mdayanc

Şu dünya bir dağ gibidir,ona nasıl seslenirsen o da sana öyle aksettirir.Ağzından hayırlı bir laf çıkarsa,hayırlı laf yankılanır,şer çıkarsa sana gerisin geri şer yankılanır.Kırk günün sonunda göreceksin herşey değişmiş olacak. Senin gönlün değişirse dünya değişir.

Sayısal her hafta devrediyor, altılı ganyanı bir türlü tutturamıyor, iddiada oynadığım maçlar yekten yatıyor, piyangoda amorti bile vurmuyor, çalıştığım iş yeri maaşıma zam yapmıyor, faturalar gün geçtikçe birikiyordu. Askerliğimi zar zor bitirdim. Şansa ölmedim. Ama yanımda genç bir çocuk öldü. “Bir şey oldu sonra, kimsenin beni öldüremeyeceğini fark ettim."diyor ya Umay Umay, bu duyguyu yirmili yaşların sonlarına doğru türlü badirelerden sağ çıktığımda hissettim.

Kendimi kaybettim, o dönemler hükümsüzdür ilanı verdim. … Bodrum'da bir yaz gecesiydi, uzaklardan bir müzik sesi, şarkının adı Gülümse. "Belki şehre bir film gelir. Bir güzel orman olur yazılarda. İklim değişir, Akdeniz olur. Gülümse.” Sonsuza gidiş bileti elimdeydi, bileklerimin sızısı ruhumu kamçılarken, tın sesine babam koştu. Nabzımda tümör vardı, Nutella yüzünden dişlerimin çürüyüşü gibi kalbim de yavaş yavaş acıdan çürüyordu. Göğsüne başımı yasladım. En sıcak havalarda da üşürüm bilirsin, battaniyeyi örtündük, en sevdiğimiz filmi bir daha izleme telaşına girdik. Eski Yeşilçam filmlerini seviyorduk zaten. Ben, Ah Müjgan Ah filmini hayatımın filmini seçtim. Böyle anlatmak istedim içimden gelenleri. Rotam bu filmdi. Film teknolojik yetersizlik ve zamanın eksiklikleri ile dolu olsa da duygu kokan aşk dolu, ders niteliğinde bir film. Hüsnü ile Müjgan'ın yolda tesadüfen karşılaştıklarında aralarında geçen konuşma sonrasında, Hüsnü'nün gözünü ıraklara daldırarak kendi kendine söylediği dört kelime, ilk defaymış gibi beni benden aldı. -Senin çocuğun mu Müjgan? Biz evlenseydik bizim çocuğumuz olacaktı. İsmi de Koray değil, Ali, Ahmet gibisinden bir şeyler olacaktı. -Hüsnü, halen beni unutamamışsın gibi, beni halen seviyormuş gibisin. Aralarındaki kısa konuşma, Müjgan'ın yere düşen çocuğu yüzünden kesildi. Hüsnü'nün ise dudaklarından, şu sözler döküldü: “Müjgan'ı unutmak, Müjgan'ı sevmemek!” Beni anlamanı en çok o gece istedim. Ruhumun sıkıştığı bu bedenden daha fazlası var zihnimde, haykırasım var. Oğuz Atay gecenin yarasından aklıma düştü o an. “Beni hemen anlamalısın, çünkü ben kitap değilim, çünkü ben öldükten sonra kimse beni okuyamaz, yaşarken anlaşılmaya mecburum.”