Ceza sahası

Ben haklıydım, sen yalan...

Şu arkadaki tepeye in, kaldırılmamış gündöndüler var. Gördün beni. Dumanlı yaz, dikine zakkum bir şeyim. Gitmem gerekiyor, vakitsiz gelmişim. Topuklarım ağrıyor, biraz dinleneyim gitmem gerekiyor. Bunun'çin kimseyi suçlayamam oldum olası böyleyim. Geldiğimde çok güzeldin bana, Güzelliğin bozulmadan gitmem gerekiyor. Bir şey vardı, akmıyordu, senden mi benden mi önemli değil önce. Bir şey vardı akmıyordu, çok sordum kendime içten içe; Dedi ki gitmen gerekiyor. Hafiften hafiften bir ses; hafifle! Ah ben çok çekmişim, istemem, Benim çektiğimi sen çekme, gitmem gerekiyor. Ameller niyetlere göredir böyle bilmiştim, Ama dünya değişti, annem öyle diyor. Biricik idim ben de bir zaman, bak incitmişler bir harfimi, Saksıda üzgün bir bonzai, incittirmem başka yerimi gitmem gerekiyor. Gördüm anladım bir çeşit palamut benimki, seninkini açamam, Taşıyamam seninkini, gitmem gerekiyor. Yolda mor bir ufuk olacağım, ovada tek bir ağaç, uzakta sierralar! Icabetçiyim. Insan yamaçta bir mavi buğudur, değil daha fazlası dediğimde Benim mavi bir buğu olduğuma inanacak biri gerekiyor. Ne olacaktı kalsaydım, gitmesem ne olurdu benden sana? Hiç! Açtım, uykusuzdum, doydum, Bozma sinirini gitmem gerekiyor. Öğrendim, öğretmişlerdi; kalırsam düğüm düğüm, Çok geçmedi daha üstünden hatırlıyorum. Öyle almış başını gitmiş bir kaktüs yer yer çiçekli. Sen uyuyorsun benim uyumadığım yerlerde, Benimse gecem çok uzun ve nemli. Dünya ısındıkça daha hızlı dönüyor, Ya sen de olmasaydın dedim bir yerde. Yine de bu hayat bana git git git diyor. Yazdı. Verdi. Yedik. Yol daraldı. Evreşe sapağında inmem gerekiyor. Yediklerimizin yerine sen yeni şeyler ek artık. O kadar da eşek olma. Bir yerde kalma diyor kalbim, yollar geçmeliymişim, Gitmem gerekiyor. (Insan yokuşlu bir şeydir bana her daim, bu yol dümdüz, gitmem gerekiyor. ) Ne anlattıysam sana hepsi doğru bunların, iyilikle kötülükle bir ilgisi de yok. O'ysa eğer Aşk'tan saydım hepsini. Dumanlı yaz, dikine zakkum. Uçuşan gün, rüzgarlı gece. Yanlış kabuklar bağlamıştınız oysa siz Yanlış tüllere sarınmıştınız ben ne yapayım! Öyle yaban öyle alev görmemiş bir elma vardı otururdu içinizde, hamdı, Hayat bazen katırlara sümbül vermek filandı.

Seni günlere böldüm, seni aylara Daha yıllara, yüzyıllara böleceğim Ve her zaman söyleyeceğim ki beni anla Böyle eskitilmiş de olsa bu kalbi Minesi çatlamış bir diş gibi durduracağım karşısında. Şiirler söylenir, şiirler biter Biz bu sevdayı neresine sakladıktı sen ona bak da Kahverengi avuçlarına mı gözlerinin Tam oradan mı kahverengi yağan bir aydınlığa. Bütün günler yenileşir her bekleyişte Ve bütün dünler, bütün geçmişler Kapını açarsın ki bir de, hiç kimseler yok Çaresiz, benim sana gelişim de hep böyle. Dün akşama doğru turuncu bir bulut geçti Sonra bütün bulutlar hep birden geçti Anılar, anılar, belki hepsi bir kelime

Angeles Arrien

Ben, ben olduğum için sen, sensin.”

Bu gemi ne zamandır burada Çoktan boşaltmış yükünü Gece de ölmüş, rıhtım da bomboş Mavi bir suyun düşünü uyutur bir tayfa Arkada, güvertede Ah, neresinden baksam sessizlik gene. Yürürüm usuldan, girerim bir meyhaneye İçerde üç beş kişi Yalnızlık üç beş kişi Bir kadeh rakı söylerim kendime Bir kadeh rakı daha söylerim kendime -Söyle be! ne zamandır burda bu gemi -Denizin değil hüznün üstünde. Belki yarın gidecek Bir anı gelecek bir başka anının yerine. İnsan bazen ağlamaz mı bakıp bakıp kendine.

Herkesi herkesten ayıran en belirgin yer; eller. Doğduğu anda üzeri resmedilen avuç içine saklamış insan kaderini, kasvetini, neşesini. Avuç içine baktığın an hak veriyorsun yaşamın izlerine... Pek çok el gördüm, şah damarından ele uzanan duygular arası kısa yol mesafesine... Beyaz eller, çalışmaktan kalınlaşan eller, toprağa bulanmış eller, her daim bir müzik aleti çalıyormuş gibi hareket eden eller, boğumlu eller, eklemleri fazla esnek eller, baş parmak tırnağı kısa ve küt olan eller, şifa veren eller, yüzünden çirkin olan eller, durgun bir anda birbirine geçen eller, omuza dokunan 'buradayım' elleri, yalnızlığı bölüşen eller, masanın üzerine koyulan dertli eller, kadeh tutan eller, dudağa dokunan eller, son bir çırpınış elleri, seninle güçlüyüm elleri, bırakma beni elleri, iki el tutuşunca kader çizgileri birleşen eller, kalem tutarken çocuksulaşan eller, gözünün önüne düşen bir tutam saçı çeken eller, dudağına bulaşan ruju silmek için uzanan eller, çiçek kokusu bulaşmış eller, iyilik dağıtan eller, vedaya uzatılan eller, heyecanla gökyüzündeki bulutu gösteren eller, sigara dumanını dağıtan eller, utançtan terleyen eller, öpülesi eller, şefkatle yüze değdirilen eller, gözyaşı silen eller, coşkuyla havaya kalkan eller, tedirgin eller, sessiz eller, şarkılarla bağdaşan eller... Tanışırken ve ayrılırken, yaklaşırken ve uzaklaşırken... Üzerine sonsuz cümle kurduran yegâne. İzler, sözler, anlar...

Kişiliğimin bir bölümünü aldırayım diyorum. Ara sıra diyorum. Yatayım bir ameliyat masasına, ayıklasınlar beni. Aceleciliğimi alsınlar mesela. Haksızlığa dayanamayışımı birazını çıkarıp tıbbi atıklar bölümüne göndersinler. Boşalan yerlere daha fazla ‘hayır’ diyebilmeyi koysunlar. Hassasiyetin en az yarısını çıkarsınlar. Onun yerine sert davranma protezi koysunlar. “Arlı arından korkar; arsız sanır benden korkar” diyorlar. Doğru diyorlar. Ar’ımın da birazcığını ar transplantasyonu yapıp versinler ihtiyaç sahiplerine. Yağ aldırır gibi nezaketi de aldırayım; nezaket ‘liposuction’ı yaptırayım diyorum. Ferahlayayım biraz. Söz söyleme yeteneğimin bir kısmını da çıkarıp yerine ‘laf geçirmeyi’ koysunlar. İşini ciddiye almayı da en az dörtte üç oranında kesip çıkarsınlar, lüzum yok artık çünkü öyle şeylere. Suni döllenme gibi bir yerde benim gibiler için böyle yeni kişilik özellikleri üretip üretip yerleştirsinler içimize. Hatta organ bağışı gibi olsun bu iş. İyi insanların iyiliklerini ölümlerinden sonra böbrek, kalp gibi iyilik bekleyen insanlara taksınlar. Kumru telaşı Sonra diyorum ki boş ver. Yatma bıçak altına. Çünkü bu sabah iki kumru geliyor, kumru dilinde bir şeyler söylüyorlar pencerede. Biraz da çıkışır gibi sanki. “Neredeydin aylardır?” gibisine... Kuş telaşı var bende. Manasız, insana göre değil. Adı üstünde kuşlara göre bir telaş bu. Apar topar mutfağa koştum, paldır küldür ekmeği ufaladım. Sanki kuşlar kaçacak. Sanki kuşlar kaçsa ben çok fena suçlu olacağım. Sanki kuşların açlık sorunundan sorumlu bir benim. Bir aceleyle serptim kırıntıları pencere önüne. Kaçışırlar ya onlar tam o esnada, ben ondan da ürküyorum. Geri gelmezler belki diye. Sonra çıktım evden. Geri geldim. Kuş annesi miyim ben, baktım yenmiş mi tabaktakiler diye. Aaa! O da ne? Efendi kuşlar Kumrular bana bir dal çiçek getirmişler. Yazı uydurması değil, hakikaten bir dal çiçek. Ne kumrular var şu hayatta. Ne efendi kumrular, ne nazik ve kumru gibi düşünceli... Kumrular, bir çift kumru gibi durdular öyle pencerede ben bu yazıyı yazarken. Kafalarını eğip eğip baktılar. “Sizi yazıyorum” diyesim geldi. “Sizi yazıyorum ve sizin gibi kumrular yüzünden hâlâ dünyanın döndüğünü.” Yatma bıçak altına sen de. Git kendine kendin gibi bir kuş bul, taze bir bahar ya da gamlı hazan. Böyle yaşayıp gidiyoruz çünkü. Yılıyoruz ve sonra yeniden ayağa kaldırıyor bizi bize benzeyenler. Sanki yeniden düşmeyecekmişiz gibi değil, öyle bir söz hiç vermeden. Ama hayat küçük bir şey zaten. Sen, ben ve senin gibi kuşlar. O kadar. Gerisi çoğu kez gaflet ve dalalet. Sonra işte kuşlar uçuyor, söz veriyorlar sana, senin gibi olacaklarına...

ya ne yapmak lâzımmış? sağlam bir dayı bulup çatmak sırnaşık gibi, bir ağaç gövdesini tıpkı sarmaşık gibi, yerden etekleyerek velinimet sanmak mı? kudretle davranmayıp hileyle tırmanmak mı? istemem eksik olsun! herkes gibi, koşarak, yabanın zenginine methiyeler mi yazmak yoksa nâzırın yüzü gülecek diye bir an karşısında takla mı atmak lâzım her zaman? istemem eksik olsun! ricaya mı gitmeli? kapı kapı dolaşıp pabuç mu eskitmeli? yoksa nasır mı tutsun sürünmekten dizlerim? yahut eğilmekten mi ağrısın ötem berim? istemem eksik olsun! tazıya tut, tavşana kaç mı demeli? belki kaz gelir diye bana tavuk mu göndermeli? yoksa bir fino gibi susta durmak mıdır ki, acep en münasibi? istemem eksik olsun! bir kibar salonunda kucak kucak dolaşıp boy atmak ve sonunda, marifet koyup kameri, yıldızları, aşka getirmek midir, evde kalmış kızları? istemem eksik olsun! yahut şan olsun diye, meşhur bir kitapçıya giderek, veresiye şiir mecmuası mı bastırmalı? istemem eksik olsun! acaba bulup bir alay sersem meyhane köşesinde dâhi olmak mı hüner? istemem eksik olsun! bir tek şiirle yer yer dolaşıp ta herkesten alkış mı dilenmeli? istemem eksik olsun! yoksa bir sürü keli sırma saçlı diyerek göğe mi çıkarmalı? yoksa ödüm mü kopsun bir allahın aptalı gazeteye bir tenkid yazacak diye her gün? yahut sayıklamak mı lâzım: ;adım görünsün aman diye şu meşhur mercure ceridesinde istemem eksik olsun! ve tâ son nefesinde bile çekinmek, korkmak, benzi sararmak, bitmek, şiir yazacak yerde ziyaretlere gitmek, karşısında zoraki sırıtmak her abusun. eksik olsun istemem, istemem eksik olsun! fakat, şarkı söylemek, gülmek, dalmak hülyaya, yapayalnız, ama hür, seyahat etmek aya, gören gözü, çınlayan sesi olmak ve canı isteyince şapkayı ters giymek, karışanı olmamak. bir hiç için ya kılıcına veya kalemine sarılmak ve ancak duya duya yazmak, sonra da gayet tevazula kendine: çocuğum! demek, bütün bunları hoş gör yine, hoş gör bu çiçekleri, hattâ bu kuru dalı, bunlar yabanın değil kendi bahçenin malı! varsın küçücük olsun fütuhatın, fakat bil, onu fetheden sensin, yoksa başkası değil. ara hakkını hattâ kendi nefsinden bile. velhasıl bir tufeylî zilletiyle tırmanma! varsın boyun olmazın söğüt kadar, bulutlara çıkmazsa yaprakların ne zarar? kavaklar sıra sıra dikilse de karşına boy ver, dayanmaksızın, yalnız ve tek başına!

İki ördek kavga ettiğinde – ki hiç uzun sürmez- bir süre sonra ayrıldıklarını ve farklı yönlere uçtuklarını görürüsünüz. Birbirlerinden ayrılınca güçlü bir şekilde kanatlarını çırparlar ve böylece kavga sırasında topladıkları aşırı enerjiyi atarlar üzerlerinden. Hiçbir şey olmamış gibi huzurla süzülürler. Eğer ördekler insan zihnine sahip olsalardı, kavgayı düşüncede canlı tutar, hikayeler kurarlardı. Bir ördeğin hikayesi muhtemelen şöyle olurdu: ‘’Az önce yaptığına inanamıyorum. On santim yanıma yaklaştı. Sanki gölün sahibi oymuş gibi davranıyor. Özel alanıma hiç saygısı yok. Bir dahaki sefere beni kızdırmak için başka şeyler yapacak. Bir dahaki sefere ona unutamayacağı bir ders vereceğim.’’ Böylelikle, zihin bir sürü hikayeler kurup durur ve aradan zaman da geçse, öfke ilk günkü gibi devam eder ve unutmaz. Vücuda gelince, düşüncelerde kavga hala devam ettiğinden, vücut da gerçekle düşünceler arasındaki farkı bilmediğinden, bütün düşünceler için hormonal ve enerjisel tepkiler vermeye devam eder. Kavga halini yaşayarak hep kavgaya hazır tutar kendisini. Bir düşünce bir sonrakini tetikleyerek tamamen düşüncelerden oluşan zincirleme bir reaksiyona dönüşür. Bir insan zihni olsaydı zavallı ördek böyle düşünecekti. Ama malesef bir çok insan aynı bu şekilde yaşıyor tüm hayatını. Birçok olay gerçekte bitmiyor. Ördeğin bize verdiği ders şudur: Kanatlarını çırp, yani hikayelerle beyninin içinde yaşayıp durmayı bırak ve tek gerçeğe geri dön: Şimdiye, anı yaşamaya... Eckhart Tolle

Vahşi kadının imdadına La Loba yetişecek, iskeleti bir araya getirip, şarkısını söyleyecek ve ruh yeniden ete kemiğe bürünecekti. Bunların hepsi olacaktı, vakti vardı. “Her şey olur, her şey büyür, her şey geçer, hayat kalır.”