Nes

Ben seni affedebilmek için geceyi sabaha bağlarken, namaza durduğum an dökülen gözyaşlarım yüzünden O’ affeder mi sanıyorsun?

eve yürüyelim, çay demler birlikte yalnız oluruz.

uyu artık

Sabah olunca hayat, kırık yerlerinden yeniden çiçek açacak.

Çiçeklerinin güneşe ihtiyacı var, bırak güneş doğsun. Uyu artık.

Bana zalime zalim olmayı öğret, ben merhametten evimin yolunu bulamıyorum.

Yalnızlığın kadınıyım alma beni, el adamı.

İnan bana seni seviyorum, sesimi boya. Seni özlüyorum,üzüntümü boya. İnan bana seni özlüyorum, Kederimi boya, seni başkalarının kederiyle düşünüyorum, düşüncemi boya. Boşlukta hava olmadığını söyledin, Ne ben seni çağırabiliyorum, ne sen beni duyabiliyorsun. Bana bir ışık getir, ışıksız nasıl boyayabilirim…

o artık kimseden zarar görmemek için kafasının içinde bir düzen kurdu orda yaşıyor.

“Sen kötü şeyler olmasın diye iyi şeylerden bile kaçıyorsun”