντες ως cool
είναι φθηνό και επιφανειακό και ψεύτικο φιλε.
η επανάσταση θα πάρει διάστασ,
η όταν σηκώσεις τη γροθιά σου και απ' τα βάθη της καρδιάς σου πεις:
«αφήστε με στην απέξω γιατί εγώ,
δεν έχω άλλη όρεξη το παιχνιδάκι σας να παίξω.
έχω επιλέξει να αντέξω τον εξοστρακισμό
από το με την μάζα και την μόδα να μπλέξω».
καθόμουν μόνος στα διαλείμματα, δεν μίλαγα πολύ,
κι άκουγα μουσική κρυφά στα μαθήματα.
αυτό είναι για όλα τα παιδιά με τα αισθήματα,
εκεί που τα παθήματα τους γίνονται ποιήματα.
5 Ματωμένα Χρόνια// @solmeister13
yousharknotpass
origamiaround
pixelskylines
ellievsbear
